Księga Kapłańska 27:14 – znaczenie i zastosowanie

To prawo dotyczy nieruchomości poświęconych Bogu na mocy szczególnego ślubu.

Jeśli ktoś z gorliwości o cześć Boga poświęcił Panu swój dom, kapłan miał go oszacować, a pieniądze uzyskane z jego sprzedaży przeznaczyć na przybytek (Księga Kapłańska 27:14). Z czasem takie poświęcone dary znacznie wzbogaciły przybytek (Pierwsza Księga Królewska 15:15). Gdy właściciel chciał później wykupić dom, nie mógł nabyć go tanio, jakby kupował od kogoś innego. Musiał dopłacić jedną piątą ceny, ponieważ przed złożeniem ślubu powinien był dobrze to przemyśleć (Księga Kapłańska 27:15). Bóg uwzględniał sytuację osób ubogich i obniżał dla nich wycenę (Księga Kapłańska 27:8), ale od człowieka lekkomyślnego i zmiennego, którego myśli z czasem znów zwracały się ku światu i osobistym korzyściom, wymagał wyższej ceny. Bogu niech będą dzięki, możemy uczynić nasze domy świętymi dla Pana bez ich sprzedawania ani wykupywania. Jeśli my i nasze rodziny służymy Panu, jeśli wiara wyznacza życie w naszych domach, jeśli oddalamy od nich grzech i jeśli gromadzi się w nich Kościół, widnieje na nich napis: „Świętość Panu”. Dom należy do Boga, a On zamieszka z nami.

Jeśli ktoś poświęcił Panu część swojej ziemi do świętego użytku, należało rozróżnić ziemię odziedziczoną po przodkach od ziemi kupionej. Każdy z tych przypadków rozpatrywano inaczej.

Jeśli ziemia stanowiła dziedziczną własność, zwaną polem jego posiadłości, i należała do rodziny od czasu pierwszego podziału Kanaanu, nie można było oddać jej w całości, nawet na rzecz przybytku. Bóg nie pozwalał na tak skrajną gorliwość, która rujnowałaby rodzinę. Można było poświęcić tylko jej część (Księga Kapłańska 27:16). W takim przypadku wartość ziemi określano na podstawie ilości ziarna jęczmienia potrzebnej do jej obsiania. Ziemię, do obsiania której potrzeba było jednego chomera jęczmienia, mieszczącego dziesięć ef (Księga Ezechiela 45:11), wyceniano na pięćdziesiąt sykli, jeśli poświęcono ją od razu, w roku jubileuszowym (Księga Kapłańska 27:17). Jeśli poświęcono ją kilka lat później, cenę odpowiednio obniżano (Księga Kapłańska 27:18). Po ustaleniu wartości ofiarodawca mógł, jeśli chciał, wykupić ziemię za sześćdziesiąt sykli za każdy chomer ziarna potrzebny do jej obsiania, ponieważ cena obejmowała dodatkową jedną piątą. Pieniądze trafiały wtedy do przybytku, a ziemia wracała do osoby, która ją poświęciła (Księga Kapłańska 27:19). Jeśli jednak nie wykupiła ona ziemi, a kapłan sprzedał ją komuś innemu, w roku jubileuszowym, po którym żadna sprzedaż nie mogła już obowiązywać, ziemia przechodziła na kapłanów i pozostawała ich własnością na zawsze (Księga Kapłańska 27:20, 27:21). Tego, co zostało oddane Panu, nie należy oddawać z prawem do odebrania tego z powrotem. To, co poświęcono Panu, ma na zawsze pozostać Jego własnością na mocy trwałego przymierza.

Jeśli ziemia została kupiona i nie należała do rodzinnego dziedzictwa, nie przekazywano samej ziemi, lecz jej wartość przeznaczoną na święty użytek, którą otrzymywali kapłani (Księga Kapłańska 27:22, 27:24). Chodziło o to, by ludzie, którzy dzięki Bożemu błogosławieństwu wzbogacili się na tyle, by kupować ziemię, czuli się zobowiązani przeznaczyć na służbę Bogu przynajmniej część tego, co nabyli. Nie ograniczano ich w tym i mogli, jeśli chcieli, poświęcić całość. Powinniśmy dawać stosownie do tego, jak Bóg nam błogosławi (Pierwszy List do Koryntian 16:2). Osoby kupujące ziemię są w szczególny sposób wezwane do hojności. Ponieważ jednak kupiona ziemia miała w roku jubileuszowym wrócić do pierwotnej rodziny, Bóg nie pozwalał unieważnić tego prawa przez ofiarowanie ziemi, czyli ustanowienie jej korbanem, jak w Ewangelii Marka 7:11. Kapłan miał więc obliczyć wartość ziemi za pozostałe lata do jubileuszu, bo tylko przez ten czas naprawdę należała do właściciela. Bóg nie przyjmuje kradzieży składanej Mu w ofierze. Nie możemy dobrze służyć Bogu tym, co zabraliśmy innej osobie. Właściciel miał od razu zapłacić tę kwotę i zachować ziemię aż do roku jubileuszowego, kiedy wracała ona bez żadnych obciążeń, także bez zobowiązania wynikającego z poświęcenia jej przez osobę, która ją sprzedała.

Podano tu również wartość sykla stosowanego przy tych wycenach (Księga Kapłańska 27:25). Sykel wynosił dwadzieścia ger, a każda gera odpowiadała szesnastu ziarnom jęczmienia. Wartość tę ustalono już wcześniej (Księga Wyjścia 30:13), a po pewnych zmianach określono ją ponownie w wizji świątyni u Ezechiela (Księga Ezechiela 45:12). Wskazuje to, że Ewangelia przywróci rzeczy do ich dawnej, właściwej miary.