Księga Kapłańska 16:5 – znaczenie i zastosowanie

Żydowscy autorzy podają, że przez siedem dni przed Dniem Przebłagania arcykapłan miał opuścić swój dom i zamieszkać w pomieszczeniu przy świątyni. Tam przygotowywał się do służby w tym wielkim dniu. Przez te siedem dni wykonywał obowiązki zwykłych kapłanów: zajmował się ofiarami, kadzidłem i podobnymi czynnościami, aby nabrać wprawy przed służbą w tym dniu. Miał też wielokrotnie słuchać odczytywanego Prawa, by dokładnie znać cały porządek obrzędów.

Miał rozpocząć dzień bardzo wcześnie od codziennej porannej ofiary. Zanim się ubrał, najpierw obmył całe ciało, a potem ponownie umył ręce i nogi. Następnie spalił codzienne kadzidło, zadbał o lampy i złożył szczególną ofiarę wyznaczoną na ten dzień: cielca, barana i siedem jagniąt, wszystkie na ofiarę całopalną (Księga Liczb 29:8). Uważa się, że wykonywał te czynności w szatach arcykapłańskich.

Potem miał zdjąć bogate szaty, obmyć się, włożyć lniane ubranie i przyprowadzić przed Pana własnego cielca jako ofiarę za grzechy swoje i swojego domu (Księga Kapłańska 16:6). Cielca umieszczano między świątynią a ołtarzem. Złożenie tej ofiary oznaczało, że arcykapłan uroczyście wyznawał swoje grzechy oraz grzechy swojego domu i żarliwie prosił o ich przebaczenie, kładąc ręce na głowie cielca.

Następnie miał rzucić losy o dwa kozły, które razem stanowiły jedną ofiarę za grzechy całego zgromadzenia. Jednego kozła należało zabić, co ukazywało, że Boża sprawiedliwość wymaga zadośćuczynienia za grzech. Drugiego należało odesłać, co ukazywało, że Bóg w swoim miłosierdziu usuwa grzech. Najpierw oba kozły przedstawiano Bogu (Księga Kapłańska 16:7), a po rzuceniu losów osobno przedstawiano kozła wypuszczanego (Księga Kapłańska 16:10). Niektórzy sądzą, że wybrano kozły, ponieważ ich zapach przywodził na myśl odrażającą naturę grzechu. Inni uważają, że Bóg wybrał kozły, ponieważ demony czczone przez narody często wyobrażano sobie pod postacią kozłów, by Jego lud nigdy nie uległ pokusie składania ofiar kozłom.

Kolejnym obowiązkiem było zabicie cielca na ofiarę za grzechy arcykapłana i jego domu (Księga Kapłańska 16:11). Według Żydów miał on ponownie położyć ręce na głowie cielca, powtórzyć wyznanie i modlitwę, a następnie własnoręcznie go zabić. Najpierw miał dokonać przebłagania za siebie, czyli złożyć zapłatę za grzech, aby mogło dojść do pojednania. Nie mógł przynieść pokoju ludowi, zanim sam nie został pojednany z Bogiem. Dokonywał też przebłagania za swój dom, do którego należała nie tylko jego rodzina, lecz także wszyscy kapłani, nazywani domem Aarona (Księga Psalmów 135:19). Miłość bliźniego powinna zaczynać się w domu, choć nie powinna się na nim kończyć. Po zabiciu cielca zostawiał jednego kapłana, który mieszał krew, aby nie zgęstniała.

Następnie brał do jednej ręki kadzielnicę z żarzącymi się węglami, które nie dymiły, a do drugiej naczynie pełne wonnego kadzidła. Przechodził przez zasłonę do Miejsca Najświętszego i zbliżał się do Arki. Kładł węgle na podłodze i rozsypywał na nich kadzidło, tak że pomieszczenie szybko wypełniało się dymem. Według Żydów miał wejść bokiem, by nie patrzeć wprost na Arkę, gdzie objawiała się chwała Boga, dopóki nie osłonił jej dym. Potem miał wyjść tyłem, z szacunku dla Bożego majestatu. Po krótkiej modlitwie miał szybko opuścić świątynię, aby lud nie pomyślał, że obraził Boga i tam umarł.

Potem odbierał krew cielca od kapłana, który ją mieszał, i po raz drugi wchodził z nią do Miejsca Najświętszego, teraz wypełnionego dymem kadzidła. Palcem kropił krwią na przebłagalnię, a właściwie w jej kierunku: raz ponad nią i siedem razy w kierunku jej dolnej części (Księga Kapłańska 16:14). Żydzi wyjaśniają jednak, że wszystkie krople spadały na ziemię i żadna nie dotykała przebłagalni. Po tym wychodził z Miejsca Najświętszego, stawiał misę z krwią w Miejscu Świętym i wychodził.