Księga Kapłańska 14:33 – znaczenie i zastosowanie

To prawo dotyczy trądu w domu. W tym czasie Izraelici wciąż przebywali na pustyni i mieszkali w namiotach, a nie w domach. Jest to więc uzupełnienie wcześniejszych przepisów o trądzie, które wybiega naprzód, ku życiu po osiedleniu się w kraju.

Trąd w domu równie trudno wyjaśnić jak trąd na odzieży. Jeśli nie potrafimy znaleźć naturalnej przyczyny, powinniśmy pamiętać o mocy Boga, który mówi, że to On zsyła trąd na dom (Księga Kapłańska 14:34). O Jego przekleństwie mówi się również, że wchodzi do domu i niszczy jego drewno oraz kamienie (Księga Zachariasza 5:4).

Po pierwsze, trzeba zauważyć, że nawet w Kanaanie, Ziemi Obiecanej, domy mogły zostać dotknięte trądem. Święta ziemia nie chroniła przed tą plagą, jeśli wielu jej mieszkańców prowadziło nieświęte życie. Podobnie przynależność do widzialnego Kościoła i publiczne miano członka ludu Bożego nie uchronią niegodziwych przed Bożymi sądami.

Po drugie, właściciel domu miał niezwłocznie powiadomić kapłana, gdy tylko pojawiło się podejrzenie trądu. Miał powiedzieć, że w domu widać coś, co przypomina plagę (Księga Kapłańska 14:35). Grzech staje się plagą w domu, gdy w nim panuje, tak jak jest plagą w sercu. Osoby odpowiedzialne za rodzinę powinny wypatrywać pierwszych oznak poważnego grzechu w swoim domu i szybko go usuwać, jak czytamy w Księdze Hioba 22:23. Powinny z troską dbać o wszystkich, którzy pozostają pod ich opieką, aby grzech się nie rozprzestrzenił i nie skrzywdził wielu osób.

Po trzecie, jeśli kapłan zbadał dom i stwierdził, że trąd się w nim rozprzestrzenił, miał spróbować go powstrzymać, usuwając zakażoną część budynku (Księga Kapłańska 14:40–41). Przypominało to odcięcie kończyny dotkniętej gangreną, by ocalić resztę ciała. Zepsucie należy usuwać wcześnie, zanim się rozprzestrzeni, bo odrobina zakwasu zakwasza całe ciasto. Jeśli prawa ręka prowadzi do grzechu, trzeba ją odciąć.

Po czwarte, jeśli choroba nie ustępowała, należało zburzyć cały dom, a wszystkie jego materiały wynieść na śmietnisko (Księga Kapłańska 14:44–45). Lepiej było nie mieć domu, niż mieszkać w domu skażonym. Jeśli trąd grzechu nie ustępuje mimo prób wyleczenia, w końcu niszczy rodziny i kościoły. Jeśli Babilon nie da się uleczyć, zostanie porzucony i opuszczony. Nie zostanie z niego zabrany żaden kamień ani na narożnik, ani na fundament (Księga Jeremiasza 51:9, Księga Jeremiasza 51:26).

Pozostały grzech i skażenie w naszych śmiertelnych ciałach przypominają taki trąd w domu. Mimo wszelkich wysiłków, by go usuwać i naprawiać wyrządzone szkody, nigdy nie zostaniemy od niego całkowicie uwolnieni, dopóki nie zostanie rozebrany nasz ziemski dom, ten namiot. Wolność od grzechu przyjdzie dopiero ze śmiercią, nie wcześniej (List do Rzymian 6:7).

Po piąte, jeśli usunięcie zakażonych kamieni uzdrowiło dom i trąd się nie rozprzestrzeniał, należało dom oczyścić. Samo wywietrzenie go, by znów można było w nim zdrowo mieszkać, nie wystarczało. Trzeba go było również oczyścić z nieczystości rytualnej, aby znów nadawał się do zamieszkania przez Izraelitę. Obrzęd oczyszczenia przypominał oczyszczenie osoby dotkniętej trądem (Księga Kapłańska 14:49 i następne wersety).

Jak zauważa biskup Patrick, dom został dotknięty ze względu na tego człowieka, a on powinien widzieć w tym znak, że Bóg oszczędził go w swoim miłosierdziu. Domy Izraelitów uważano za poświęcone (Księga Powtórzonego Prawa 20:5), ponieważ należeli oni do świętego narodu. Dlatego ich domy powinny być wolne od nieczystości rytualnej, aby nadawały się do służby Bogu, któremu byli oddani. Podobnie powinniśmy troszczyć się o naprawę wszystkiego, co złe w naszych rodzinach, abyśmy my i nasze domy służyli Panu (Księga Rodzaju 35:2).

Niektórzy sądzili, że trąd w domu obrazuje bałwochwalstwo wspólnoty Izraela, które uporczywie do niej przylgnęło. Reformujący królowie usuwali zakażone kamienie, lecz problem powracał, aż Bóg przez niewolę babilońską zburzył dom i przeniósł go do nieczystej ziemi. Stało się to skutecznym lekarstwem na umiłowanie bożków i ich kult.