Księga Kapłańska 17:10 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu ponowiony, stanowczy zakaz spożywania krwi. To prawo pojawiło się już dwukrotnie w Księdze Kapłańskiej (Księga Kapłańska 3:17; Księga Kapłańska 7:26), a jego źródłem był również nakaz dany Noemu (Księga Rodzaju 9:4). Zakaz powraca tu wielokrotnie, a Mojżesz odwołuje się do wcześniejszych poleceń w ten sam sposób (Księga Kapłańska 17:12, 14). Przywiązuje się do niego dużą wagę, ponieważ kryje w sobie więcej, niż może się początkowo wydawać.

Nakaz ten obowiązywał nie tylko Izraelitów, lecz także przybyszów mieszkających pośród nich (Księga Kapłańska 17:10). Być może dlatego przez pewien czas roztropne było zabronienie spożywania krwi również wierzącym spośród pogan (Dzieje Apostolskie 15:29). Kara była bardzo surowa: Bóg zapowiedział, że zwróci swoje oblicze przeciwko każdemu, kto świadomie spożywa krew, i zgładzi go spośród ludu (Księga Kapłańska 17:10, 14). Gdy Bóg występuje przeciwko grzesznikowi, jego zguba jest nieunikniona. Żadne stworzenie nie może się ostać przed Stwórcą.

Bóg podaje również przyczynę tego prawa (Księga Kapłańska 17:11). Krew dokonuje przebłagania za życie, czyli stanowi zapłatę za grzech i przywraca pojednanie z Bogiem. Życie ciała jest we krwi, dlatego krew ofiary wylewano na ołtarzu, by pokazać, że jej życie zostało oddane Bogu w miejsce życia grzesznika. Grzesznik zasługiwał na śmierć, dlatego ofiara musiała umrzeć. Właśnie dlatego bez przelania krwi nie ma przebaczenia (List do Hebrajczyków 9:22).

W tamtym czasie była to bardzo ważna przyczyna ustanowienia tego nakazu. Bóg chciał zachować cześć dla wyznaczonego przez siebie sposobu przebłagania i sprawić, by lud wciąż o nim pamiętał. Krew przymierza była widzialnym przypomnieniem, dlatego nie wolno było traktować jej jak czegoś zwyczajnego, ani przez spożywanie, ani przez deptanie. Pod tym względem przypominała szczególną oliwę i kadzidło, których Bóg nakazał używać wyłącznie w swojej służbie.

To uzasadnienie nie obowiązuje już w ten sam sposób, co pokazuje, że prawo to miało charakter obrzędowy: należało do zewnętrznego kultu tamtego czasu i nie wiąże już ludzi tak jak dawniej. Tylko krew Chrystusa, który już przyszedł, naprawdę dokonuje przebłagania za życie, a krew ofiar była jedynie niedoskonałym obrazem tej krwi. Gdy pojawia się rzeczywistość, cień nie jest już potrzebny. Okupem nie jest już krew zwierząt, lecz wyłącznie krew Chrystusa. Nie ma więc już takiej samej przyczyny, by powstrzymywać się od spożywania krwi, i nie należy sądzić, że Bóg zamierzał utrzymać ten nakaz po tym, jak spełnił on swój cel. Krew można dziś spożywać, jeśli zostanie przygotowana w sposób, który nie czyni jej szkodliwą, ponieważ nie jest już przeznaczona do dokonywania przebłagania za życie.

Mimo to prawo to nadal niesie pożyteczną lekcję. Życie jest we krwi, która rozprowadza je po całym ciele, dlatego Bóg chciał, by Jego lud szanował samo życie, również życie zwierząt. Nie chciał, by ludzie stawali się bezduszni, okrutni ani żądni krwi. Dawniej krew wskazywała obrazowo na przebłaganie, a teraz krew Chrystusa dokonuje go naprawdę i w pełni. Dlatego należy odnosić się do niej z czcią i nie traktować jej jak czegoś zwyczajnego. Bóg zwróci swoje oblicze przeciwko tym, którzy tak postępują, i zgładzi ich (List do Hebrajczyków 10:29).

Dodano tu także inne nakazy, które miały zabezpieczać przestrzeganie tego prawa. Izraelici mieli przykrywać krew upolowanych zwierząt (Księga Kapłańska 17:13). Nie mieli jej jedynie nie spożywać, lecz także godnie zakopać, na znak, że wierzyli, iż nakaz ten ma głębsze znaczenie. Żydzi uznawali go za bardzo ważny i wypowiadali błogosławieństwo podczas przykrywania krwi.

Nie wolno im było również spożywać zwierzęcia, które padło samo albo zostało rozszarpane przez dzikie zwierzęta (Księga Kapłańska 17:15). W takich przypadkach krew albo nie została wcale wytoczona, albo nie usunięto jej właściwie. Bóg chciał, by uważnie wybierali to, co jedzą, nie kierując się egoistyczną ciekawością zaspokajającą apetyt, lecz powściągliwością, która go poskramia. Nie chciał, by Jego dzieci bez namysłu chwytały i jadły wszystko, co znajdzie się przed nimi. Miały starannie badać takie sprawy, aby także w innych kwestiach uczyły się pytać, co jest słuszne ze względu na sumienie. W ten sposób zgrzeszyli ci, którzy rzucili się na zdobycz (1 Księga Samuela 14:32–33).

Jeśli ktoś z niewiedzy lub niedbalstwa zjadł mięso zwierzęcia, które nie zostało właściwie zabite, musiał obmyć siebie i swoje ubranie, w przeciwnym razie ponosił winę (Księga Kapłańska 17:15–16). Nieczystość miała charakter obrzędowy i obrzędowe było również oczyszczenie z niej. Jeśli jednak ktoś lekceważył ustanowiony sposób oczyszczenia albo odmawiał mu posłuszeństwa, do pierwotnego uchybienia dodawał winę moralną. Tak działa prawo ustanowione po to, by przynieść ulgę: kto jest mu posłuszny, otrzymuje korzyść, natomiast kto je odrzuca, nie tylko pozostaje winny, lecz także grzeszy przeciwko środkom, które Bóg dał dla jego dobra.