Księga Kapłańska 27:26 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz ostrzega tu, by nikt nie traktował lekko poświęcania czegoś Panu i nie próbował składać w darze zwierzęcia pierworodnego, które już z mocy prawa należało do Pana (Księga Kapłańska 27:26). Zwykły ślub powinien dotyczyć czegoś, czego dana osoba nie była już zobowiązana ofiarować, przynajmniej nie w tej właśnie postaci ani ilości. Zasada dotycząca pierworodnych zwierząt nieczystych jest taka sama jak wcześniejsze prawo (Księga Kapłańska 27:11-12).

Rzeczy i osoby obłożone klątwą odróżnia się tu od tych, które zostały jedynie poświęcone. To, co obłożono klątwą, było dla Pana rzeczą najświętszą i nie można było ani zwrócić tego poprzedniemu właścicielowi, ani przeznaczyć do innego celu (Księga Kapłańska 27:28). Było to podobne do ofiar nazywanych najświętszymi, których mogli dotykać tylko kapłani. O różnicy decydowało brzmienie ślubu. Jeśli ktoś oddawał coś Bogu pod uroczystą klątwą, postanawiając, że nigdy nie będzie to użyte do żadnego innego celu, rzecz ta była obłożona klątwą.

Osoby obłożone klątwą należało skazać na śmierć (Księga Kapłańska 27:29). Nie oznaczało to, że każdy ojciec lub pan mógł oddać na śmierć swoje dziecko albo sługę. Chodziło o publicznych wrogów Izraela, których obłożono klątwą z Bożego nakazu lub na mocy wyroku całej wspólnoty, jak siedem narodów, z którymi Izraelowi nie wolno było zawierać pokoju. W szczególności w ten sposób obłożono klątwą Jerycho (Księga Jozuego 6:17). Mieszkańcy Jabesz-Gilead zostali zabici za złamanie klątwy rzuconej na tych, którzy nie stawili się w Mispa (Księga Sędziów 21:9-10). Niektórzy sądzą, że Jefte złożył córkę w ofierze, ponieważ nie rozumiał właściwie tego prawa i uznał ją za osobę obłożoną klątwą, której nie można wykupić.

Znajdujemy tu również prawo dotyczące dziesięcin, które przeznaczano na służbę Bogu jeszcze przed prawem Mojżesza, o czym świadczy dziesięcina Abrahama oddana Melchizedekowi (Księga Rodzaju 14:20) oraz obietnica Jakuba (Księga Rodzaju 28:22). Bóg ustanawia tu, że mają oddawać dziesiątą część wszystkiego, co przynosiły ich pola, drzewa i stada (Księga Kapłańska 27:30; Księga Kapłańska 27:32). Ze wszystkiego, czym Bóg pozwalał im się cieszyć, mieli oddawać Mu dziesięcinę, jeśli tylko dana rzecz nadawała się do jej wyznaczenia. W ten sposób uznawali, że Bóg jest właścicielem ich ziemi i daje jej plony, a oni posiadają ją jedynie dzięki Jego łaskawości. Dziękowali Mu też za obecny dostatek i prosili o Jego przychylność, by nadal mogli się nim cieszyć.

Ogólnie uczymy się, że mamy czcić Pana swoim majątkiem (Księga Przysłów 3:9), a w szczególności wspierać i troszczyć się o tych, którzy służą Bogu, oraz chętnie dzielić się z nimi tym, co mamy (List do Galatów 6:6; Pierwszy List do Koryntian 9:11). Trudno wyobrazić sobie sprawiedliwszy i równiejszy udział niż dziesiąta część, którą niegdyś ustanowił sam Bóg. Tego, co wybrano na dziesięcinę, nie należało wymieniać nawet na coś lepszego, ponieważ sam Boży zamysł wskazał właśnie tę część (Księga Kapłańska 27:33). Bóg przyjmował ją, nawet jeśli nie była najlepsza, a oni nie powinni byli mieć Mu za złe, że była najlepsza, skoro przeszła pod laską. Jeśli ktoś chciał zatrzymać dziesięcinę, bo wolał tę część swoich plonów, słusznie musiał ponieść koszt takiego wyboru. Jeśli chciał ją wykupić, musiał dodać jeszcze jedną piątą jej wartości (Księga Kapłańska 27:31).

Ostatni werset wydaje się podsumowywać całą księgę: są to przykazania, które Pan przekazał przez Mojżesza synom Izraela. Wiele z nich ma charakter moralny i zawsze nas obowiązuje. Inne mają charakter obrzędowy i należały wyłącznie do żydowskiego sposobu oddawania czci Bogu, ale nadal wskazują na duchowe prawdy i uczą nas, bo mamy klucz, który pozwala odkryć ukryte w nich znaczenie. Ewangelia była im głoszona przez te ustanowienia tak samo jak nam (List do Hebrajczyków 4:2). Ogólnie mamy dobry powód, by dziękować Bogu, że nie znaleźliśmy się na górze Synaj tak jak oni (List do Hebrajczyków 12:18).

Nie żyjemy pod mrocznymi cieniami prawa, lecz w jasnym świetle Ewangelii, która ukazuje nam Chrystusa jako kres prawa, prowadzący do usprawiedliwienia (List do Rzymian 10:4). Prawda o naszym pokoju z Bogiem dzięki pośrednikowi, czyli temu, który staje między Bogiem a ludźmi, nie jest już ukryta za obłokiem ofiar. Poznajemy ją jasno w Chrystusie i Jego ukrzyżowaniu. Nie dźwigamy też ciężkiego brzemienia prawa i jego zewnętrznych przepisów, które apostoł nazywa przepisami dotyczącymi ciała, czyli zasadami odnoszącymi się do zewnętrznych czynności i obrzędów, ustanowionymi do czasu reformy (List do Hebrajczyków 9:10). Było to jarzmo, którego nie mogli unieść ani oni, ani ich ojcowie (Dzieje Apostolskie 15:10). Zamiast tego podlegamy łagodnym i dobrym przykazaniom Ewangelii, które mówią, że prawdziwi czciciele oddają cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, jedynie przez Chrystusa i w Jego imię. Chrystus jest naszym kapłanem, świątynią, ołtarzem, ofiarą, oczyszczeniem i wszystkim innym.

Nie powinniśmy więc sądzić, że skoro nie obowiązują nas obrzędowe obmycia, święta i ofiary, wystarczy poświęcić Bogu niewiele uwagi, czasu i środków. Przeciwnie, nasze serca powinny jeszcze chętniej składać dobrowolne ofiary uwielbienia, napełniać się świętą miłością i radością oraz coraz poważniej rozważać i szczerze pragnąć tego, co dobre. Skoro dzięki krwi Jezusa mamy śmiały przystęp do miejsca świętego, zbliżajmy się zatem ze szczerym sercem i pełną ufnością płynącą z wiary, oddając cześć Bogu z jeszcze większą radością i pokorną ufnością. I nie przestawajmy mówić: Błogosławiony niech będzie Bóg za Jezusa Chrystusa!