Księga Kapłańska 27:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment należy do prawa dotyczącego szczególnych ślubów, składanych ponad te, które były zwyczajowe. Bóg nie nakazał ich wprost, ale podobały Mu się, jeśli były zgodne z Jego ogólnymi przykazaniami. Dlatego warto zastanawiać się nie tylko nad tym, co trzeba zrobić, lecz także nad tym, co można uczynić, by oddać Bogu cześć. Jak ludzie szlachetni obmyślają szlachetne czyny (Księga Izajasza 32:8), tak szczerze wierzący szukają sposobów, by szczerze okazać oddanie. Gdy doświadczamy szczególnego miłosierdzia albo choćby na nie liczymy, dobrze jest uczcić Boga szczególnym ślubem.

Pierwszy przypadek dotyczy ślubów, w których ktoś oddawał siebie lub inną osobę na służbę przybytku (Księga Kapłańska 27:2). Ktoś mógł poświęcić siebie albo dziecko do prostych prac, takich jak zamiatanie, wynoszenie popiołu czy załatwianie spraw. Uznawano wtedy tę osobę za oddaną Panu, bo Bóg przyjmował szczere pragnienie serca. Dobrze było, że taka myśl zrodziła się w sercu człowieka (2 Księga Kronik 6:8). Ponieważ jednak przybytek miał już Lewitów, pokolenie wyznaczone do jego służby, osoby te należało wykupić. Pieniądze z wykupu przeznaczano na naprawę świątyni albo inne święte potrzeby (2 Księga Królewska 12:14).

Kapłanom podano więc ustaloną skalę wartości. Najwyżej wyceniano dorosłych w wieku od dwudziestu do sześćdziesięciu lat, bo byli najbardziej użyteczni. Wartość mężczyzny wynosiła pięćdziesiąt sykli, a kobiety trzydzieści (Księga Kapłańska 27:3–4). W tamtych czasach kobiety wyceniano niżej, lecz w Chrystusie nie ma ani mężczyzny, ani kobiety (List do Galatów 3:28). Osoby w pełni sił powinny pamiętać, że oczekuje się od nich więcej w służbie Bogu niż od dzieci, które nie są jeszcze w stanie w pełni służyć, lub od osób starszych, które już minęły ten etap życia.

Osoby w wieku od pięciu do dwudziestu lat wyceniano niżej, ponieważ miały mniejsze możliwości pracy (Księga Kapłańska 27:5). Rodzice mogli oddać Bogu w ślubie także niemowlę, nawet jeszcze przed jego narodzeniem, jak uczyniła matka Samuela. Nie należało jednak przedstawiać dziecka ani dokonywać jego wykupu, zanim nie skończyło miesiąca. W ten sposób przed obrzezaniem mijał jeden szabat, a przed wyceną — jeden nów księżyca. Wartość takiego dziecka była niewielka (Księga Kapłańska 27:6). Samuel, oddany Bogu ślubem, nie został wykupiony, ponieważ należał do pokolenia Lewiego i od dzieciństwa pełnił szczególną służbę w przybytku.

Osoby starsze wyceniano niżej niż młodych, ale wyżej niż małe dzieci (Księga Kapłańska 27:7). Żydzi zauważali, że wartość starszej kobiety wynosiła dwie trzecie wartości starszego mężczyzny, a więc w podeszłym wieku różnica między nimi była najmniejsza. Jak zauważa biskup Patrick, prowadziło to do stwierdzenia, że starsza kobieta w domu jest jego skarbem. Paweł również okazywał starszym kobietom wielki szacunek, pisząc, że powinny nauczać tego, co dobre (List do Tytusa 2:3).

Wartość osoby ubogiej należało ustalać stosownie do jej możliwości finansowych (Księga Kapłańska 27:8). Musiała ona zapłacić jakąś kwotę, by nie składać ślubów lekkomyślnie, bo Bóg nie ma upodobania w głupcach (Księga Koheleta 5:4). Nie wolno jej jednak było płacić ponad miarę, lecz jedynie tyle, na ile pozwalały jej środki, aby z powodu religijnej gorliwości nie doprowadziła do ruiny siebie ani swojej rodziny. Bóg oczekuje, że człowiek będzie dawać stosownie do tego, co ma, a nie do tego, czego nie ma (Ewangelia Łukasza 21:4).

Kolejny przypadek dotyczy zwierząt oddanych Bogu. Jeśli zwierzę było czyste, czyli nadawało się na ofiarę, nie można go było wykupić ani zastąpić innym (Księga Kapłańska 27:9–10). Było święte, więc po złożeniu ślubu nie wolno go było wykorzystywać do zwykłych celów ani później wymieniać. Należało złożyć je na ołtarzu. Jeśli zaś miało wadę i nie nadawało się na ofiarę, osoba, która je oddała, nie mogła go odebrać. Zwierzę miało pozostać do użytku kapłanów, którzy przyjmowali je w imieniu Boga, albo należało je sprzedać, a uzyskane pieniądze przeznaczyć na potrzeby świątyni. Uczy to ostrożności w składaniu ślubów i wytrwałej wierności w ich wypełnianiu. Lekceważenie rzeczy świętych i zmienianie zdania po złożeniu ślubu jest dla człowieka pułapką (Księga Przysłów 20:25). Zasadę tę wyraża też nauka, że każdy ma dawać tak, jak postanowił w sercu (2 List do Koryntian 9:7).

Jeśli zwierzę było nieczyste, należało ustalić jego wartość, a następnie przeznaczyć je do użytku kapłana. Gdy osoba, która je oddała, chciała je odzyskać, mogła je wykupić, płacąc ustaloną kwotę i dodając do niej jedną piątą (Księga Kapłańska 27:11–13). Ludzie powinni odczuć koszt chwiejności. Bóg jasno określił, czego oczekuje w sprawach swojej służby, i nie podoba Mu się, gdy człowiek nie podejmuje zdecydowanej decyzji. Oczekuje, że ci, którzy Mu służą, z góry ustalą, przy czym będą trwać.