Księga Kapłańska 16:1 – znaczenie i zastosowanie

Prawo dotyczące Dnia Przebłagania zostało ustanowione po śmierci dwóch synów Aarona, Nadaba i Abihu, opisanej w Księdze Kapłańskiej 10:1. Aaron mógł się obawiać, że wina za ten grzech nadal ciąży na jego rodzinie albo że kolejny grzech pozostałych synów sprowadzi zgubę na jego dom. Dlatego Bóg wskazał mu sposób dokonania przebłagania za jego domowników, aby mogli nadal cieszyć się Bożą przychylnością. Przebłaganie miało chronić jego rodzinę i zapewniać jej Boże błogosławieństwo.

Śmierć Nadaba i Abihu była też ostrzeżeniem dla kapłanów, by z czcią i świętą bojaźnią przychodzili przed Boga, skoro nieostrożne zbliżenie się do Niego kosztowało tych dwóch życie. Bóg wskazał więc, jak należy do Niego przystępować, aby przynosiło to bezpieczeństwo, pożytek i pociechę. Pozostali kapłani nie mieli mówić: „W takim razie będziemy trzymać się z dala”, lecz: „W takim razie przyjdziemy tak, jak nakazał Bóg”. Kara, która ich spotkała, stała się nauką dla innych. W ten sposób Boże sądy nad jednymi pouczają pozostałych.

Jednym z celów tego prawa było podtrzymanie głębokiej czci dla miejsca najświętszego, pomieszczenia za zasłoną, gdzie między cherubami spoczywała szechina, widzialny znak Bożej chwały. Bóg nakazał Aaronowi, by nie wchodził do miejsca świętego w dowolnym czasie (Księga Kapłańska 16:2). Niektórzy kapłani codziennie stawali przed zasłoną, by palić kadzidło na złotym ołtarzu, ale za zasłonę mógł wejść tylko arcykapłan, i to jedynie raz w roku, zachowując wielką ostrożność. Miejsca, w którym Bóg objawiał swoją szczególną obecność, nie wolno było traktować jak zwykłego pomieszczenia.

Skoro do komnaty ziemskiego króla nie wolno było wejść bez wezwania, a za złamanie tego zakazu groziła śmierć nawet królowej (Księga Estery 4:11), tym większą świętą czcią należało otaczać Króla królów. Ewangelia Chrystusa przynosi jednak błogosławioną zmianę. Wszyscy prawdziwi chrześcijanie mogą teraz każdego dnia z ufnością wchodzić za zasłonę do miejsca świętego (List do Hebrajczyków 10:19, List do Hebrajczyków 10:20). Przychodzimy śmiało przed tron łaski, nazywany także przebłagalnią (List do Hebrajczyków 4:16), nie z takim lękiem i drżeniem jak Aaron. Kiedy Boża obecność i łaska objawiały się w widzialnych znakach, trzeba było ograniczyć dostęp do nich, bo to, co staje się powszednie, łatwo traci swoją budzącą cześć wymowę. Teraz jednak, gdy te rzeczywistości są duchowe, wiara umacnia się przez praktykowanie, a im bardziej się zbliżamy, tym lepiej poznajemy wielkość i dobroć Boga. Możemy więc zawsze wchodzić do świątyni nieuczynionej ludzkimi rękami, a przez wiarę zasiadać z Chrystusem w niebiańskiej rzeczywistości (List do Efezjan 2:6). Aaron nie mógł zbliżać się do Boga w dowolnym czasie, bo groziła mu śmierć. My zaś powinniśmy zbliżać się do Niego zawsze, aby żyć, bo oddalenie od Boga prowadzi do śmierci. Dawniej Bóg ukazywał się w obłoku nad przebłagalnią, teraz zaś oglądamy chwałę Pana z odsłoniętymi twarzami, nie w ciemnym obłoku, lecz jak w zwierciadle (Drugi List do Koryntian 3:18).

Posługę tego dnia powierzono wyłącznie arcykapłanowi. Aaron miał wejść do miejsca świętego (Księga Kapłańska 16:3). W Dniu Przebłagania miał wszystko wykonać sam. Inny kapłan miał jednak być gotowy do pomocy albo zastąpienia go, gdyby choroba lub nieczystość rytualna uniemożliwiły mu pełnienie służby. Wszyscy chrześcijanie są kapłanami w wymiarze duchowym, ale jedynym arcykapłanem jest Chrystus. Tylko On dokonuje przebłagania i nie potrzebował ani pomocnika, ani zastępcy.

Podczas tej posługi arcykapłan miał też nosić proste lniane szaty, a nie bogate stroje związane z jego urzędem. Nie miał zakładać efodu wysadzanego drogimi kamieniami, lecz tylko lniane szaty, podobne do tych, które nosili zwykli kapłani (Księga Kapłańska 16:4). Skromny strój najlepiej pasował do dnia pokory, a także pozwalał swobodniej wykonywać czynności, od których zależało wszystko. Chrystus, nasz arcykapłan, dokonał przebłagania za grzech, przyjmując naszą ludzką naturę. Nie przyszedł w szatach własnej chwały, lecz w skromnej lnianej szacie naszej śmiertelnej ludzkiej natury: czystej, a jednak pokornej.