Lamentacje 3:24 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w środku bardzo gorzkiej księgi, w której człowiek opisuje cierpienie bez ozdób. Lamentacje 3:24 nie zaczynają się od spokoju. Mimo to dusza mówi, że jej udziałem jest Pan, czyli to, co w niej najcenniejsze i trwałe, nie zależy od tego, jak przebiega dzień. Czekanie, o którym mowa, ma w sobie czynne zaufanie. Autor wiąże je z tym, co w Lamentacjach 3:22 i 3:23 nazywa litością i wiernością, które odnawiają się co rano. Dusza wciąż pamięta gorycz, a jednak ma w sobie coś mocniejszego niż strach: przekonanie, że Bóg się nie wycofał. Czekanie staje się więc miejscem zaufania obok bólu, który pozostaje prawdziwy. Werset nie tłumaczy, dlaczego przyszło cierpienie. Wskazuje jednak, na czym można się oprzeć, gdy odpowiedzi brakuje. Pozostaje w nim napięcie między ranami a wiernością i właśnie to napięcie czyni go wiarygodnym dla tych, którzy wciąż czekają. Słowo udział przywodzi na myśl część dziedzictwa, którą otrzymuje się w darze. Dusza nie wybiera tej części sama, a mimo to nazywa ją swoją.

„Moim udziałem jest Pan” — w tych słowach wiara nie zaprzecza cierpieniu, lecz nazywa to, co pozostaje pośród niego. Wcześniej mówiący opisuje ciemność i boleść; zaraz potem wspomina niewyczerpaną litość Boga i Jego wierność odnawiającą się każdego ranka. Zdanie o Panu jako udziale wyrasta więc z pamięci o Jego miłosierdziu, nie z przekonania, że ból jest pozorny albo że ratunek już nadszedł. „Udział” oznacza tu to, co człowiek uznaje za swoją trwałą podstawę. Nie chodzi o posiadanie Boga ani o gwarancję łatwego życia. Wersety dalej mówią, że Pan jest dobry dla ufnych i że dobrze jest czekać w milczeniu na Jego ratunek. Nadzieja ma zatem określony kierunek: ku Bogu, którego wierność pozwala oczekiwać, choć okoliczności nie uległy jeszcze zmianie. Wypowiedź „mówi moja dusza” pokazuje, że takie zaufanie zostaje nazwane i podtrzymane wewnętrznie. „Dlatego czekam na Niego” nie jest biernym pogodzeniem się ze wszystkim, lecz cierpliwym oczekiwaniem na Boga. W tym wersecie nadzieja nie polega na przewidywaniu, kiedy przyjdzie ulga, ale na uznaniu, kto pozostaje udziałem człowieka podczas oczekiwania.

Te słowa padają w środku bolesnego tekstu. Autor opisuje cierpienie, w którym wydaje się, że Bóg zwrócił się przeciwko niemu. Dlatego w Lamentacjach 3:24 zdanie „Moim udziałem jest Pan – mówi moja dusza, dlatego czekam na Niego” brzmi tak mocno. To nie jest opis łatwego spokoju. To wyznanie wypowiedziane w ciemności. Słowo „udział” wskazuje na to, co człowiek otrzymuje jako swoją część, dziedzictwo, na którym może polegać. Autor nie mówi, że jego okoliczności są dobre. Mówi, że ma Pana. Ta prawda przenosi uwagę z tego, co dzieje się teraz, na to, do kogo należy przyszłość. Czekanie nie jest tu bierną zwłoką. Wersety 25 i 26 mówią o dobroci Pana dla tych, którzy Go szukają, i o tym, że dobrze jest czekać w milczeniu na ratunek. Wersety 21 i 22 łączą ufność z tym, co autor bierze sobie do serca: że litość Pana się nie wyczerpała. Nadzieja opiera się więc na pamięci o wierności Boga. Fragment nie obiecuje szybkiego końca cierpienia. Obiecuje wierność w trakcie jego trwania. Właśnie to zakotwiczenie daje oparcie wtedy, gdy wszystko wokół pozostaje niejasne.

W Księdze Lamentacji 3:24 padają słowa: „Moim udziałem jest Pan – mówi moja dusza, dlatego czekam na Niego”. Wypowiada je człowiek, który zna ciemność i boleść. Nie ogłasza, że cierpienie minęło ani że rozumie jego przyczynę. Mówi o tym, co pozostaje jego udziałem, gdy wiele innych rzeczy zostało zachwianych. Udział to coś, co przypada człowiekowi i na czym może oprzeć nadzieję. Tutaj nie jest nim łatwe życie ani szybka odpowiedź, lecz sam Pan. Dlatego czekanie nie oznacza pewności co do chwili ratunku. Jest trwaniem przy Bogu, kiedy dusza nie widzi jeszcze światła. W sąsiednich wersetach ta ufność wyrasta z pamięci o litości, która się nie wyczerpała, i o miłości, która nie zgasła. Jej odnowa o poranku nie unieważnia nocy, przez którą przechodzi mówiący. Ten werset nie czyni z bólu czegoś dobrego ani nie obiecuje, że każda trudność szybko ustąpi. Pokazuje raczej, że nadzieja może mieć źródło głębsze niż zmienne okoliczności. Gdy dusza mówi „Pan jest moim udziałem”, czekanie staje się wiernością więzi, która trwa także pośród niewiedzy.