Księga Kapłańska 15:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o rytualnej nieczystości kobiet związanej z wydzielinami z ciała. Niektóre z nich były normalne i stanowiły naturalną część życia (Księga Kapłańska 15:19–24). Inne były nieprawidłowe, obfite i świadczyły o chorobie. Przykładem jest kobieta, która przez dwanaście lat cierpiała na krwotok i została uzdrowiona, gdy dotknęła skraju szaty Chrystusa. Wydała na lekarzy i lekarstwa wszystko, co miała, ale nic jej nie pomagało. Taki upływ krwi czynił kobietę nieczystą (Księga Kapłańska 15:25), a nieczyste stawało się również wszystko, czego dotknęła (Księga Kapłańska 15:26–27). Gdy wyzdrowiała i po siedmiu dniach obserwacji stwierdzono, że krwawienie całkowicie ustało, miała przynieść dwie synogarlice albo dwa młode gołębie na oczyszczenie, aby dokonać za nią przebłagania (Księga Kapłańska 15:28–29).

Wszelkie niegodziwe postępowanie, a zwłaszcza bałwochwalstwo, porównuje się do nieczystości kobiety podczas jej miesięcznego krwawienia (Księga Ezechiela 36:17). Podobnie o Jerozolimie mówi się, że miała „nieczystość na skrajach szat” (Księga Lamentacji 1:9), przez co — jak wynika z kolejnego wersetu — traktowano ją jak kobietę nieczystą. Ten obraz ma ukazać, jak odrażający jest grzech w oczach Boga.

Powody tych praw, które mogą nam się wydawać zbędne, zostały podane w Księdze Kapłańskiej 15:31. Po pierwsze, miały one „oddzielić Izraelitów od ich nieczystości”. Dotyczyły wyłącznie Izraela, a także jego sług i cudzoziemców, którzy dołączyli do ludu. Dzięki nim Izraelici poznawali swój zaszczyt i przywilej. Byli odłączeni dla Boga jako Jego szczególny lud, powołany do tego, by być świętym narodem i królestwem kapłanów. To, co było dla nich nieczyste, nie oznaczało tego samego dla innych narodów.

Uczyli się także, jakie mają obowiązki. Mieli strzec godności swojej świętości i unikać wszelkiego skalania grzechem. Skoro nawet naturalna i nieunikniona nieczystość ciała na pewien czas pozbawiała ich możliwości wspólnoty z Bogiem i innymi ludźmi, tym bardziej haniebne i niszczące były grzechy popełniane wbrew sumieniu, takie jak pijaństwo, cudzołóstwo czy oszustwo. Grzechy te plamią sam umysł i sumienie. A skoro rytualną nieczystość można było usunąć jedynie przez ofiarę, do oczyszczenia duszy z nieczystości grzechu potrzebne było coś o wiele większego.

Po drugie, prawa te chroniły Izraelitów przed śmiercią w stanie nieczystości, gdyby jako nieczyści zbliżyli się do świątyni. Ściągnęłoby to na nich Boży sąd. Śmierć w nieczystości jest niebezpieczna, a jeśli do niej dochodzi, odpowiadamy za to sami. Prawo Boże wyraźnie ostrzega przed tym, co nas kala, a Ewangelia Boga niesie miłosierdzie i oczyszczenie tym, którzy zostali skalani.

Po trzecie, prawa te szczególnie strzegły czci przybytku, aby nikt nie zbliżał się do niego w stanie nieczystości i go nie kalał. Bóg posłużył się nimi, by utrzymywać niedbały lud w nieustannej bojaźni i czci wobec swojej chwały i obecności pośród nich w przybytku. Gdy przybytek Boga znajdował się wśród ludzi, łatwo mogli przywyknąć do rzeczy świętych, a przyzwyczajenie może prowadzić do lekceważenia. Dlatego prawo zaliczało wiele zwyczajnych spraw do rytualnej nieczystości i zakazywało z ich powodu zbliżania się do przybytku pod groźbą śmierci. W ten sposób Izraelici uczyli się, że nie należy zbliżać się do Boga lekkomyślnie, lecz z pokorną bojaźnią, po starannym przygotowaniu i z poważną troską o to, by być godnym Jego obecności.

Czego możemy się z tego nauczyć? Po pierwsze, powinniśmy dziękować Bogu, że nie podlegamy już ciężarowi tych zewnętrznych przepisów. Dziś nic nie może nas zniszczyć ani skalać poza grzechem. Ci, którzy mogą teraz przystępować do Wieczerzy Pańskiej, nie mogli wtedy spożywać ofiar biesiadnych. Codzienną nieczystość, którą zaciągamy przez zwykłe ludzkie upadki, możemy dziś usuwać w ciszy, przez ponowne akty skruchy i wiary, bez obmywania się wodą i przynoszenia ofiary do przybytku.

Po drugie, powinniśmy starannie unikać wszelkiego grzechu, ponieważ kala on sumienie. Szczególnie powinniśmy wystrzegać się cielesnych żądz, czyli grzesznych pragnień ciała. Mamy zachowywać ciało w świętości i czci, a nie oddawać się nieczystym pragnieniom, które kalają duszę i z nią walczą.

Po trzecie, powinniśmy dostrzegać, jak niezbędna jest prawdziwa świętość, jeśli chcemy osiągnąć przyszłe szczęście. Nasze serca muszą zostać oczyszczone przez wiarę, abyśmy mogli oglądać Boga. Być może dlatego, gdy Pismo Święte pyta, kto może stanąć w świętym miejscu Boga, odpowiada: „Ten, kto ma czyste ręce i niewinne serce” (Księga Psalmów 24:3–4). Bez świętości nikt nie zobaczy Pana.