Księga Kapłańska 25:39 – znaczenie i zastosowanie

Te przepisy dotyczące poddaństwa miały chronić godność Izraela jako wolnego ludu. Bóg własną mocą wyprowadził Izraelitów z domu niewoli i uczynił z nich swoich synów, swój lud pierworodny. Dlatego Prawo starannie ograniczało niewolnictwo wśród Izraelitów.

Izraelita z urodzenia nigdy nie miał być niewolnikiem na całe życie. Jeśli sprzedano go z powodu długu albo na mocy wyroku sądu za przestępstwo, miał służyć tylko sześć lat, a w siódmym roku odzyskać wolność, jak mówi Księga Wyjścia 21:2. Jeśli jednak sprzedał się sam z powodu skrajnego ubóstwa, nie mając już niczego, co pozwoliłoby mu przeżyć, i sprzedał się komuś ze swojego ludu, nadal nie wolno było traktować go jak niewolnika. Miał być traktowany jak najemnik: człowiek, którego pracy się używa, ale który nie podlega całkowitej kontroli. Powód był prosty: „Są moimi sługami” (Księga Kapłańska 25:42). Bóg nie czyni swoich sług niewolnikami, więc ich bracia również nie powinni tego robić.

Przypominało to Izraelowi, że Bóg wykupił go z Egiptu i dlatego Izraelici nigdy więcej nie mieli być sprzedawani jako niewolnicy. Paweł odnosi tę myśl do życia duchowego, mówiąc: „Zostaliście kupieni za cenę; nie stawajcie się niewolnikami ludzi” (Pierwszy List do Koryntian 7:23). Chodzi o to, by nie być niewolnikami ludzkich pragnień ani własnych grzesznych pragnień. Skoro należymy do Boga, nie możemy pozwolić, by grzech panował nad naszym śmiertelnym ciałem (List do Rzymian 6:12; List do Rzymian 6:22).

Podczas pracy takiego sługę również należało traktować łagodnie, a nie surowo, jak niegdyś traktowano Izraelitów w Egipcie (Księga Kapłańska 25:43). Jego praca i sposób traktowania go miały odpowiadać temu, że był synem Abrahama. Panom nadal nakazuje się, by zapewniali swoim sługom to, co słuszne i sprawiedliwe (List do Kolosan 4:1). Z pracy sług można korzystać, ale nie wolno ich krzywdzić. Ci, którzy nieustannie grożą swoim sługom, szydzą z nich i ich gnębią, zapominają, że sami mają Pana w niebie i będą musieli zdać przed Nim sprawę. Hiob mówił o sobie w podobny sposób, rozważając, jak Bóg osądzi krzywdzenie innych (Księga Hioba 31:13–14).

W roku jubileuszowym wolność miał odzyskać zarówno sam sługa, jak i jego dzieci, a on miał wrócić do swojej rodziny (Księga Kapłańska 25:41). Było to zapowiedzią naszego wyzwolenia z niewoli grzechu i szatana dzięki Bożej łasce w Chrystusie, którego prawda nas wyzwala (Ewangelia Jana 8:32). Żydowscy pisarze twierdzili, że przez dziesięć dni przed dźwiękiem trąby obwieszczającej jubileusz słudzy, którzy mieli odzyskać wolność, świętowali, ucztując i nosząc na głowach wieńce. Dlatego mówi się o „radosnym okrzyku” (Księga Psalmów 89:15). My także powinniśmy się radować wolnością, którą mamy w Chrystusie.

Izraelitom wolno było również kupować niewolników spośród sąsiednich ludów i przybyszów mieszkających pośród nich, z wyjątkiem siedmiu ludów przeznaczonych na zagładę. Tacy cudzoziemscy słudzy mogli należeć do Izraelitów na stałe, a po ich śmierci przechodzić w dziedzictwie na dzieci ich właścicieli. Rok jubileuszowy nie przynosił im wolności (Księga Kapłańska 25:44; Księga Kapłańska 25:46). W ten sposób władza Izraelitów nad takimi sługami odpowiadała błogosławieństwu Jakuba: „Niech służą ci ludy” (Księga Rodzaju 27:29). Było to także zapowiedzią włączenia pogan, czyli ludów nieżydowskich, w służbę Chrystusowi i Jego Kościołowi. Bóg powiedział: „Proś Mnie, a dam ci narody w dziedzictwo” (Księga Psalmów 2:8). Izajasz również mówi: „Cudzoziemcy będą pilnować waszych stad” (Księga Izajasza 61:5), a Apokalipsa św. Jana posługuje się podobnym obrazem (Apokalipsa św. Jana 2:26; Apokalipsa św. Jana 2:27). Sprawiedliwi pewnego dnia obejmą władzę o poranku, to znaczy w czasie ostatecznego zwycięstwa Boga (Księga Psalmów 49:14).

To prawo pokazuje również, że z wolności jubileuszu Ewangelii korzystają tylko prawdziwi Izraelici, czyli ci, którzy przez wiarę należą do Boga. Ci, którzy pozostają poganami, pozostają w niewoli. Paweł zwraca tę samą myśl przeciw niewierzącym Żydom, gdy mówi, że Jerozolima po odrzuceniu Chrystusa trwa w niewoli wraz ze swoimi dziećmi (List do Galatów 4:25). Mimo to żydowscy nauczyciele mówili, że miłosierdzie i mądrość skłaniają człowieka do współczucia i do tego, by nie nakładać na żadnego sługę zbyt ciężkiego brzemienia.