Księga Kapłańska 14:10 – znaczenie i zastosowanie

Aby dopełnić oczyszczenia trędowatego, ósmego dnia miał on przyjść do wejścia do przybytku, po wcześniejszym obrzędzie odprawionym poza obozem. Tam miał stanąć przed Panem wraz ze swoją ofiarą (Księga Kapłańska 14:11). Uczy nas to kilku rzeczy. Miłosierdzie Boga powinno skłaniać nas, by oddawać Mu samych siebie (List do Rzymian 12:1). Gdy po chorobie, oddaleniu lub innym ograniczeniu Bóg znów pozwala nam uczestniczyć w ustanowionych przez Niego obrzędach, powinniśmy przy pierwszej okazji okazać miłość do Niego i Jego domu, dobrze korzystając z odzyskanej swobody.

Jezus, który uzdrowił człowieka niezdolnego do chodzenia, później spotkał go w świątyni (Ewangelia Jana 5:14). Gdy Ezechiasz zapytał o znak, że będzie mógł wejść do domu Pana, w istocie pytał o znak powrotu do zdrowia. Miał na myśli to, że jeśli Bóg przywróci mu zdrowie i pozwoli znów wychodzić, pierwszym miejscem, które odwiedzi, będzie dom Pana. Gdy przychodzimy przed Pana, także powinniśmy przynosić Mu nasze ofiary, oddając Mu siebie i wszystko, co mamy. Zarówno my, jak i nasze dary musimy zostać przedstawieni Panu za pośrednictwem kapłana, który nas oczyścił, czyli naszego Pana Jezusa. Bez tego ani my, ani nasze ofiary nie możemy zostać przyjęci.

Oczyszczony trędowaty miał przynieść trzy jagnięta, a także ofiarę z pokarmów i miarę oliwy zwaną logiem, odpowiadającą około 0,28 litra. Większość szczególnych obrzędów w tym przypadku wiązała się z ofiarą za przewinienie, a jagnię składano jako pierwsze (Księga Kapłańska 14:12). Oprócz zwykłych czynności związanych z tą ofiarą część jej krwi należało nałożyć na płatek ucha, kciuk i duży palec u nogi oczyszczanego człowieka (Księga Kapłańska 14:14). Taki sam obrzęd odprawiano podczas ustanawiania kapłanów do służby (Księga Kapłańska 8:23–24). Musiało ich to uniżać, gdy widzieli, że trędowaty potrzebuje takiego samego oczyszczenia jak kapłan.

Według żydowskiej tradycji trędowaty stał na zewnątrz bramy przybytku, a kapłan w środku, i obrzęd odbywał się przez bramę. Oznaczało to, że człowiek ten znów był przyjmowany do wspólnoty Izraela i mógł jak dawniej wielbić Boga na Jego dziedzińcach. Nawet jeśli kiedyś chorował na trąd i nawet jeśli to określenie przylgnęło do niego na całe życie, jak do Szymona Trędowatego (Ewangelia Mateusza 26:6), był bez przeszkód przyjmowany do wspólnoty z Bogiem i innymi ludźmi. Po nałożeniu krwi na skrajne części ciała, co wskazywało, że obrzęd obejmował całego człowieka, nakładano w tych samych miejscach część przyniesionej przez niego oliwy, którą wcześniej przedstawiono Panu przez kołysanie i pokropienie. Uczony biskup Patrick zauważa, że krew zdaje się symbolizować przebaczenie, a oliwa — uzdrowienie, ponieważ Bóg najpierw przebacza nasze winy, a potem leczy nasze choroby (Księga Psalmów 103:3). Zobacz także Księgę Izajasza 38:17.

Wszędzie tam, gdzie krew Chrystusa przynosi usprawiedliwienie, czyli uznanie człowieka za prawego przed Bogiem, działa też olej Ducha, przynosząc uświęcenie, czyli czyniąc człowieka świętym. Te dwie rzeczy zawsze idą w parze i obie są potrzebne, by Bóg nas przyjął. Jeśli nasz dawny trąd został uleczony przez pokutę, nie pozbawia nas to tych wielkich błogosławieństw. Oczyszczeni trędowaci mają taki sam przystęp do krwi i oliwy jak poświęceni kapłani. „Tacy byli niektórzy z was, lecz zostaliście obmyci”. Gdy skrapiano trędowatego, woda musiała zawierać krew (Księga Kapłańska 14:5). Gdy go namaszczano, oliwę należało nałożyć na miejsca, na które wcześniej nałożono krew. Pokazywało to, że każda łaska i pociecha Ducha oraz każde oczyszczające i wywyższające działanie Ducha dokonują się dzięki śmierci Chrystusa. Tylko Jego krew czyni nas świętymi.

Ponadto należało złożyć ofiarę za grzech i ofiarę całopalną, po jednym jagnięciu na każdą z nich (Księga Kapłańska 14:19–20). Przez obie ofiary kapłani dokonywali za niego przebłagania, czyli zakrywali jego winę i przywracali mu łaskę Boga. W ten sposób najpierw usuwano jego winę moralną. Przebaczone zostawały zarówno grzech, który sprowadził trąd, jak i wszystkie grzechy popełnione podczas cierpienia. Wielką pociechę przynosi to, że Bóg usuwa zewnętrzne utrapienie, a zarazem daje pewność przebaczenia grzechów. Jeśli przyjmujemy pojednanie z Bogiem, mamy powód do radości (List do Rzymian 5:11).

Po drugie, usuwano jego rytualną nieczystość, która uniemożliwiała mu udział w rzeczach świętych. To także nazywa się dokonaniem za niego przebłagania, ponieważ powrót do przywilejów dzieci Bożych, ukazany w tym obrzędzie, zależy całkowicie od wielkiej ofiary Chrystusa — ofiary przebłagalnej, która odwraca gniew Boga. Gdy dokonano za niego przebłagania, był czysty zarówno we własnych oczach, jak i w oczach sąsiadów. Odzyskiwał dobre imię i pociechę, a prawdziwie pokutujący grzesznicy, dzięki udziałowi w pojednaniu, mają prawo do obu tych rzeczy: pokoju i szacunku.

Ofiara całopalna, oprócz tego, że przynosiła przebłaganie, była także wdzięczną odpowiedzią na miłosierdzie Boga. Im wyraźniej Bóg działał zarówno w chorobie, jak i w uzdrowieniu, tym większy miał ów człowiek powód, by Go w ten sposób uczcić i — jak powiedział nasz Zbawiciel — złożyć ofiarę za swoje oczyszczenie, zgodnie z nakazem Mojżesza, na świadectwo dla nich (Ewangelia Marka 1:44).