Księga Kapłańska 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Ofiary całopalne dotyczyły samego Boga, najwyższej i najdoskonalszej istoty. Wyrażały czysty kult, dlatego spalano całe zwierzę. Ofiary pojednania miały inny charakter. Oddawano w nich cześć Bogu jako dawcy wszelkiego dobra i łaskawemu dobroczyńcy swojego ludu. Dlatego dzielono je między ołtarz, kapłana i osobę składającą ofiarę.

Pojednanie oznacza zgodę, harmonię i wspólnotę. Ofiary te nazywano ofiarami pojednania, ponieważ Bóg i Jego lud jak gdyby wspólnie zasiadali do posiłku na znak przyjaźni. Kapłan, ustanowiony, by reprezentować ludzi w sprawach dotyczących Boga, najpierw oddawał Bogu Jego część, spalając ją na ołtarzu. Część przekazywał składającemu ofiarę, by ten spożył ją z rodziną i przyjaciółmi, a część zachowywał dla siebie jako ten, który stał między obiema stronami. Wspólny posiłek był możliwy tylko wtedy, gdy panowała między nimi zgoda. Stawał się więc znakiem przyjaźni i wspólnoty między Bogiem a człowiekiem oraz potwierdzeniem przymierza pokoju.

Pokój oznacza także pomyślność i wszelkiego rodzaju szczęście. Słowa „Pokój z Tobą” były więc jak życzenie: „Niech spotka Cię wszelkie dobro”. W tym sensie ofiary pojednania składano z dwóch powodów. Czasem przynoszono je, prosząc o potrzebne dobro. Kto szukał miłosierdzia, łączył swoją modlitwę z ofiarą pojednania i prawdopodobnie modlił się, kładąc rękę na głowie zwierzęcia. Chrystus jest naszym pokojem i naszą ofiarą pojednania, bo tylko przez Niego możemy oczekiwać miłosierdzia i przychylnej odpowiedzi na modlitwę. W Nim szczera modlitwa zostaje przyjęta i przynosi owoc, nawet jeśli nie składamy ofiary pojednania. Im mniej kosztuje nas oddawanie czci Bogu, tym bardziej powinno być ono gorliwe i płynąć z serca.

Innym razem ofiarę pojednania składano w podziękowaniu za otrzymane już konkretne dobro. Pismo Święte nazywa ją niekiedy ofiarą pojednania składaną na dziękczynienie, a w innych przypadkach łączy ją ze ślubem (Księga Kapłańska 7:15; Księga Kapłańska 7:16). Niektórzy sądzą też, że samo określenie może zawierać myśl o odwdzięczeniu się. Gdy ktoś otrzymał szczególną łaskę i chciał wiedzieć, co może dać w zamian, zachęcano go, by dziękował Bogu za Jego dobrodziejstwa i za to, co Bóg dla niego uczynił (Księga Psalmów 116:12). My również powinniśmy nieustannie składać Bogu przez Chrystusa, nasz pokój, ofiarę chwały. Taka ofiara bardziej podoba się Panu niż wół czy byk.

Jeśli ofiara pochodziła ze stada, zwierzę musiało być bez skazy. Gdy nie miało skazy, mogło być samcem albo samicą (Księga Kapłańska 3:1). W naszych duchowych ofiarach Bóg patrzy nie na płeć, lecz na serce (List do Galatów 3:28).

Ofiarę składano w następujący sposób. Najpierw składający miał uroczyście przekazać ją Bogu, rezygnując z prawa do niej (Księga Kapłańska 3:2). Kładąc rękę na głowie zwierzęcia, miał wyznać szczególne dobrodziejstwa, za które składał ofiarę dziękczynną, albo — jeśli wypełniał ślub — przedstawić swoją prośbę. Następnie należało zabić zwierzę. Można to było zrobić w dowolnym miejscu dziedzińca, a jednak napisano, że miało się to odbyć przy wejściu do przybytku. Otrzymane lub oczekiwane dobrodziejstwa uznawano bowiem za pochodzące od Boga, a modlitwy i uwielbienie kierowano do Niego, jak gdyby przez to wejście. Nasz Pan Jezus powiedział: „Ja jestem bramą”, bo rzeczywiście jest bramą przybytku.

Kapłan skrapiał następnie ołtarz krwią, ponieważ krew dokonywała przebłagania za życie. Chociaż nie była to ofiara za grzech, uczymy się stąd, że każda ofiara powinna wskazywać na Chrystusa, który gładzi grzech. Nawet nasze najlepsze uczynki nie mogą zostać przyjęte, jeśli nie otrzymamy przez Niego przebaczenia grzechów. Dlatego dziękczynieniu zawsze powinno towarzyszyć pokorne wyznanie grzechu. Prosząc o jakiekolwiek dobro, powinniśmy też prosić o uwolnienie od winy, bo wina odgradza nas od dobra. „Najpierw oddal wszelką nieprawość, a potem przyjmij nas łaskawie”, czyli obdarz nas dobrem (Księga Ozeasza 14:2).

Następnie należało oddzielić cały tłuszcz z wnętrzności, tłuszcz okrywający narządy oraz nerki znajdujące się wśród niego, a potem spalić je na ołtarzu jako ofiarę ogniową (Księga Kapłańska 3:3–5). Była to cała część ofiary pojednania przeznaczona dla Pana. Dalsze wskazówki dotyczące pozostałej części podano później (Księga Kapłańska 7:11 i następne). Tłuszcz spalano na wierzchu codziennej ofiary całopalnej — jagnięcia składanego każdego ranka przed wszystkimi innymi ofiarami. W ten sposób tłuszcz z ofiar pojednania dołączano do codziennej ofiary.

Wielka ofiara pokoju, Baranek Boży, który gładzi grzech świata, przygotowuje ołtarz dla naszych ofiar chwały. Chwała nie zostaje przyjęta, dopóki nie pojednamy się z Bogiem. Spalanie tłuszczu wskazuje na dwie rzeczy. Po pierwsze, powinniśmy ofiarować Bogu to, co najgłębsze w naszych uczuciach, gdy modlimy się i oddajemy Mu cześć. Bogu należy się to, co kryje się w głębi naszego wnętrza: powinniśmy wylewać przed Nim duszę, wznosić serca w modlitwie i błogosławić Jego imię wszystkim, co w nas jest. We wszystkim, co Mu przynosimy, powinniśmy być przed Nim całym sercem. Tłuszcz oznacza to, co najlepsze i najcenniejsze, a to zawsze należy się Bogu, który przygotował dla nas ucztę z wybornych potraw.

Po drugie, spalanie tłuszczu wskazuje na uśmiercanie naszych zepsutych pragnień i pożądliwości oraz ich wypalanie przez ogień Bożej łaski (List do Kolosan 3:5). Okazujemy prawdziwą wdzięczność za otrzymane dobrodziejstwa i jesteśmy gotowi przyjąć kolejne, gdy porzucamy grzechy, a nasze myśli zostają oczyszczone z wszelkiej zmysłowości przez ducha sądu i ognia oczyszczającego (Księga Izajasza 4:4).