Księga Kapłańska 21:16 – znaczenie i zastosowanie

Ponieważ kapłaństwo należało do jednej rodziny i przechodziło na wszystkich jej męskich potomków, w kolejnych pokoleniach zapewne rodzili się kapłani z wrodzonymi ułomnościami lub zniekształceniami. Godność kapłaństwa nie chroniła ich przed powszechnymi trudnościami, które spotykają wszystkich ludzi. Niektóre z wymienionych ułomności były trwałe, na przykład ślepota. Inne mogły być przejściowe, jak choroba skóry lub strup; gdy ustępowały, znikało też ograniczenie.

Prawo dotyczące kapłanów z takimi ułomnościami stanowiło, że nadal mogli utrzymywać się z tego, co składano na ołtarzu, jak czytamy w Księdze Kapłańskiej 21:22. Mogli spożywać ofiary razem z innymi kapłanami, w tym dary najświętsze, takie jak chleby pokładne i ofiary za grzech, a także dary święte, na przykład dziesięciny, pierwociny i część kapłanów z ofiar biesiadnych. Nie ponosili winy za swoje ułomności, więc choć nie mogli pełnić służby, nie wolno było pozostawiać ich bez wsparcia. Nikt nie powinien być źle traktowany z powodu wrodzonej słabości. Nawet dziecko urodzone z deformacją powinno otrzymać należną mu część.

Nie wolno im było jednak pełnić służby przy żadnym z ołtarzy ani towarzyszyć innym kapłanom czy pomagać im przy składaniu ofiar i spalaniu kadzidła (Księga Kapłańska 21:17, Księga Kapłańska 21:21, Księga Kapłańska 21:23). Ludzie zajmujący wysoką pozycję często chcą, by ich słudzy dobrze się prezentowali. W tamtym czasie, gdy wielki Bóg zechciał objawiać swoją chwałę przez widzialne znaki, było zatem stosowne, by służyli Mu w Jego domu ludzie o odpowiednim wyglądzie. Było to szczególnie ważne w przypadku tych, którzy pełnili służbę w sprawach świętych, ponieważ ludzie mieli skłonność do oceniania na podstawie pozorów. Gdyby kapłani wyglądali ubogo lub poruszali się niezgrabnie, ludzie mogliby lekceważyć samą służbę, choć Bóg nadał jej godność.

Bóg ustanowił tę zasadę, by chronić godność ołtarza i nie dopuścić do tego, by go lekceważono. Dla powagi przybytku było właściwe, by nie pojawiał się tam nikt oszpecony, czy to od urodzenia, czy na skutek wypadku.

W czasach Ewangelii osoby z takimi ułomnościami cielesnymi mogą dziękować Bogu, że z tego powodu nie są wykluczone ze składania Mu duchowych ofiar. Jeśli poza tym mogą pełnić służbę, nie są też wykluczone z posługi. Niejedna silna i szlachetna dusza mieszka w słabym, zniekształconym ciele. Powinno nas to jednak nauczyć również czegoś innego.

Pokazuje to, jak niezdolni do właściwej służby Bogu są ludzie, których umysły zniekształca grzech panujący w ich życiu. Ci, którzy są duchowo ślepi, chromi i ułomni, a przez swoje grzechy przynoszą wstyd wierze, nie są godni miana chrześcijan ani pełnienia posługi. Ich postępowanie może sprawić, że ofiary składane Panu będą wzbudzać odrazę. Chofni i Pinchas, niegodziwi synowie Helego, byli naznaczeni gorszymi ułomnościami niż te wymienione tutaj.

Niech ludzie jawnie postępujący niegodziwie zostaną usunięci z kapłaństwa jako nieczyści. Wszyscy zaś, którzy zostali ustanowieni duchowymi kapłanami naszego Boga, niech będą święci i nieskalani przed Nim. Mogą też czerpać pociechę z tego, że choć w tym niedoskonałym życiu wciąż noszą znamiona dzieci Bożych, wkrótce staną przed tronem Boga bez skazy, zmarszczki ani niczego podobnego.