Księga Kapłańska 22:1 – znaczenie i zastosowanie

Osoby z fizyczną ułomnością, choć nie mogły pełnić posługi kapłańskiej, nadal mogły spożywać święty pokarm. Żydowscy pisarze podają, że aby nie pozostawały bez zajęcia, przydzielano im pracę w składzie drewna: sortowały drewno zniszczone przez robaki, żeby nie użyto go do ognia na ołtarzu. Mogły też pomagać w rozstrzyganiu spraw dotyczących trądu.

Każdy, kto był rytualnie nieczysty, nawet jeśli sam do tego doprowadził, nie mógł spożywać świętego pokarmu, dopóki trwała jego nieczystość. Niektóre jej rodzaje utrzymywały się przez dłuższy czas, jak trąd lub wyciek, o którym mowa w Księdze Kapłańskiej 22:4. Wykluczały one człowieka ze świątyni, a Bóg chciał pokazać, że w przypadku kapłana nie stanowią większego usprawiedliwienia, lecz są jeszcze bardziej naganne. Inne rodzaje nieczystości były przejściowe. Należało do nich dotknięcie zmarłego lub czegoś innego nieczystego; po upływie wyznaczonego czasu człowiek zostawał oczyszczony przez obmycie ciała wodą, jak czytamy w Księdze Kapłańskiej 22:6. Mimo to nikomu, kto był w ten sposób nieczysty, nie wolno było spożywać świętego pokarmu. Groziła za to najsurowsza niełaska Boga, który powiedział, a potem potwierdził, że taka osoba zostanie wykluczona sprzed Jego oblicza (Księga Kapłańska 22:3).

Przebywanie w obecności Boga i służenie Mu nie chroniło nikogo, kto ośmielił się zbliżyć do Niego w stanie nieczystości. Przeciwnie, tylko potęgowało Jego gniew. „Zagłada przyjdzie od Pana” (Drugi List do Tesaloniczan 1:9), tak jak ogień, który uśmiercił Nadaba i Abihu, wyszedł sprzed oblicza Pana. Podobnie ci, którzy lekceważą święte Słowo Boga, zostaną potępieni przez to właśnie Słowo. Zostają ponownie ostrzeżeni przed niebezpieczeństwem spożywania świętego pokarmu w stanie nieczystości (Księga Kapłańska 22:9), aby nie ponieśli grzechu i z jego powodu nie umarli. Kto obchodzi się ze świętymi rzeczami w sposób niegodny, bierze na siebie wielką winę. Spożywanie świętego pokarmu wskazywało na udział w przebłaganiu, czyli na Boże rozwiązanie problemu grzechu. Jeśli jednak ktoś spożywał go w stanie nieczystości, nie pomniejszał swojej winy, lecz ją powiększał: „poniesie winę”. Grzech jest ciężkim brzemieniem i jeśli Boże miłosierdzie go nie powstrzyma, z pewnością przygniecie tych, którzy go dźwigają. Nieczystość i lekkomyślna pycha mogą zgubić nawet kapłanów.

Prawo to miało również jasno określony cel: zmuszało kapłanów do pilnego strzeżenia czystości i wystrzegania się wszystkiego, co mogło ich splamić. Święty pokarm stanowił ich utrzymanie, więc jeśli nie mogli go spożywać, jak mieli przetrwać? Im więcej możemy stracić — wygodę i szacunek — gdy staniemy się nieczyści, tym bardziej powinniśmy troszczyć się o zachowanie czystości. Prawo uczyło też lud, by szanował święte rzeczy, gdy widział, że sami kapłani, w czasie nieczystości, nie mieli do nich dostępu (Księga Kapłańska 22:2). Bóg, który tak surowo dyscyplinuje nawet swoich najbliższych sług, jest z pewnością doskonale czysty.

To prawo uczy nas także, by uważnie strzec się wszelkiego moralnego splamienia, które odbiera nam zdolność czerpania pociechy ze świątyni Boga. Nawet jeśli nie trwamy w utrwalonym grzesznym postępowaniu, konkretne grzechy odbierają radość z bliskości z Bogiem. Dlatego ten, kto został obmyty, nadal potrzebuje umyć sobie stopy (Ewangelia Jana 13:10) i obmywać ręce, zanim obejdzie Boży ołtarz (Księga Psalmów 26:6). Musimy uważać, by nie profanować świętego imienia Boga właśnie w tych rzeczach, które dla Niego poświęcamy (Księga Kapłańska 22:2). Jeśli obrażamy Boga tymi samymi czynami, przez które twierdzimy, że oddajemy Mu cześć, będziemy mieli niewiele do powiedzenia, gdy przyjdzie zdać rachunek. Dzieje się tak, gdy za święte uznajemy to, co sami splamiliśmy nieczystością.