Księga Kapłańska 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Te przepisy dotyczą ofiary pojednania składanej z owcy lub kozy. Gołębie synogarlice i młode gołębie można było składać na ofiarę całopalną, ale nie na ofiarę pojednania. Miały zbyt mało tłuszczu, by spalić go na ołtarzu, i były zbyt małe, by podzielić je zgodnie z zasadami dotyczącymi ofiary pojednania.

Zasady składania ofiary pojednania z jagnięcia lub kozy były bardzo podobne do tych, które dotyczyły byka. Nie ma tu więc wielu nowych informacji, ale kilka szczegółów zasługuje na uwagę. Po pierwsze, ogon owcy należało spalić na ołtarzu razem z tłuszczem z wnętrzności (Księga Kapłańska 3:9), ponieważ w tamtej krainie był duży i bardzo tłusty. Nawet coś, co wydaje się mało ważne, może zostać uhonorowane, gdy Bóg przeznacza to do swojej służby. W ten sposób Bóg szczególnie wyróżnia część, której zdawało się brakować należnego uznania (Pierwszy List do Koryntian 12:23–24).

Po drugie, to, co spalano na ołtarzu, nazwano pokarmem ofiary (Księga Kapłańska 3:11, 16). Podtrzymywało święty ogień i było przyjmowane przez Boga, podobnie jak my przyjmujemy pożywienie. Ponieważ Bóg w pewnym sensie mieszkał pośród ludu w przybytku, ofiary składane na ołtarzu ukazywały Go, jakby zastawiał obfity stół, podobny do tego na królewskim dworze Salomona (Pierwsza Księga Królewska 4:22).

Po trzecie, podano tu ogólną zasadę: cały tłuszcz należy do Pana (Księga Kapłańska 3:16). Na tej podstawie Bóg ustanowił prawo zabraniające spożywania tłuszczu i krwi, nawet we własnych domach (Księga Kapłańska 3:17). Nie chodzi tu o tłuszcz przerastający mięso, który można było jeść (Księga Nehemiasza 8:10), lecz o tłuszcz z wnętrzności, czyli łój. Należał on do Boga jako Jego część ze zwierząt składanych w ofierze. Nie wolno było go jeść nawet wtedy, gdy pochodził ze zwierząt zabitych do zwykłego użytku, ponieważ Bóg chciał zachować dla siebie cześć należną temu, co święte.

Z tego samego powodu nie wolno było spożywać krwi. Krew należała do Boga jako Jego część z każdej ofiary. Pogańskie narody piły krew ze swoich ofiar, a Pismo Święte wspomina o ich krwawych libacjach (Księga Psalmów 16:4). Bóg jednak nie pozwalał traktować jak czegoś zwyczajnego krwi, która dokonywała przebłagania, czyli zakrywała i spłacała grzech (List do Hebrajczyków 10:29). Nie pozwala też nam, choć korzystamy z dobrodziejstwa tego przebłagania, przypisywać sobie jakiegokolwiek udziału w chwale za jego dokonanie. Kto się chlubi, niech chlubi się w Panu, a cała krew niech zostanie wylana ku Jego chwale.