Księga Kapłańska 22:17 – znaczenie i zastosowanie

Oto cztery prawa dotyczące ofiar.

I. Wszystko, co składano Bogu w ofierze, musiało być bez skazy, inaczej Bóg nie przyjąłby ofiary. Ta zasada pojawiała się już w przepisach dotyczących poszczególnych rodzajów ofiar. Tutaj wyjaśniono, jakie wady sprawiały, że zwierzę nie nadawało się na ofiarę: ślepota, kulawizna, narośl lub świerzb (Księga Kapłańska 22:22). Nie można było składać w ofierze zwierzęcia potłuczonego, zmiażdżonego, złamanego ani okaleczonego (Księga Kapłańska 22:24), czyli, jak rozumieją to żydowscy pisarze, wykastrowanego w którykolwiek z tych sposobów. Rozróżniono też ofiarę dobrowolną i ofiarę składaną na podstawie ślubu (Księga Kapłańska 22:23). Jeśli zwierzę miało jedynie coś nadmiarowego albo czegoś mu brakowało, czyli jego części, które powinny być podobne, były nierówne — na przykład jedno oko, ucho lub noga były większe albo mniejsze, niż powinny — można je było przyjąć na ofiarę dobrowolną, ponieważ wcześniej nie złożono żadnego szczególnego przyrzeczenia. Nie można go było jednak przyjąć na ofiarę ślubowaną. Miało to uczyć ludzi, by wiernie dotrzymywali obietnic złożonych Bogu i nie umniejszali tego, co uroczyście zobowiązali się ofiarować. To, czym mogliśmy swobodnie rozporządzać przed złożeniem ślubu, jak w przypadku ofiary dobrowolnej, po złożeniu ślubu nie należy już do nas (Dzieje Apostolskie 5:4).

Ta zasada była wielokrotnie powtarzana: nie wolno było przyjmować ofiary ze zwierzęcia ze skazą (Księga Kapłańska 22:20, 22:21). Dlatego z wielką starannością oglądano każde zwierzę przynoszone na ofiarę, by mieć pewność, że nie ma żadnej wady. Nie wolno było przyjąć także wadliwej ofiary od cudzoziemca, choć cudzoziemców należało na wszelkie sposoby zachęcać do oddawania czci Bogu Izraela (Księga Kapłańska 22:25). Pokazuje to, że spodziewano się, iż cudzoziemcy będą przybywać z daleka do domu Bożego (1 Księga Królewska 8:41, 8:42), i że należało ich przyjmować, a ich ofiary przyjmować tak jak ofiary Dariusza (Księga Ezdrasza 6:9, 6:10; Księga Izajasza 56:6, 56:7). Wielu pogańskich kapłanów nie przestrzegało tak surowych zasad i przyjmowało haniebne ofiary dla swoich bogów. Boga Izraela nie wolno było jednak czcić w taki sposób.

Prawo to miało chronić cześć należną świątyni i Bogu, któremu w niej oddawano cześć. Wszystko, co służyło Jego czci, powinno być najlepsze w swoim rodzaju, ponieważ On jest największy i najlepszy ze wszystkich istot, a temu, co najlepsze, należy się to, co najlepsze. Widać, jak głęboko i słusznie Bóg był oburzony, gdy łamano to prawo (Księga Malachiasza 1:8, 1:13, 1:14). Dzięki niemu ofiary składane zgodnie z prawem lepiej zapowiadały Chrystusa, wielką ofiarę, od której czerpały całą swoją wartość. Zgodnie z tym prawem nazwano Go Barankiem bez skazy i zmazy (1 List Piotra 1:19). Taki kapłan i taka ofiara byli nam potrzebni, bo Chrystus był niewinny i czysty. Kiedy Piłat powiedział: „Nie znajduję w Nim żadnej winy”, w istocie ogłosił, że ofiara jest bez skazy. Żydzi twierdzą, że do obowiązków sagana, czyli zastępcy arcykapłana, należało sprawdzanie, czy zwierzęta ofiarne nie mają żadnych wad. Gdy Chrystus cierpiał, urząd ten sprawował Annasz. Ci, którzy najpierw przyprowadzili Chrystusa do Annasza, a potem kazali odesłać Go związanego do Kajfasza, jakby był ofiarą zdatną do złożenia (Ewangelia Jana 18:13, 18:24), nie rozumieli, że odgrywali w ten sposób znaczenie tego prawa.

