Księga Kapłańska 20:10 – znaczenie i zastosowanie

Grzechy przeciwko siódmemu przykazaniu podlegały tu bardzo surowej karze. To właśnie z tych grzechów lekkomyślni ludzie najchętniej szydzą, bardziej niż z niemal jakichkolwiek innych. Bóg chciał jednak pokazać, jak wielka jest ich wina, ustanawiając tak surową karę, bo łagodniejsze przestrogi nie wystarczyłyby.

Współżycie z żoną innego mężczyzny było przestępstwem karanym śmiercią. Zarówno mężczyzna, jak i kobieta dopuszczający się cudzołóstwa mieli ponieść śmierć, ponieważ oboje uczestniczyli w grzechu (Księga Kapłańska 20:10). Już na długo przedtem, za czasów Hioba, czyn ten uważano za straszliwą zbrodnię, którą sędziowie powinni karać (Księga Hioba 31:11). Jest to zuchwałe lekceważenie prawa Bożego i złamanie przymierza z Bogiem (Księga Przysłów 2:17). To także trwała krzywda wyrządzona mężowi, który został zdradzony, oraz głębokie zepsucie umysłów i sumień obojga winnych.

Grzech ten często wynika z nieopanowanej żądzy, która z wielką siłą popycha ludzi ku niemu. Dlatego potrzeba tak mocnego środka, by ją powstrzymać. Grzech ten kala również ziemię i ściąga na nią sądy Boże. Burzy życie rodzinne i sprzyja upadkowi cnoty oraz religijności, dlatego słusznie podlega karze wymierzanej przez władze publiczne. Warto jednak zwrócić uwagę na Ewangelię Jana 8:3–11.

Potępiano również związki kazirodcze, zarówno małżeńskie, jak i pozamałżeńskie. Niektóre z nich podlegały karze śmierci, na przykład współżycie mężczyzny z żoną jego ojca (Księga Kapłańska 20:11). Ruben, syn Jakuba, poniósłby śmierć za swój czyn, gdyby to prawo obowiązywało już wtedy (Księga Rodzaju 35:22). Tego samego grzechu dopuścił się mężczyzna ze wspólnoty w Koryncie; miał zostać wydany szatanowi, czyli poddany surowej dyscyplinie związanej z sądem Bożym i usunięty ze wspólnoty (Pierwszy List do Koryntian 5:1; Pierwszy List do Koryntian 5:5). Karą śmierci miało być również ukarane zbezczeszczenie przez mężczyznę synowej, teściowej lub siostry (Księga Kapłańska 20:12; Księga Kapłańska 20:14; Księga Kapłańska 20:17).

Za inne grzechy kazirodcze Bóg miał ukarać klątwą niepłodności, na przykład za współżycie mężczyzny z ciotką lub żoną brata (Księga Kapłańska 20:19–21). Winni mieli umrzeć bez potomstwa. Ci, którzy nie przestrzegają Bożych zasad dotyczących małżeństwa, tracą błogosławieństwa, jakie powinno ono przynosić. Jak mówi Księga Ozeasza, dopuszczają się nierządu, a mimo to nie przybywa ich (Księga Ozeasza 4:10). Co więcej, poniosą swoją winę. Oznacza to, że nawet jeśli Bóg lub wymiar sprawiedliwości nie ukarze ich od razu, wina pozostanie na nich i zostanie później rozliczona. Nie można jej usunąć ofiarą ani darem ofiarnym.

Nienaturalne grzechy sodomii i zoofilii, o których nie powinno się nawet wspominać bez odrazy, również podlegały karze śmierci (Księga Kapłańska 20:13; Księga Kapłańska 20:15; Księga Kapłańska 20:16). Prawo obowiązujące w czasach autora także karało je w ten sposób. Zwierzę, które zostało wykorzystane, również należało zabić, co przynosiło sprawcy jeszcze większą hańbę publiczną. W ten sposób ukazywano, że zbrodnia ta jest skrajnie odrażająca i obrzydliwa, a wszelkie jej ślady należy usunąć.

Nawet niewłaściwe współżycie małżeńskie, jeśli dopuszczano się go zuchwale i z lekceważeniem prawa Bożego, narażało winnych na sprawiedliwy sąd Boga: mieli zostać wyłączeni spośród swego ludu (Księga Kapłańska 20:18). Bóg chce bowiem, aby każdy mężczyzna umiał panować nad własnym ciałem, a żona jest nazywana słabszym naczyniem. Należy więc traktować ją z czystością i czcią, jak przystoi ludowi Bożemu.