Księga Kapłańska 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Od kapłana wymagano więcej niż od innych ludzi, a od najwyższego kapłana — więcej niż od pozostałych kapłanów. Wynikało to z tego, że na jego głowę wylano olej namaszczenia i poświęcono go do noszenia świętych szat (Księga Kapłańska 21:10). Oba te znaki zapowiadały namaszczenie i piękno Pana Jezusa, który otrzymał bez miary wszystkie dary i łaski Ducha Świętego. Pismo Święte nazywa to „koroną namaszczenia olejem jego Boga” (Księga Kapłańska 21:12), bo namaszczenie Duchem jest koroną chwały i pięknym diademem dla każdego, kto je otrzymał.

Szczególny zaszczyt najwyższego kapłana wiązał się z surowszymi zasadami dotyczącymi żałoby. Nie wolno mu było zaciągnąć nieczystości przez kontakt ze zmarłym, nawet z najbliższymi krewnymi — ojcem lub matką, a tym bardziej z dzieckiem czy bratem (Księga Kapłańska 21:11). Nie mógł też okazywać żałoby w zwyczajowy sposób, odsłaniając głowę lub rozdzierając szaty (Księga Kapłańska 21:10). Miał być tak oddzielony od smutków i radości codziennego życia, że nawet naturalne przywiązanie do bliskich musiało ustąpić wyższemu obowiązkowi: współczuciu dla nieświadomych i trosce o lud Boży, nad którym został ustanowiony. Jako święty, któremu powierzono Urim i Tummim, nie miał pozwolić, by nawet ojciec lub matka stanęli ponad jego świętym obowiązkiem (Księga Powtórzonego Prawa 33:8-9).

Nie wolno mu też było wejść do miejsca, w którym znajdowało się ciało zmarłego (Księga Kapłańska 21:11). Gdy zwykły kapłan stawał się rytualnie nieczysty, inny kapłan mógł go na pewien czas zastąpić. Jeśli jednak nieczysty stawał się najwyższy kapłan, strata była większa ze względu na wyjątkowy charakter jego urzędu. Prawo, które zabraniało mu odwiedzać domy żałoby i uczestniczyć w pogrzebach, ukazywało ludowi, jak wielka była jego pozycja. Nasz Pan Jezus, wielki arcykapłan, którego wyznajemy, dotknął zmarłej córki Jaira, mar z synem wdowy i grobu Łazarza, aby pokazać, że przyszedł odebrać śmierci jej moc i uwolnić ludzi od jej grozy. Teraz śmierć nie może zniszczyć tych, którzy są w Nim, i nie czyni ich nieczystymi.

Najwyższy kapłan nie mógł też opuszczać przybytku, gdy pełnił w nim służbę (Księga Kapłańska 21:12). Podczas wykonywania obowiązków, gdy zwykle przebywał w swojej komnacie na terenie przybytku, nie miał odchodzić z żadnego powodu, nawet po to, by pożegnać umierającego krewnego. Odejście oznaczałoby, że służba Bogu jest mniej pilna niż inna sprawa, nawet tak poważna jak śmierć członka rodziny. Jego pierwszym obowiązkiem zawsze było oddawanie czci Bogu i pełnienie służby kapłańskiej. Podobnie Pan Jezus nie przerywał nauczania, by rozmawiać ze swoją matką i braćmi (Ewangelia Mateusza 12:48).

Najwyższemu kapłanowi nie wolno było także poślubić wdowy, choć inni kapłani mogli to robić, a tym bardziej kobiety rozwiedzionej lub prostytutki (Księga Kapłańska 21:13-14). To odróżniało go od pozostałych kapłanów. Niektórzy uważają, że wskazywało to również na Chrystusa, któremu Kościół ma być przedstawiony jako czysta dziewica (Drugi List do Koryntian 11:2). Zobacz też Księgę Ezechiela 44:22. Chrystus powinien otrzymać naszą pierwszą, czystą i całkowitą miłość. Dlatego dziewice Go miłują (Pieśń nad Pieśniami 1:3), a tylko tacy są godni podążać za Barankiem (Apokalipsa Jana 14:4).

Najwyższy kapłan nie miał też przynosić ujmy swojemu potomstwu pośród ludu (Księga Kapłańska 21:15). Niektórzy rozumieją to jako przestrogę, by nie pozwalać swoim dzieciom na zawieranie małżeństw poniżej ich stanu, co mogłoby przynieść hańbę rodzinie. Jojada, kapłan i opiekun królewskiego rodu, ożenił się w obrębie własnego plemienia, ale w rodzinie królewskiej (Druga Księga Kronik 22:11). Nie miało to wzbudzać w najwyższym kapłanie pychy, lecz skłaniać go do zachowania czystości i ostrożności, by nie czynił niczego niegodnego jego urzędu ani zaszczytnego imienia, które nosił. Może to również oznaczać, że powinien troskliwie dobierać małżonków dla swoich dzieci. Dzieci osób pełniących służbę w Kościele tracą godność, gdy wchodzą w nierówne związki z niewierzącymi.