Księga Sędziów 5:6 – znaczenie i zastosowanie

Debora opisuje, jak rozpaczliwe było położenie Izraela pod rządami Jabina, aby wybawienie, którego dokonał Bóg, ukazało się jako jeszcze większe i pełne łaski (Księga Sędziów 5:6). Od czasów Szamgara, który przyczynił się do wybawienia Izraela spod władzy Filistynów, aż po czasy Jael, czyli teraźniejszość, kraj był niemal opustoszały. Handel zamarł, bo kupcy nie mieli żadnej ochrony, a rabusie działali bezkarnie. Podróżowanie głównymi drogami było tak niebezpieczne, że uczciwi wędrowcy ze strachu musieli ukrywać się i wybierać boczne ścieżki.

Nie uprawiano też ziemi, bo mieszkańcy wsi, nieustannie napadani, musieli opuszczać domy i pola. Szukali schronienia w miastach otoczonych murami, a wieś pustoszała. Nie było również sprawiedliwości, bo wojna dotarła do bram, przy których zasiadali sędziowie, przez co utracili oni władzę, a ludzie — pożytek z rządów. Nawet miejsca, w których czerpano wodę, były zagrożone przez łuczników, co pokazuje, jak głęboki był strach. Krótko mówiąc, Izraelici byli tak wyniszczeni, że nie mieli ani broni, ani ducha do obrony — wśród czterdziestu tysięcy nie było nawet tarczy ani włóczni (Księga Sędziów 5:8).

Debora jednym zdaniem wskazuje źródło całego tego nieszczęścia: lud wybrał sobie nowych bogów (Księga Sędziów 5:8). Bałwochwalstwo sprowadziło na niego ten sąd, bo lud odwrócił się od jedynego prawdziwego Pana i wciąż pragnął kolejnych bogów własnego wyrobu. Przedwieczny Bóg, niezmienny na wieki, przestał mu wystarczać, więc ludzie zamienili Go na nowe, zmienne bożki. Ich ojcowie wybrali kiedyś Pana (Księga Jozuego 24:21), ale to pokolenie nie chciało pozostać przy tym wyborze. Chciało bogów, których samo sobie wybrało.

Potem Debora zwraca uwagę na miłosierdzie Boga, który wzbudził przywódców, by zaradzili tym problemom. Mówi: „Aż powstałam ja, Debora” (Księga Sędziów 5:7), wskazując, że gdy wystąpiła, by powstrzymać zło i przywrócić publiczny porządek, sytuacja szybko się zmieniła. Dzika przemoc ustąpiła i ludzie znów mogli wychodzić do pracy, zgodnie z normalnym rytmem życia (Księga Psalmów 104:22–23). W ten sposób stała się matką w Izraelu — troskliwą i wierną przywódczynią, której bardzo zależało na dobru jej ludu.

W Izraelu byli też inni przywódcy, którzy jako rządzący przyczynili się do odnowy ludu. Byli gotowi służyć również na wojnie, zamiast wykorzystywać swoją pozycję, by trzymać się z dala od walki, gdy ojczyzna ich potrzebowała. Ich przykład zachęcił ludzi, by także chętnie oddali się na służbę (Księga Sędziów 5:2). Słowami „Moje serce jest z nimi” Debora wyraża miłość i szacunek dla tych przywódców oraz zapewnia, że nigdy nie zapomni ich służby. Na szczególny szacunek zasługują ci, którzy rezygnują z przywilejów związanych z wysoką pozycją, by służyć Bogu i Jego ludowi.

Następnie Debora wzywa wszystkich, którzy skorzystali z tego wybawienia, by dziękowali Bogu w sposób właściwy dla swojej pozycji społecznej (Księga Sędziów 5:10–11). Ci, którzy jeździli na białych osłach, czyli dostojnicy i możni, powinni chwalić Boga za to, że wraz z wolnością odzyskali godność. Ci, którzy zasiadali w sądzie, powinni być wdzięczni, że mogą to robić bezpiecznie i że wojna nie wyrywa im z rąk miecza sprawiedliwości. Podróżujący drogami powinni, w cichej zadumie i w rozmowach, mówić o dobroci Boga, który usunął rozbójników, przez których niegdyś podróżowanie było niebezpieczne.

Ci, którzy znów mogli spokojnie czerpać wodę, również powinni pamiętać o tym, czego dokonał Bóg. Tam, gdzie teraz czują się bezpiecznie, powinni opowiadać o wielkich czynach Pana, a nie Debory czy Baraka. To sam Bóg zaprowadził pokój w ich granicach i zapewnił ochronę tam, gdzie wcześniej panował strach. Są to sprawiedliwe dzieła Pana: wymierzenie sprawiedliwości zuchwałym wrogom i okazanie dobroci Jego drżącemu ludowi, zwłaszcza mieszkańcom wsi, najbardziej narażonym i skrzywdzonym. Chwała Boga ukazuje się w tym, że broni najsłabszych i najbardziej bezbronnych.