Księga Kapłańska 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, trąd jest tu przedstawiony jako choroba, która nie zawsze była nieuleczalna. Trąd Uzjasza trwał aż do jego śmierci, a choroba Gechaziego przeszła na jego potomków, lecz Miriam chorowała tylko przez siedem dni. Możemy więc przypuszczać, że w wielu przypadkach z czasem ustępowała. Bóg może długo prowadzić spór z człowiekiem, ale nie będzie tego robił na zawsze.

Po drugie, tak jak osąd dotyczący choroby, tak i rozstrzygnięcie, czy chory wyzdrowiał, powierzono kapłanowi. Miał on wyjść poza obóz, podejść do trędowatego i sprawdzić, czy choroba ustąpiła (Księga Kapłańska 14:3). Możemy przypuszczać, że zbliżając się do trędowatego, kapłan nie stawał się rytualnie nieczysty, jak stałoby się to z inną osobą. Ten obowiązek był wyrazem miłosierdzia wobec ubogich trędowatych, ponieważ kapłanów szczególnie zobowiązano do troski o nich.

Wargi kapłanów powinny strzec poznania, a ludzie przeżywający trudności potrzebują wskazówek, jak znosić cierpienie i jak czerpać z niego dobro. Potrzebują słowa wraz z rózgą, by mogli dojść do nawrócenia. Dobrze jest, gdy przy chorych są posłańcy Pana Zastępów, pośrednicy, którzy wskazują im właściwą drogę (Księga Hioba 33:23). Gdy trędowaty był odizolowany i nie mógł pójść do kapłanów, dobrze było, że to oni mogli przyjść do niego. Jeśli ktoś choruje, niech wezwie starszych, czyli sług wspólnoty (List Jakuba 5:14).

Jeśli odniesiemy to do duchowego trądu grzechu, zobaczymy, że kiedy odsuwamy się od osób postępujących nieporządnie, by poczuły wstyd, nie wolno nam traktować ich jak wrogów. Powinniśmy napominać je jak braci (Drugi List do Tesaloniczan 3:15). Widzimy też, że gdy łaska Boża prowadzi do nawrócenia tych, którzy z powodu zgorszenia zostali wyłączeni ze wspólnoty, należy przyjąć ich ponownie z czułością, radością i szczerą miłością. Dlatego Paweł poleca wspólnocie przebaczyć człowiekowi wyłączonemu z Kościoła w Koryncie, pocieszyć go i potwierdzić swoją miłość do niego, gdy okazał skruchę (Drugi List do Koryntian 2:7–8).

Nasz Mistrz powierzył duszpasterzom władzę ogłaszania zarówno przebaczenia, jak i wyłączenia ze wspólnoty. Obie te decyzje należy podejmować z wielką rozwagą, bez faworyzowania kogokolwiek, z gorliwą modlitwą o Boże prowadzenie i szczerą troską o dobro Ciała Chrystusa. Trzeba zawsze uważać, by nadmierna pobłażliwość nie ośmielała grzeszników, a zbyt surowe postępowanie nie zniechęcało tych, którzy okazują skruchę. Mądrość i szczerość są w tej sprawie dobrymi przewodnikami.

Po trzecie, jeśli okazywało się, że trąd ustąpił, kapłan miał ogłosić to z należytą powagą. Trędowaty albo jego bliscy mieli przygotować dwa czyste dzikie ptaki schwytane w tym celu, a także drewno cedrowe, szkarłatną nić i hizop, ponieważ wszystkich tych rzeczy używano w obrzędzie. Jednego ptaka należało zabić nad glinianym naczyniem napełnionym wodą źródlaną, tak by jego krew zabarwiła wodę. Ten znak, podobnie jak inne, wskazywał na śmierć Chrystusa, gdy z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda (Ewangelia Jana 19:34). W ten sposób Chrystus przychodzi do duszy, by ją uzdrowić i oczyścić, nie przez samą wodę, lecz przez wodę i krew (Pierwszy List Jana 5:6).

Żywego ptaka, wraz z kawałkiem szkarłatnej wełny i pękiem hizopu, należało przywiązać do cedrowego patyka, a potem zanurzyć we krwi i wodzie. Następnie kapłan miał pokropić osobę poddawaną oczyszczeniu, czyniąc to siedem razy (Księga Kapłańska 14:6–7). Drewno cedrowe wskazywało na odzyskanie przez trędowatego sił i zdrowia, ponieważ cedr niełatwo ulega rozkładowi. Szkarłatna wełna symbolizowała powrót zdrowego kolorytu skóry, która przez trąd stawała się biała jak śnieg. Hizop przywodził na myśl usunięcie nieprzyjemnego zapachu, często towarzyszącego trądowi. W tym obrzędzie używano zarówno cedru, najwyższego i najbardziej okazałego drzewa, jak i hizopu, jednej z najniższych roślin. Pokazuje to, że we wspólnocie mogą służyć na swoim miejscu zarówno osoby skromne, jak i te darzone większym szacunkiem.

