Księga Sędziów 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, Barak szybko zbiera ochotników i wkrótce ma już pod swoją komendą pełną liczbę żołnierzy (Księga Sędziów 4:10). Debora poleciła mu zgromadzić dziesięć tysięcy mężczyzn (Księga Sędziów 4:6) i właśnie tylu staje teraz pod jego dowództwem. Idą za nim, co oznacza, że są gotowi go słuchać i podążać za nim, dokądkolwiek ich poprowadzi. Niektórzy uważają, że chodzi tu również o to, iż wszyscy byli piechurami, w przeciwieństwie do wojsk Sisery, które miały konie i rydwany, co jeszcze bardziej pogłębiało różnicę sił. Obecność Boga i Jego prorokini Debory w zupełności jednak tę różnicę równoważyła.

To, że żołnierze Baraka szli za nim, pokazuje także, jak chętnie i gorliwie byli gotowi podążać za nim wszędzie (Apokalipsa św. Jana 14:4). Głównym oparciem były dla niego plemiona Zabulona i Neftalego, ale pieśń Debory pokazuje, że przybyli też mężczyźni z innych plemion, między innymi Manassesa i Issachara. Oczekiwano też mężczyzn z plemion Rubena, Dana i Aszera, lecz oni nie przybyli (Księga Sędziów 5:14–17). Te szczegóły pominięto tutaj, a dowiadujemy się jedynie, że Debora wyruszyła z Barakiem, by jego dziesięć tysięcy mężczyzn mogło skutecznie działać. Wzmianka o Heberze, jednej z grup Kenitów, który przeniósł się z pustyni judzkiej na południu, gdzie Kenici wcześniej osiedli (Księga Sędziów 1:16), do północnej części kraju, pojawia się ze względu na to, co później uczyni Jael, należąca do tej rodziny (Księga Sędziów 4:11).

Po drugie, gdy Sisera dowiaduje się o ruchach Baraka, wystawia liczną i potężną armię (Księga Sędziów 4:12–13). Tekst mówi, że „doniesiono Siserze”, czyli przekazano mu wiadomość. Niektórzy sądzą, że chodzi o wspomnianych wcześniej Kenitów, którzy mogli go powiadomić o miejscu zbiórki Baraka, ponieważ w tamtym czasie łączył ich pokój z Jabinem (Księga Sędziów 4:17). Niezależnie od tego, czy chcieli pomóc Siserze, ich działanie przyczyniło się do spełnienia tego, co Bóg zapowiedział przez Deborę: że przyciągnie Siserę do Baraka (Księga Sędziów 4:7).

Sisera pokładał ufność przede wszystkim w swoich rydwanach, dlatego tekst poświęca im szczególną uwagę: miał ich dziewięćset, żelaznych. Przymocowane do osi ostre ostrza mogły wyrządzić straszliwe szkody, gdy rydwany pędziły na piechurów. Ludzie wykazują wielką pomysłowość w wymyślaniu sposobów wzajemnego wyniszczania się, by zaspokajać grzeszne pragnienia, które prowadzą do wojen i sporów.

Po trzecie, Debora daje sygnał do ataku (Księga Sędziów 4:14). Józef Flawiusz podaje, że gdy Barak zobaczył rozciągniętą armię Sisery, próbującą otoczyć górę, na której obozował z ludźmi, niemal stracił odwagę i chciał przenieść się w bezpieczniejsze miejsce. Debora dodała mu jednak otuchy i nakłoniła, by ruszył w dół przeciw Siserze, mówiąc, że właśnie nadszedł dzień wyznaczony przez Boga na jego klęskę. Wrogowie wyglądali teraz najgroźniej, lecz w rzeczywistości byli bliscy zagłady. Zwycięstwo było tak pewne, że można było mówić o nim jak o dokonanym: Pan wydał Siserę w ręce Baraka.

Zwróćmy uwagę, jak Debora i Barak dzielą się zadaniem i zaszczytem związanym z tym wielkim wydarzeniem. Ona wydaje rozkaz jako przywódczyni, a on go wykonuje. W ten sposób Bóg rozdziela swoje dary na różne sposoby (Pierwszy List do Koryntian 12:4 i następne). Choć zazwyczaj mężczyzna jest głową kobiety (Pierwszy List do Koryntian 11:3), Bóg, który udziela Ducha według własnej woli, powierzył tutaj przywództwo kobiecie. Często wybiera to, co słabe w oczach świata, aby zawstydzić to, co mocne, tak by nikt nie mógł chlubić się przed Nim. Barak wiele zyskał dzięki temu, że Debora była przy nim. Uzupełniła braki w jego rozeznaniu, mówiąc, że nadszedł właściwy dzień, a jego odwagę umocniła zapewnieniem o obecności Boga: Pan idzie przed nim, więc Barak może śmiało za Nim podążać.

Nauka jest jasna. W każdym przedsięwzięciu warto mieć pewność, że Bóg idzie przed nami, abyśmy postępowali zgodnie z obowiązkiem i pod Jego kierunkiem. Jeśli mamy powody, by ufać, że Bóg nas prowadzi, powinniśmy iść naprzód z odwagą i radością. Trudności, które napotykamy, gdy opieramy się szatanowi, służymy Bogu lub cierpimy dla Niego, nie powinny odbierać nam odwagi. Skoro Pan idzie przed nami, podążajmy za Nim całym sercem.

Po czwarte, sam Bóg wprawia wojska Sisery w zamęt (Księga Sędziów 4:15). Barak usłuchał Debory i ruszył w dół do doliny, choć oznaczało to opuszczenie górskiej twierdzy i stawienie czoła wrogowi na otwartej przestrzeni, gdzie żelazne rydwany miały jeszcze większą przewagę. Zaufał mocy Boga, a nie własnemu bezpieczeństwu. Ludzkie wsparcie nie może nas ocalić, nawet wzgórza i góry. Zbawienie swojemu ludowi daje tylko Pan (Księga Jeremiasza 3:23). Barak nie zawiódł się na tym zaufaniu. Pan rozgromił wojska Sisery.

Ich morale złamał i rozproszył nie tyle nagły atak Baraka, ile strach i zamęt, którymi poraził ich Bóg. Wygląda na to, że przeciw nim walczyły gwiazdy (Księga Sędziów 5:20). Józef Flawiusz pisze, że gwałtowna burza gradowa uderzyła im w twarze, obezwładniając ich i zmuszając do odwrotu. Stali się więc łatwym łupem dla Izraela, a słowa Debory się spełniły: Pan wydał ich w ręce Baraka, który mógł postąpić z nimi według własnego uznania.

Po piąte, Barak w pełni wykorzystuje swoją przewagę. Po zwycięstwie działa śmiało i wytrwale, ścigając rozproszonych wrogów aż do ich siedziby w Charoszet (Księga Sędziów 4:16). Nie pozostawia przy życiu nikogo spośród tych, których Bóg wydał na zagładę. Nie ocala ani jeden mężczyzna. Kiedy Bóg idzie przed nami w duchowej walce, powinniśmy działać z zaangażowaniem. Gdy dzięki łasce odnosimy zwycięstwo nad wrogami naszej duszy, trzeba umacniać to zwycięstwo czujnością i zdecydowaniem, prowadząc dalej świętą walkę z gorliwością.