Księga Sędziów 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Gedeon zrobił wszystko, co mógł, by jako dobry dowódca poprowadzić Izraelitów przeciw Midianitom (Księga Sędziów 7:1). Wstał wcześnie, bo był całkowicie skupiony na zadaniu i nie chciał tracić czasu. Teraz, gdy wiedział, że Bóg jest z nim, z zapałem przystąpił do działania. Rozbił obóz przy źródle, aby jego wojsko miało dostęp do wody, i zajął wyżej położone miejsce. To mogło być dodatkowym atutem, ponieważ Midianici znajdowali się niżej, w dolinie.

Wiara w Boże obietnice nie powinna osłabiać naszej aktywności, lecz pobudzać nas do większej gorliwości. Gdy wiemy, że Bóg idzie przed nami, powinniśmy wziąć się do działania (Druga Księga Samuela 5:24). Jednocześnie Bóg zadbał o to, by chwała za nadchodzące zwycięstwo należała wyłącznie do Niego: do wykonania tego zadania wybrał zaledwie trzystu mężczyzn.

Wojsko liczyło trzydzieści dwa tysiące ludzi, a więc niewiele w porównaniu z siłami Midianitów. Gedeon mógł uważać, że nawet tylu żołnierzy to za mało, ale Bóg powiedział mu, że jest ich zbyt wielu (Księga Sędziów 7:2). Ci, którzy dobrowolnie przyszli, postąpili dobrze, lecz Bóg postanowił nie korzystać ze wszystkich dostępnych sił. Pismo Święte często pokazuje, że Bóg dokonuje wielkich rzeczy za pośrednictwem niewielu ludzi, ale w tym przypadku celowo zmniejszył liczebność wojska.

Może się wydawać, że skoro niedawno Debora ganiła tych, którzy nie przyszli z pomocą Panu, to dlaczego teraz odesłano niektórych spośród tych, którzy przyszli. Bóg miał jednak kilka powodów. Po pierwsze, chciał pokazać, że nie potrzebuje ludzkiej pomocy. Może dokonać swego dzieła, nie polegając na ludziach, dlatego to ludzie są Mu winni służbę, a nie On im. Po drugie, chciał zawstydzić tych, którzy bali się stawić opór Midianitom, bo uważali wroga za zbyt silnego. Teraz mogli zobaczyć, że gdyby zaufali Bogu, jeden Izraelita mógłby przepędzić tysiąc przeciwników.

Po trzecie, Bóg chciał powstrzymać ich od chlubienia się. Powiedział wprost, że zmniejszył liczbę wojska, aby Izrael nie przypisał sobie zasługi i nie chlubił się przed Nim. Ci, którzy dostępują wybawienia, nigdy nie powinni mówić: „Własna ręka mnie ocaliła”. Kto się chlubi, niech chlubi się w Panu, a wszelka ludzka pycha niech zamilknie przed Nim.

Bóg zmniejszył liczebność wojska na dwa sposoby. Najpierw polecił, by wszyscy bojaźliwi i przygnębieni wrócili do domu (Księga Sędziów 7:3). Izraelici obozowali na górze w pobliżu wroga i prawdopodobnie widzieli, jak liczne były siły Midianitów. Ci, których zniechęcił widok przeciwnika, mogli odejść. Prawo dotyczące takiego wezwania przed bitwą zostało już wcześniej ustanowione (Księga Powtórzonego Prawa 20:8). Gedeon mógł sądzić, że przepis ten dotyczy tylko wojen o poszerzenie granic Izraela, a nie wojny obronnej, ale nie ogłosiłby takiego wezwania, gdyby Bóg mu tego nie polecił.

Tchórze równie chętnie jak inni mogliby później przypisać sobie zasługę za zwycięstwo, dlatego Bóg nie chciał się nimi posłużyć. Można by się spodziewać, że w obliczu takiego wroga i pod wodzą takiego dowódcy jak Gedeon niewielu Izraelitów przyzna się do strachu. Tymczasem odeszło ponad dwie trzecie wojska. Patrzyli na siłę wroga i własną słabość, nie ufając zapewnieniu o Bożej obecności, które otrzymał ich dowódca i prawdopodobnie im przekazał. Niektórzy uważają, że długotrwały ucisk złamał ich odwagę. Bardziej prawdopodobne, że poczucie winy odebrało im śmiałość. Grzech stanął im przed oczami, dlatego nie mieli odwagi stawić czoła śmierci. Ludzie bojaźliwi i słabego ducha nie nadają się do dzieła Bożego, a takich wśród naśladowców Chrystusa może być więcej, niż nam się wydaje.

