Lamentacje 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Ach! Jakże samotne zostało miasto tak ludne, jak gdyby wdową stała się przodująca wśród ludów, władczyni nad okręgami cierpi wyzysk jak niewolnica.

Płacze, płacze wśród nocy, na jej policzkach łzy, a nikt jej nie pociesza spośród wszystkich przyjaciół; zdradzili ją wszyscy najbliżsi i stali się wrogami.

Wygnańcem jest Juda przez nędzę i ciężką niedolę, mieszka pomiędzy ludami, nie zaznał odpoczynku; dosięgli go wszyscy prześladowcy pośród ucisku.

Drogi Syjonu w żałobie, nikt nie spieszy na jego święta; wszystkie jego bramy bezludne, kapłani wzdychają, dziewice znękane, on sam pogrążony w goryczy.

Wszyscy jego ciemięzcy są górą, szczęśliwi są jego wrogowie, bo zasmucił go Pan za mnóstwo jego grzechów, dzieci poszły w niewolę gnane przed ciemięzcą.

Opuściło Córę Syjonu całe jej dostojeństwo; jej przywódcy jak jelenie, które nie mają paszy i bezsilnie się wloką przed łowcą.

Jerozolima wspomina w dniach tułaczki i biedy wszystkie cenne dobra dawniej posiadane, gdy naród wpadł w ręce wroga i nikt mu nie pomógł; ciemięzcy, patrząc, szydzili z jej zniszczenia.

Jerozolima ciężko zgrzeszyła, dlatego budzi odrazę, kto ją cenił – teraz nią gardzi, bo widać jej nagość; ona również wzdycha i chce się wycofać.

W fałdach jej sukni plugastwo: nie myślała o przyszłości; bardzo ją poniżono, nikt nie spieszy z pociechą: Spojrzyj na moją nędzę, Panie, bo wróg bierze górę.

Ciemięzca wyciągnął rękę po wszystkie jej skarby, a ona patrzyła na pogan, jak wtargnęli do świątyni, choć wydałeś im zakaz, że nie wejdą do Twego zgromadzenia.

Jęczy cały jej lud, szukając chleba, na żywność wydali swoje skarby, by przywrócić siły: Spójrz, przypatrz się, Panie, jak mnie znieważono.

Wszyscy, którzy idziecie drogą, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest ból podobny do tego, który mnie przytłacza, którym doświadczył mnie Pan, gdy wybuchnął gniewem.

Zesłał ogień z wysoka, kazał mu wejść w moje kości; zastawił sieć na moje nogi, sprawił, że się cofnęłam; uczynił mnie spustoszoną, cierpiącą przez cały dzień.

Ciężkie brzemię moich grzechów związanych Jego ręką przygniata mi szyję, chwieje moją mocą: Pan wydał mnie w ręce, którym nie zdołam się wymknąć.

Pan odtrącił ode mnie wszystkich walecznych, zwołał zgromadzenie przeciwko mnie, by zniszczyć moją młodzież; Pan jak w tłoczni podeptał Dziewicę, Córę Judy.

Oto dlaczego płaczę, moje oko wylewa łzy; Pocieszyciel daleko ode mnie, Ten, który by mi przywrócił życie; straceni są moi synowie, bo wróg był potężny.

Syjon wyciągnął swoje ręce – nikt go nie pociesza; Pan nasłał na Jakuba sąsiadów ciemięzców. Jerozolima stała się ohydna w ich rękach.

Pan okazał się sprawiedliwy, bo wzgardziłam Jego słowami – słuchajcie, wszystkie narody, popatrzcie na mój ból – dziewice i moi młodzieńcy poszli w niewolę.

Wzywałam swoich przyjaciół, a oni mnie zdradzili; moi kapłani i starsi zginęli w mieście, kiedy szukali żywności, by ratować życie.

Spójrz, Panie, bo jestem w ucisku, drgają moje wnętrzności, ściska się we mnie serce, bo byłam oporna. Na ulicy miecz się sroży, a w domu – śmierć.

Słyszano, że wzdycham, lecz nikt nie pociesza; wszyscy wrogowie na wieść o nieszczęściu cieszą się, że Ty to uczyniłeś. Sprowadź zapowiedziany dzień, by spotkał ich mój los.

Cała ich złość niech stanie przed Tobą, zechciej z nimi postąpić podobnie, jak postąpiłeś ze mną za wszystkie moje grzechy; bo liczne są moje udręki i moje serce choruje.