Księga Kapłańska 11:43 – znaczenie i zastosowanie

Taki jest sens tego prawa. Nie chodziło w nim jedynie o spis pokarmów ani o poradę lekarza dotyczącą diety. Bóg uczył Izraelitów, że mają się odróżniać od innych i być święci (Księga Kapłańska 11:44). Mieli nauczyć się rozróżniać dobro od zła i rozumieć, że ich czyny mają znaczenie, podobnie jak to, co jedzą.

Mieli też kierować się Bożym prawem we wszystkim, co robili, nawet w zwyczajnych sprawach, które również należało załatwiać w sposób godny Boga (Trzeci List Jana 1:6). Nawet jedzenie i picie miały podlegać Bożym zasadom i służyć Jego chwale (Pierwszy List do Koryntian 10:31). Izraelici mieli się różnić od otaczających ich narodów jako lud poświęcony Bogu, który nie powinien żyć jak poganie. Te wczesne przepisy były dla nich jak wychowawca prowadzący dziecko: miały kierować ich ku świętości, która odnawia pierwotny stan człowieka w Adamie i zapowiada pełnię życia z Chrystusem. Bez świętości nikt nie ujrzy Pana (List do Galatów 4:2–3; List do Hebrajczyków 12:14).

Do tego właśnie zmierzają wszystkie Boże nakazy: mają nam pomagać oddzielać się od tego, co złe, i uczyć się świętości. Nawet to prawo dotyczące pokarmów, które może wydawać się mało ważne, prowadziło do bardzo wzniosłego celu. Zarówno w Starym, jak i w Nowym Przymierzu obowiązuje niebiańskie prawo: bez świętości nikt nie ujrzy Pana. Ostrzeżenie z Księgi Kapłańskiej 11:43 sprowadza się więc do wezwania, by nie czynić siebie obrzydliwymi. Gdy łączymy się z grzechem, który jest obrzydliwy, sami stajemy się obrzydliwi.

Człowiek jest naprawdę nieszczęśliwy, gdy jest obrzydliwy w oczach Boga, a taki stan jest zawsze skutkiem własnego wyboru. Niektórzy żydowscy autorzy sugerowali, że prawo to ostrzegało Izraelitów również przed związkami z poganami, takimi jak małżeństwo czy inne bliskie relacje (Księga Powtórzonego Prawa 7:2–3). Jego moralna nauka nadal nas dotyczy: nie powinniśmy mieć udziału w bezowocnych uczynkach ciemności. Bez prawdziwej świętości serca i życia ten, kto składa ofiarę, przypomina człowieka przynoszącego Bogu krew wieprza. Skoro spożywanie wieprzowiny było tak obraźliwe, tym bardziej obraźliwe byłoby złożenie krwi wieprza na Bożym ołtarzu (Księga Izajasza 66:3; Księga Przysłów 15:8).

Uzasadnienie tego prawa pochodzi od samego Prawodawcy, dlatego w każdym akcie posłuszeństwa powinniśmy o Nim pamiętać. Słowa „Ja jestem Pan, wasz Bóg” (Księga Kapłańska 11:44) znaczą: „Bądźcie Mi posłuszni po prostu dlatego, że jestem waszym Panem”. Boży autorytet i Jego prawo do tego, by się o nas upominać, zobowiązują nas do czynienia wszystkiego, co nakazuje, nawet gdy jest to sprzeczne z naszymi pragnieniami.

„Ja jestem święty” (Księga Kapłańska 11:44–45). Skoro Bóg jest święty, my również musimy być święci, bo inaczej nie możemy oczekiwać, że nas przyjmie. Jego świętość jest Jego chwałą (Księga Wyjścia 15:11), dlatego przystoi Jego domowi na wieki (Księga Psalmów 93:5). To wielkie przykazanie, podane tu wśród praw, które później przestały obowiązywać, zostaje przywołane jako nakaz Ewangelii (Pierwszy List Piotra 1:16). Pokazuje, że przepisy rytualne miały uczyć nas, by nie kształtować życia według pragnień, którym ulegaliśmy, gdy żyliśmy w niewiedzy (Pierwszy List Piotra 1:14).

„Ja jestem Pan, który wyprowadził was z ziemi egipskiej” (Księga Kapłańska 11:45). Był to mocny powód, by Izraelici chętnie okazywali posłuszeństwo, ponieważ Bóg już wcześniej obdarzył ich szczególną przychylnością. Uczynił dla nich więcej niż dla jakiegokolwiek innego ludu, miał więc prawo oczekiwać od nich więcej.

Rozdział kończy się podsumowaniem prawa dotyczącego zwierząt, ptaków i wszelkich istot żywych (Księga Kapłańska 11:46–47). Miało ono obowiązywać tak długo, jak trwał porządek przymierza, do którego należało. W czasach Ewangelii zostało jednak wyraźnie uchylone przez głos z nieba skierowany do Piotra (Dzieje Apostolskie 10:15), a śmierć Chrystusa sprawiła, że stało się nieaktualne wraz z innymi tymczasowymi zakazami: „Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj” (List do Kolosan 2:21–22).

Możemy więc być wdzięczni, że nie podlegamy już temu ciężarowi i że każde stworzenie Boże jest nam dane jako dobry pokarm, którego nie należy odrzucać tylko dlatego, że jest pokarmem (Pierwszy List do Koryntian 8:8; List do Rzymian 14:14). Człowieka nie kala to, co wchodzi do jego ust, lecz to, co wychodzi z serca (Ewangelia Mateusza 15:11). Dziękujmy więc za tę wolność, trwajmy w wolności, którą dał nam Chrystus, i wystrzegajmy się nauk zakazujących niektórych pokarmów i próbujących przywrócić prawo Mojżesza (Pierwszy List do Tymoteusza 4:3–4).

Z Bożych darów powinniśmy jednak korzystać roztropnie i z umiarem. Skoro Bóg dał nam wolność, nadal powinniśmy stawiać sobie granice i nigdy nie jeść bezmyślnie, jakby stół nie mógł stać się dla nas pułapką. „Przyłóż nóż do gardła”, jeśli masz skłonność do obżarstwa, i nie pożądaj wykwintnych potraw ani zbyt wielu ich rodzajów (Księga Przysłów 23:2–3). Natura zadowala się niewielkim, łaska jeszcze mniejszym, lecz grzeszne pragnienie nigdy nie ma dość.