Księga Kapłańska 20:22 – znaczenie i zastosowanie

Ostatni werset dodaje szczegółowe prawo po ogólnym podsumowaniu, jakby wcześniej pominięto je we właściwym miejscu. Chodzi o nakaz skazania na śmierć każdego, kto zajmuje się wywoływaniem duchów, czyli osób twierdzących, że rozmawiają ze zmarłymi albo korzystają z ukrytych mocy duchowych (Księga Kapłańska 20:27). Dopuszczenie takich osób do jawnego życia pośród ludu obrażałoby Boga i Jego żywe słowo, przynosiłoby narodowi hańbę oraz kusiłoby ludzi nieświadomych i niegodziwych. Ci, którzy opowiadają się po stronie diabła, w istocie zawierają przymierze ze śmiercią i układ z piekłem, a taki będzie ich wyrok.

Pozostała część tych wersetów powtarza i mocno podkreśla to, co zostało już powiedziane. Zapominalskiemu ludowi, który powoli przyswajał naukę, trzeba było przedstawiać kolejne nakazy i wciąż przypominać ogólne prawdy wraz z uzasadnieniem, aby prawa były wierniej przestrzegane. Szczególnie przypomniano tu trzy sprawy.

Po pierwsze, ich godność. Mieli Pana jako swojego Boga (Księga Kapłańska 20:24). Byli Jego ludem, Jego podopiecznymi, wybrańcami i skarbem, Jego klejnotami oraz królestwem kapłanów (Księga Kapłańska 20:26), czyli ludem wyodrębnionym do służby Jemu. Jakże szczęśliwy i naprawdę wielki jest lud, który zajmuje taką pozycję. Ich Bóg był święty (Księga Kapłańska 20:26), górujący nad wszystkimi w czystości i dobroci. Jego świętość jest Jego chwałą, a przynależność do Niego była ich zaszczytem, podczas gdy sąsiedzi oddawali cześć plugawym i nieczystym duchom. Wielki Bóg oddzielił ich także od innych narodów (Księga Kapłańska 20:24, 26). Pozostałe narody były jak zwykła ziemia, Izrael zaś jak ogrodzone pole, ozdobione i wzbogacone szczególnymi przywilejami, przeznaczone do szczególnego zaszczytu. Powinni więc mieć właściwe poczucie swojej wartości, strzec godności i nie roztrwaniać jej, postępując jak okoliczne narody.

Po drugie, z ich godności wynikał obowiązek. Bóg uczynił dla nich więcej niż dla innych, dlatego oczekiwał od nich więcej niż od innych. Czego więc wymagał od nich Pan, ich Bóg, wobec wszystkiego, co dla nich uczynił i zamierzał uczynić? Mieli przestrzegać wszystkich Jego ustaw (Księga Kapłańska 20:22). Były ku temu wszelkie powody, bo Jego nakazy przynosiły im zaszczyt, a posłuszeństwo miało być ich trwałym pocieszeniem. Nie wolno im było naśladować obyczajów okolicznych narodów (Księga Kapłańska 20:23). Skoro zostali od tych ludów oddzieleni, nie powinni kopiować ich postępowania. Obyczaje narodów były już dość złe wśród nich samych, a wśród ludu Bożego byłyby jeszcze gorsze. Mieli też odróżniać to, co czyste, od tego, co nieczyste (Księga Kapłańska 20:25). Na tym polega świętość: na uczeniu się rozróżniania rzeczy, które nie są takie same, zamiast życia bez zasad, jakby wszystko było dozwolone. Nie mieli czynić samych siebie nieczystymi i obrzydliwymi (Księga Kapłańska 20:25). Nieustannie powinni troszczyć się o czystość i godność swojej duszy, nigdy nie czyniąc niczego, co budziłoby odrazę Boga lub własnego sumienia.

Po trzecie, groziło im niebezpieczeństwo. Mieli wejść do miejsca skażonego (Księga Kapłańska 20:24). Mieli wziąć w posiadanie ziemię opływającą mlekiem i miodem i cieszyć się jej dobrodziejstwami, jeśli zachowają prawość. Była to jednak również ziemia pełna bożków, kultu bożków i zabobonnych praktyk, a oni mogli ulec pokusie, by się do nich przywiązać. Z Egiptu przynieśli ze sobą szczególną podatność na to skażenie. Gdyby mu ulegli, skutki byłyby zgubne. Kananejczycy byli wypędzani właśnie z powodu tych grzechów: dopuszczali się takich rzeczy, dlatego Bóg ich nienawidził (Księga Kapłańska 20:23). Widać, jak zła jest grzeszność. Sprawia, że Bóg nienawidzi nawet istot, które stworzył, choć w innych okolicznościach raduje się dziełem swoich rąk. Jeśli Izrael podążyłby tą samą drogą nieprawości, musiałby się spodziewać, że ziemia go wyrzuci (Księga Kapłańska 20:22), tak jak Bóg wcześniej go ostrzegł (Księga Kapłańska 18:28). Jeśli Bóg nie oszczędził naturalnych gałęzi, lecz je odłamał, nie oszczędzi też wszczepionych, jeśli się odwrócą. Odrzucenie Żydów jest więc ostrzeżeniem dla wszystkich kościołów chrześcijańskich, by czuwały, aby nie zostało im odebrane królestwo Boże. Ci, którzy grzeszą jak inni, powinni się spodziewać, że spotka ich to samo, co innych, a samo powoływanie się na przynależność do Boga ich nie ochroni.