Księga Sędziów 7:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak zwycięstwo zostaje doprowadzone do końca.

Żołnierze Gedeona zostali odesłani i mogli już zacząć się rozchodzić. Kiedy jednak usłyszeli, że nieprzyjaciel ucieka, zebrali się ponownie i ruszyli w pościg za Midianitami, choć wcześniej nie mieli odwagi stawić im czoła. Wspomniani tu mężczyźni z Naftalego i Aszera (Księga Sędziów 7:23) nie byli nowymi oddziałami przybyłymi z odległych plemion, lecz tymi samymi ludźmi, którzy wcześniej przyłączyli się do Gedeona (Księga Sędziów 6:35), a potem zostali odesłani. Ci, którzy wcześniej bali się walczyć i nie chcieli tego robić (Księga Sędziów 7:3), teraz nabrali odwagi, gdy niebezpieczeństwo już minęło. Chętnie korzystali z łupów, choć z początku zwlekali z przystąpieniem do walki.

Ci, którzy chcieli walczyć, ale na polecenie Boga zostali odesłani do domu, nie zareagowali gorzkim gniewem, jak niektórzy w innej sytuacji (Druga Księga Kronik 25:10; Druga Księga Kronik 25:13). Zamiast tego czekali na sposobność, by pomóc dokończyć zwycięską walkę, choć nie przypadł im zaszczyt rozpoczęcia ataku. To lepsza postawa niż narzekanie, gdy Bóg wyznacza nam mniej zaszczytne miejsce.

Wezwani przez Gedeona Efraimici od razu się zebrali. Zajęli przeprawy przez Jordan i pilnowali brodów, aby Midianici nie mogli uciec z powrotem do swojej ziemi. Chcieli całkowicie pokonać wroga i uchronić Izraela przed ponownym cierpieniem z jego powodu. Gdy Midianici zaczęli już ponosić klęskę, łatwo było powiedzieć: „Precz z nimi” (Księga Estery 6:13). Efraimici zajęli przeprawy wodne (Księga Sędziów 7:24), czyli ustawili się wzdłuż brzegu rzeki, tak że uciekający nieprzyjaciele wpadali prosto na czekających tam ludzi. Była to sekwencja: strach, potem dół, a następnie sidło (Księga Izajasza 24:17).

Efraimici pojmali i zabili po tej stronie Jordanu dwóch głównych dowódców Midianu: Oreba i Zeeba (Księga Sędziów 7:25). Ich imiona mogły pasować do ich natury, ponieważ Oreb znaczy „kruk”, a Zeeb „wilk”. Podczas ucieczki jeden ukrył się w skale, a drugi w pobliżu tłoczni wina, podobnie jak Gedeon ukrywał kiedyś zboże przy tłoczni w obawie przed nimi (Księga Sędziów 6:11). Miejsca, które miały im zapewnić bezpieczeństwo, stały się miejscami ich śmierci, a ich hańbę utrwaliły nazwy tych miejsc. Ich koniec pozostał trwałym ostrzeżeniem: właśnie tam polegli książęta Midianu.