Księga Kapłańska 22:10 – znaczenie i zastosowanie

Święte rzeczy mieli spożywać kapłani i ich rodziny.

Prawo zabraniało obcym spożywania tych rzeczy, czyli wszystkim poza kapłanami i członkami ich rodzin (Księga Kapłańska 22:10). Kapłani odpowiadali za to, by święte rzeczy nie były traktowane jak zwykły pokarm. Nie wolno im było dopuszczać do nich osób z zewnątrz (Księga Kapłańska 22:15) ani pozwalać, by przez dotykanie tego, do czego nie miały prawa, ściągały na siebie winę (Księga Kapłańska 22:16). Powinniśmy nie tylko sami unikać grzechu, lecz także robić, co w naszej mocy, by inni nie grzeszyli. Nie powinniśmy sprawiać, by nasi bracia ściągali na siebie winę, a jeśli możemy temu zapobiec, powinniśmy ich przed nią chronić.

Może się tu kryć także inne znaczenie. Kapłani spożywali ofiary za grzech jako część ponoszenia winy ludu i dokonywania za niego przebłagania (Księga Kapłańska 10:17). Żaden obcy nie powinien więc spożywać tego świętego pokarmu i przypisywać sobie tej roli. Zuchwałym nadużyciem jest rościć sobie prawo do tego, co Bóg przeznaczył wyłącznie dla wyznaczonych osób. Ci, którzy ustanawiają innych pośredników, oprócz Chrystusa, naszego kapłana, i przypisują im rolę ponoszenia winy za grzech, odbierają Chrystusowi należną Mu cześć i zajmują Jego miejsce.

Gdy przestrzegamy ludzi, by nie pokładali ufności we własnej sprawiedliwości, czyli w tym, że sami są w porządku przed Bogiem, i by nie stawali przed Nim, opierając się na niej, lecz szukali pokoju i przebaczenia wyłącznie dzięki sprawiedliwości Chrystusa, robimy to dlatego, że nie możemy pozwolić, by sami dźwigali winę za występek. Wiemy, że ten ciężar jest dla nich zbyt wielki.

Prawo wyjaśniało też, kto należał do rodziny kapłana, a kto nie. Przybysze i najemnicy nie mieszkali w domu na stałe. Przez pewien czas byli częścią domowników, ale w rzeczywistości do rodziny nie należeli, dlatego nie mogli spożywać świętych rzeczy (Księga Kapłańska 22:10). Inaczej było ze sługą urodzonym w domu albo kupionym za pieniądze. Jako trwały członek gospodarstwa domowego mógł spożywać święte rzeczy, choć pozostawał sługą (Księga Kapłańska 22:11). Z dobrodziejstw domu Bożego mogą korzystać tylko ci, którzy uczynili go swoim stałym domem. Ci, którzy wierzą tylko przez pewien czas i wyłącznie po to, by zaspokoić doraźną potrzebę, są traktowani jak tymczasowi goście i nie mają w tym udziału.

Ta sama zasada dotyczyła dzieci z rodziny. W przypadku synów nie było wątpliwości, ponieważ sami byli kapłanami. Córki traktowano inaczej. Dopóki mieszkały w domu ojca, mogły spożywać święte rzeczy. Jeśli poślubiły mężczyzn, którzy nie byli kapłanami, traciły to prawo (Księga Kapłańska 22:12), ponieważ nie należały już do domu kapłańskiego. Jeśli jednak córka kapłana została wdową bezdzietną i wróciła do domu ojca, znów należało ją uznać za córkę i mogła spożywać święte rzeczy. Jeśli Boża opatrzność sprawia, że niektóre kobiety zostają pogrążonymi w żałobie wdowami i tracą odpoczynek, jaki miały w domu męża, a potem odnajdują go w domu ojca, mają powód, by dziękować Bogu, który troszczy się o wdowy i nie pozostawia ich samych.

Prawo nakazywało również naprawić szkodę każdemu, kto bez prawa spożył święte rzeczy, nawet jeśli stało się to przez pomyłkę (Księga Kapłańska 22:14). Gdy ktoś zrobił to umyślnie, lekceważąc prawo Boże, groziło mu odcięcie przez Boga i kara ze strony władz. Jeśli zaś stało się to z powodu słabości i bezmyślności, należało zwrócić równowartość i dodać do niej jedną piątą, a następnie złożyć ofiarę, by dokonać przebłagania za występek (zob. Księga Kapłańska 5:15–16).

W sytuacji konieczności można było odstąpić od tego prawa, jak wtedy, gdy Dawid i jego ludzie spożyli chleby pokładne (Pierwsza Księga Samuela 21:6). Nasz Pan stanął w ich obronie i podał zasadę, która ma zastosowanie także w podobnych sytuacjach: Bóg pragnie miłosierdzia, a nie ofiary (Ewangelia Mateusza 12:3–4; Ewangelia Mateusza 12:7). Obowiązek moralny ma pierwszeństwo przed przepisami religijnymi.

Ta zasada poucza również sług Ewangelii, szafarzy tajemnic Bożych, by nie dopuszczali wszystkich bez rozróżnienia do świętych rzeczy. Powinni oddzielać to, co cenne, od tego, co bezwartościowe. Ci, którzy jawnie nie znają Boga lub są bezbożni, pozostają obcy i nie należą do rodziny kapłanów Bożych; nie należy więc zabierać dzieciom chleba i rzucać go im. Święte rzeczy są dla świętych, przynajmniej dla tych, którzy wyznają, że są święci (Ewangelia Mateusza 7:6).