Po drugie, Bóg odesłał wszystkich oprócz trzystu mężczyzn, posługując się pewną próbą: „Ludzi nadal jest za dużo, bym mógł się nimi posłużyć” (Księga Sędziów 7:4). Pokazuje to, jak bardzo Boże drogi przewyższają nasze myśli. Gedeon prawdopodobnie uważał, że nawet dziesięć tysięcy ludzi to za mało, chociaż Barak stawił czoła Siserze z mniejszym wojskiem (Księga Sędziów 4:14). Gdyby Gedeon nie umocnił się już w wierze, mógłby wycofać się z tak niebezpiecznej misji. Bóg jednak powiedział, że ludzi wciąż jest za dużo. Nawet po zmniejszeniu wojska do jednej trzeciej pierwotnej liczby było ono zbyt liczne, by osiągnąć Boży cel. Pomaga nam to zrozumieć takie zrządzenia Bożej opatrzności, które zdają się osłabiać Kościół i jego dzieło. Czasem Bóg zmniejsza liczbę, siłę lub mądrość swojego ludu, aby wyraźniej ukazać własną moc.

Gedeon miał poprowadzić żołnierzy nad wodę, prawdopodobnie do źródła Charod (Księga Sędziów 7:1), i obserwować, jak piją. Wszyscy byli spragnieni i chcieli się napić. Zapewne powiedział im, że muszą być gotowi do natychmiastowego działania, więc powinni ugasić pragnienie, a potem przygotować się na to, że będą pić krew swoich wrogów. Niektórzy klękali i pili zwyczajnie, przykładając usta do wody jak konie. Inni pili szybko: nabierali wodę w dłonie, zlizywali ją jak psy i ruszali dalej. Tę drugą metodę wybrało trzystu mężczyzn; Bóg powiedział, że za ich pośrednictwem pokona Midianitów (Księga Sędziów 7:7).

W pierwszej próbie Bóg pozostawił tylko tych, którzy chcieli i byli zdecydowani walczyć o wolność Izraela. W drugiej wybrał mężczyzn wytrzymałych i czujnych. Potrafili znosić trud bez narzekania na pragnienie czy zmęczenie. Nie było w nich śladu lenistwa ani zamiłowania do wygód. Byli też pełni zapału: chcieli jak najszybciej ruszyć na wroga i przedkładali służbę Bogu oraz dobro ojczyzny nad własny komfort. Takich ludzi Bóg wybiera do służby: nie tylko gotowych, lecz także gorliwych w czynieniu dobra. Ponieważ stanowili mniejszość i według ludzkiej oceny mieli najmniejsze szanse na powodzenie, to właśnie za ich pośrednictwem Bóg miał ocalić Izraela.

Gdy Bóg polecił Gedeonowi odesłać wszystkich oprócz tych trzystu, była to wielka próba jego wiary i odwagi. W praktyce mieli opuścić jego szeregi i przestać podlegać jego rozkazom, a potem pójść, dokąd zechcą. Można przypuszczać, że ci, którym nadal zależało na sprawie, nie oddalili się na tyle, by nie usłyszeć odgłosów walki i nie przybyć po pierwszym starciu, chociaż tekst o tym nie wspomina.

Wojsko Gedeona zostało więc w niezwykły sposób oczyszczone, uformowane i zmniejszone, zamiast zostać powiększone, jak można by oczekiwać przed tak poważną bitwą. Przyjrzyjmy się teraz wyposażeniu tej małej i niepozornej grupy, od której miał zależeć wynik całej walki. Gdyby do tych trzystu dodano sługi i pomocników oraz zapewniono im więcej mieczy i włóczni, można by sądzić, że mają większe szanse na zwycięstwo.

Tymczasem ich wyposażenie stało się mniej użyteczne, a nie bardziej. Każdy żołnierz miał nieść w ręku własne jedzenie, pozostawiając torbę i cały dobytek. Była to próba ich wiary, ponieważ musieli zaufać Bogu, mając ze sobą tylko tyle zapasów, ile mogli unieść. Była to również próba ich pilności: mieli zadbać o to, by zabrać dość jedzenia. Naprawdę musieli żyć z dnia na dzień.

Każdy żołnierz miał też zostać trębaczem. Mężczyźni odesłani do domu zostawili swoje trąby, które przekazano tym trzystu. Zamiast broni wojennej dostali instrumenty, jakby szli na zabawę, a nie na bitwę.