Księga Sędziów 21:16 – znaczenie i zastosowanie

Dowiadujemy się tu, w jaki sposób pozostałym 200 Beniaminitom zapewniono żony. Plemię zostało zdziesiątkowane i liczyło już bardzo niewielu mężczyzn, ale ludzie dopilnowali, by każdy z nich miał tylko jedną żonę, a nie więcej, nawet pod pretekstem, że dzięki temu plemię szybciej się odrodzi. Nie mogli otwarcie oddać im swoich córek, nie łamiąc przysięgi, znaleźli jednak sposób, by Beniaminici mogli wziąć sobie żony podstępem, a rodzice mieli później wyrazić zgodę już po fakcie.

Im mniej zastanowienia towarzyszy składaniu przysięgi, tym większej ostrożności może wymagać jej późniejsze dotrzymanie. Do tego planu otworzyły drogę publiczne tańce w Szilo, na polach, gdzie młode kobiety z miasta i okolic zbierały się na święto Pana, prawdopodobnie Święto Namiotów (Księga Sędziów 21:19). Biskup Patrick twierdzi, że był to jedyny czas, kiedy żydowskie dziewice mogły tańczyć, a nawet wtedy taniec wyrażał raczej świętą radość niż zwykłą rozrywkę, podobnie jak taniec Dawida przed Arką. W tamtych czasach publiczna żałoba czyniła taniec niestosownym, jak widać w Księdze Izajasza 22:12–13.

Sam taniec był skromny i niewinny. Nie był to taniec mieszany, w którym mężczyźni tańczą z kobietami, i żadna z mężatek nie zapomniała o swojej godności, by w nim uczestniczyć. Mimo to publiczne tańce narażały kobiety na ludzi, którzy mieli złe zamiary. Biskup Hall zauważa, że złe duchy często wykorzystują takie sytuacje, by wielu ludzi doprowadzić od tańca do zguby.

Starszyzna Izraela pozwoliła Beniaminitom zaczaić się w winnicach otaczających otwartą przestrzeń, gdzie tańczyły kobiety. Gdy te pogrążą się w radości, Beniaminici mieli wpaść między nie, porwać dla każdego mężczyzny jedną żonę i zabrać ją do swojej ziemi (Księga Sędziów 21:20–21). Wiedzieli, że żadnej z ich własnych córek tam nie będzie, więc nie można było powiedzieć, że rodzice je oddali, skoro nic o tym nie wiedzieli. Było to marne usprawiedliwienie, ale uznano, że lepsze takie niż żadne, jeśli miało uchronić ich przed złamaniem przysięgi.

O wiele lepiej byłoby zachować ostrożność przed złożeniem przysięgi, by później nie trzeba było mówić przed aniołem, że była pochopna. Był to całkowicie opaczny sposób zawierania małżeństw, skoro uczucie młodych ludzi i zgoda rodziców trzeba było zakładać dopiero po fakcie. Sytuacja była wyjątkowa i nie należy traktować jej jako wzoru na co dzień. Pochopne małżeństwa często prowadzą do długotrwałej skruchy, a związek zawarty przemocą lub podstępem nie daje podstaw, by oczekiwać trwałego szczęścia.

Dziewice z Jabesz-Gilead zostały porwane ze środka rzezi, a kobiety z Szilo — ze środka radosnego świętowania. Pierwsza grupa miała powód, by dziękować Bogu za ocalenie życia, a druga, jak można mieć nadzieję, nie miała później powodów do skarg. Nie zostały połączone z mężczyznami, którzy wydawali się zgubieni i zdesperowani, jak ci niedawno wyprowadzeni z jaskini, lecz z mężczyznami, którzy po podziale ziemi Beniamina między zaledwie 600 ocalałych musieli otrzymać największe majątki w kraju. Plemię to niegdyś liczyło 45 600 mężczyzn (Księga Liczb 26:41).

Starszyzna podjęła następnie próbę uspokojenia ojców młodych kobiet. Uznali, że naruszenie władzy ojców zapewne zostanie wybaczone, gdy ci pomyślą o zamożnych rodzinach, do których wejdą ich córki, oraz o tym, że zostaną one matkami w Izraelu. Niektórym osobom o wrażliwym sumieniu mogła jednak ciążyć przysięga, że nie wydadzą swoich córek za Beniaminitów. Starszyzna mogła odpowiedzieć, że sytuacja była nagląca (Księga Sędziów 21:22). Przyznała, że nie zapewniła żony każdemu z mężczyzn, a teraz chciała złagodzić wcześniejszą surowość i zinterpretować przysięgę w bardziej wyrozumiały sposób. W praktyce mówiła: „Ze względu na nas, bo byliśmy zbyt surowi, pozwólcie tym mężczyznom zatrzymać to, co zdobyli”.

Ściśle rzecz biorąc, nie złamali przysięgi. Przysięgli, że nie oddadzą swoich córek, ale nie przysięgali, że sprowadzą je z powrotem, jeśli zostaną porwane siłą. Jeśli ktoś ponosił winę, była to starszyzna, a nie ojcowie. Jak głosi przysłowie, to, czego nie należało robić, zostaje zaakceptowane, gdy już się wydarzy. Milcząco pozwolono, by sprawa pozostała bez zmian, zgodnie z prawem (Księga Liczb 30:4).

Na koniec plemię Beniamina znów się osiedliło. Nieliczni, którzy pozostali, wrócili do ziemi swojego plemienia (Księga Sędziów 21:23). Niedługo potem urodził się wśród nich Ehud, który został drugim sędzią Izraela i wyróżniał się w swoich czasach (Księga Sędziów 3:15). Następnie rozwiązano armię Izraela i jej członkowie rozeszli się (Księga Sędziów 21:24). Nie utworzyli stałej armii ani nie próbowali ustanawiać nowych praw dla narodu. Gdy zakończyła się sprawa, która zgromadziła ich razem, spokojnie wrócili do domów, każdy do swojej rodziny.

Działalność publiczna nie powinna sprawiać, że zapominamy o prywatnych obowiązkach i trosce o własny dom. Rozdział kończy się przypomnieniem głównej przyczyny wszystkich tych nieszczęść (Księga Sędziów 21:25). Choć ich Królem był Bóg, każdy chciał być panem samego siebie, jak gdyby króla nie było. Chwała Bogu za władze świeckie.