Prawo to uczy nas również, by w naszych duchowych ofiarach oddawać Bogu to, co najlepsze. Jeśli nasze modlitwy i uwielbienie są niedbałe, chłodne, puste i pełne rozproszeń, składamy w ofierze to, co ślepe, kulawe i chore. Przeklęty jest oszust, który tak postępuje: próbując oszukać Boga, ściąga wyrok na własną duszę.

II. Nie wolno było składać w ofierze żadnego zwierzęcia przed upływem pełnych ośmiu dni od jego narodzin (Księga Kapłańska 22:26, 22:27). Wcześniej ustalono, że pierworodne zwierzęta z ich stad, które miały być oddane Bogu, można było przynieść dopiero po ósmym dniu (Księga Wyjścia 22:30). Tutaj dodano, że żadnego zwierzęcia nie wolno było składać w ofierze, dopóki nie ukończyło ośmiu dni. Wcześniej nie nadawało się nawet na stół człowieka, a więc tym bardziej nie na ołtarz Boży. Żydzi twierdzą, że chodziło o to, iż szabat uświęca wszystko i nie należy składać Bogu ofiary, zanim nie upłynie przynajmniej jeden szabat. Prawo to odpowiadało także przepisowi o obrzezaniu, ponieważ chłopców obrzezywano ósmego dnia. Chrystus został złożony za nas w ofierze nie jako niemowlę — choć Herod chciał Go wtedy zabić — lecz w pełni sił.

III. Nie wolno było zabijać matki i jej młodego tego samego dnia, ani na ofiarę, ani do zwykłego użytku (Księga Kapłańska 22:28). Podobne prawo dotyczyło ptaków (Księga Powtórzonego Prawa 22:6). Zakaz ten nie wynikał z tego, że sam czyn był zły, lecz z tego, że wydawał się okrutny i bezlitosny wobec zwierząt. Przypominał okrucieństwo króla Babilonu, który na oczach Sedecjasza zabił jego synów, a potem kazał wyłupić mu oczy. Sprawiał wrażenie bezduszności wobec całego gatunku, jakby ktoś chciał wymazać cały ród.

IV. Mięso ofiary dziękczynnej należało zjeść tego samego dnia, w którym ją złożono (Księga Kapłańska 22:29, 22:30). Powtarza to wcześniejsze przepisy (Księga Kapłańska 7:15; 19:6, 19:7). Rozdział kończy się ogólnym, często powtarzanym nakazem przestrzegania przykazań Boga i nieprofanowania Jego świętego imienia (Księga Kapłańska 22:31, 22:32). Ci, którzy powołują się na imię Boga, lecz nie traktują poważnie Jego przykazań, znieważają to imię. Podano kilka powodów, dla których należy być Mu posłusznym: Jego autorytet nad nimi — „Ja jestem Pan”; Jego prawo do nich — „Ja jestem waszym Bogiem”; Jego prawo do nich ze względu na odkupienie — „Wyprowadziłem was z ziemi egipskiej, abym był waszym Bogiem”; Jego zbawcze działanie w ich życiu — „Ja jestem Pan, który was uświęca”; oraz Jego niezmienne postanowienie, by otrzymać od nich chwałę, a jeśli jej nie oddadzą, mimo to zostać otoczonym chwałą — „Będę otoczony chwałą pośród synów Izraela”. Ostatecznie żaden człowiek nie pozbawi Boga Jego chwały. Prędzej czy później Bóg odzyska należną Mu cześć — przez nawrócenie grzeszników albo przez ich zgubę.