Księga Kapłańska 14:21 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu łaskawe rozwiązanie przewidziane przez Prawo dla oczyszczenia ubogich trędowatych. Jeśli nie mogli przynieść trzech jagniąt i trzech dziesiątych efy mąki, mieli przynieść jedno jagnię i jedną dziesiątą efy mąki, a zamiast dwóch pozostałych jagniąt — dwie synogarlice albo dwa młode gołębie (Księga Kapłańska 14:21–22).

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, ubóstwo nie zwalniało z przyniesienia jakiejkolwiek ofiary. Nikt nie powinien sądzić, że skoro jest ubogi, Bóg niczego od niego nie wymaga. Bóg uwzględniał jego sytuację i wymagał tego, co mógł dać nawet najuboższy. „Synu mój, daj mi swoje serce”, a wtedy „ofiara twoich warg” zostanie przyjęta zamiast hojniejszych darów.

Po drugie, Bóg oczekiwał, że ubodzy będą dawać stosownie do swoich możliwości. Jego przykazania nie są surowe i nie każe nam służyć Mu tym, czego nie mamy. Ubodzy są równie mile widziani przy ołtarzu Boga jak bogaci. Jeśli ktoś ma dobrą wolę i szczere serce, dwie gołębice — jeśli to wszystko, na co go stać — są dla Boga tak samo przyjemne jak dwa jagnięta. Bóg wymaga od człowieka tego, co ma, a nie tego, czego mu brakuje.

Warto jednak zauważyć, że choć od ubogich przyjmowano mniejszą ofiarę, stosowano wobec nich ten sam obrzęd co wobec bogatych. Ich dusze są równie cenne, a Chrystus i Jego Ewangelia są takie same dla obu grup. Nie okazujmy więc stronniczości w naszej wierze w naszego Pana Jezusa Chrystusa (List Jakuba 2:1).