Księga Kapłańska 12:1 – znaczenie i zastosowanie

Prawo stanowi tutaj, że kobieta po porodzie jest rytualnie nieczysta. Żydzi twierdzą, że przepis ten obejmował nawet poronienie, jeśli płód był już na tyle rozwinięty, że można było rozpoznać jego płeć.

Najpierw następował krótki okres ścisłej separacji po porodzie: siedem dni po urodzeniu syna i czternaście dni po urodzeniu córki (Księga Kapłańska 12:2; Księga Kapłańska 12:5). W tym czasie kobieta przebywała z dala od męża i przyjaciół. Osoby, które się nią opiekowały, również stawały się rytualnie nieczyste. To jeden z powodów, dla których chłopców obrzezano dopiero ósmego dnia: podczas okresu odosobnienia dzielili nieczystość matki.

Potem następował dłuższy okres oczyszczenia: kolejne trzydzieści trzy dni, czyli łącznie czterdzieści dni po urodzeniu syna, a po urodzeniu córki dwa razy dłużej (Księga Kapłańska 12:4; Księga Kapłańska 12:5). W tym czasie matka nie mogła wchodzić do przybytku ani spożywać Paschy czy pokarmów z ofiar biesiadnych. Jeśli była żoną kapłana, nie mogła też spożywać niczego, co było poświęcone Panu.

Nie potrafię podać powodu, dla którego okres ten był dwa razy dłuższy po urodzeniu córki niż syna. Mogę jedynie powiedzieć, że taka była wola Prawodawcy. W Chrystusie Jezusie nie ma różnicy między mężczyzną a kobietą (List do Galatów 3:28; List do Kolosan 3:11). Rytualna nieczystość, którą Prawo przypisywało kobietom po porodzie, miała jednak obrazować piętno grzechu, z którym wszyscy zostajemy poczęci i rodzimy się (Księga Psalmów 51:5).

Jeśli korzeń jest nieczysty, nieczysta jest także gałąź. Z tego, co nieczyste, nie może pochodzić nic czystego. Gdyby grzech nigdy nie wszedł na świat, nakaz „bądźcie płodni i rozmnażajcie się” wiązałby się wyłącznie z godnością i czystością. Lecz ponieważ natura ludzka jest skażona, sprowadzaniu dzieci na świat towarzyszą znamiona wstydu, gdyż wraz z życiem przekazywane jest skażenie. Przypomina to również o przekleństwie, które spadło na kobietę jako pierwszą winną występku: miała rodzić dzieci w bólu, a tutaj także we wstydzie.

Długie wykluczenie kobiety z przybytku i zakaz spożywania świętych pokarmów wskazywały na coś głębszego. Uczyły, że nasze wrodzone skażenie, grzech, z którym przychodzimy na świat, na zawsze zamknęłoby nam drogę do obecności Boga, gdyby On łaskawie nie zapewnił nam sposobu na oczyszczenie.