Niektórzy widzą w zabitym ptaku obraz Chrystusa umierającego za nasze grzechy, a w żywym ptaku obraz Chrystusa zmartwychwstałego dla naszego usprawiedliwienia, czyli uznania nas za sprawiedliwych przed Bogiem. Żywego ptaka zanurzano we krwi zabitego, co wskazywało, że moc śmierci Chrystusa sprawiła, iż Jego zmartwychwstanie stało się skuteczne dla naszego usprawiedliwienia. Chrystus zaniósł swoją krew do miejsca świętego i ukazał się tam jako Baranek wyglądający tak, jakby został zabity. Cedr, szkarłatną wełnę i hizop zanurzano we krwi, ponieważ Słowo, ustanowione obrzędy i całe działanie Ducha czerpią z krwi Chrystusa moc oczyszczania nas. Trędowatego kropiono siedem razy na znak pełnego oczyszczenia. Dlatego Dawid modlił się, by został dokładnie obmyty (Księga Psalmów 51:2). Naaman również otrzymał polecenie, by obmyć się siedem razy (Druga Księga Królewska 5:10).

Potem żywego ptaka wypuszczano na otwarte pole. Oznaczało to, że oczyszczony trędowaty nie był już ograniczony i mógł pójść, dokąd zechce. Ponieważ jednak ptak wzlatywał ku niebu, obrzęd przypominał mu również, by zabiegał o to, co w górze, i nie wykorzystywał nowego życia wyłącznie do spraw ziemskich. Był to obraz chwalebnej wolności dzieci Bożych, danej tym, których pokropiono i oczyszczono z nieczystego sumienia. Dusze, które wcześniej z bólu i lęku przygniatały się do prochu, teraz wzlatują po otwartym niebie, wznosząc się na skrzydłach wiary, nadziei, świętej miłości i radości.

Następnie kapłan miał ogłosić, że człowiek jest czysty. Należało zrobić to uroczyście, aby trędowaty głębiej odczuł miłosierdzie Boga, które okazało się w jego powrocie do zdrowia, a inni mogli bez obaw nawiązać z nim kontakt. Chrystus jest naszym kapłanem, a Ojciec powierzył Mu wszelki sąd, szczególnie zaś sąd dotyczący tego trądu. W swoim ostatecznym wyroku Chrystus przeznaczy zatwardziałych grzeszników do wiecznego przebywania wśród nieczystych, poza świętym miastem (Księga Hioba 36:14). Wszyscy, których oczyści Jego łaska, zostaną przyjęci do obozu świętych, do którego nie wejdzie nic nieczystego.

Ci, których Chrystus uznaje za czystych, są naprawdę czyści i nie muszą się przejmować tym, co mówią ludzie. Chrystus jest jednak celem prawa prowadzącego do usprawiedliwienia, a gdy żył w ludzkim ciele, sam podlegał prawu, które nadal obowiązywało. Dlatego polecał uzdrowionym trędowatym, by pokazali się kapłanowi i złożyli ofiarę wymaganą przez prawo jako znak oczyszczenia (Ewangelia Mateusza 8:4; Ewangelia Łukasza 17:14). Cień musiał pozostać aż do przyjścia rzeczywistości, która miała go wypełnić.

Po ogłoszeniu, że jest czysty, trędowaty miał umyć ciało i ubranie, a także zgolić wszystkie włosy (Księga Kapłańska 14:8). Mimo to miał pozostać poza obozem jeszcze przez siedem dni. Siódmego dnia powinien ponownie się umyć i ogolić (Księga Kapłańska 14:9).

Po tym, jak kapłan ogłosił go czystym od choroby, człowiek ten miał jak najstaranniej usunąć wszystkie pozostałe jej ślady oraz wszelką inną nieczystość. Musiał też poświęcić na to czas.

Podobnie ci, którzy doświadczają pociechy z przebaczenia grzechów dzięki temu, że krew Chrystusa została odniesiona do ich sumień, powinni starannie oczyszczać się z wszelkiego grzechu w ciele i duchu. Powinni gruntownie porzucić dawne grzechy. Każdy, kto pokłada w Nim tę nadzieję, będzie pragnąć się oczyszczać.