Księga Sędziów 18:27 – znaczenie i zastosowanie

Oto, po pierwsze, podbój Laisz przez Danitów. Ruszyli dalej, a ponieważ nic nie szło im źle, mogli uznać, że nie postąpili niewłaściwie, ograbiając Micheasza. Wielu usprawiedliwia swój grzech, wskazując na powodzenie.

Zwróćmy najpierw uwagę na sytuację mieszkańców Laisz, zarówno w mieście, jak i na okolicznych terenach. Żyli spokojnie i czuli się bezpiecznie. Nie podejrzewali pięciu zwiadowców, którzy wcześniej przybyli, by zbadać tę ziemię, i nie wiedzieli, że zbliża się wróg. Dlatego niewielki oddział, który na nich napadł, zastał łatwy cel (Księga Sędziów 18:27). Wielu ludzi ginie, bo czuje się zbyt bezpiecznie. Szatan zyskuje przewagę, gdy tracimy czujność i nie zachowujemy ostrożności. Szczęśliwy jest więc człowiek, który stale żyje w bojaźni Bożej i czujności.

Po drugie, zwróćmy uwagę na całkowity charakter ich zwycięstwa. Wybili mieszkańców mieczem i spalili miasto, a następnie odbudowali je albo przynajmniej jego większą część (Księga Sędziów 18:27–28). Z relacji wynika, że nie napotkali żadnego oporu. Kananejczycy dopełnili miary swojej winy, podczas gdy Danici dopiero zaczynali powiększać własną.

Po trzecie, zobaczmy, jak zdobywcy osiedlili się w tym miejscu (Księga Sędziów 18:28–29). Odbudowali miasto, a przynajmniej jego większą część, ponieważ dawne budowle popadły w ruinę, i nazwali je Dan. W ten sposób pozostawili publiczne świadectwo, że choć mieszkali daleko od pozostałych braci, z pochodzenia nadal byli Danitami. Ponieważ znaleźli się tak daleko, z czasem mogło to zostać podane w wątpliwość. Powinniśmy dbać o to, by nie zatracić świadomości naszego miejsca wśród ludu Bożego, a także wykorzystywać każdą sposobność, by to wyznawać i przekazywać tę pamięć dzieciom.

Po drugie, niemal od razu ustanowiono tam bałwochwalstwo. Bóg łaskawie dochował obietnicy i dał Danitom ziemię, która przypadła im w udziale. Powinno ich to zobowiązać do wierności Bogu, skoro On dochował wierności im. Odziedziczyli owoc pracy innych, aby przestrzegać Jego praw (Księga Psalmów 105:44–45). Tymczasem pierwszą rzeczą, którą zrobili po osiedleniu się, było złamanie tych praw. Gdy tylko zaczęli umacniać swoją pozycję, ustawili rzeźbiony posąg (Księga Sędziów 18:30). W przewrotny sposób przypisali temu bożkowi swoje powodzenie, choć doprowadziłby ich do zguby, gdyby Bóg nie okazał wielkiej cierpliwości. Tak człowiek oddający się bałwochwalstwu, któremu dobrze się wiedzie, trwa w grzechu i przypisuje swojemu bogu moc, którą dysponuje (Księga Habakuka 1:11).

Dopiero tutaj poznajemy imię ich Lewity, który pełnił funkcję kapłana: Jonatan, syn Gerszoma, syna Manassesa. W tekście hebrajskim nad słowem „Manasses” znajduje się mała litera. Niektórzy żydowscy rabini twierdzą, że należy ją pominąć, a wtedy imię brzmi „Mojżesz”. Według nich ten Lewita był wnukiem Mojżesza, który rzeczywiście miał syna o imieniu Gerszom. Uważają, że autor, z szacunku dla Mojżesza, złagodził brzmienie imienia, częściowo ukrywając tę literę. Jeśli Mojżesz rzeczywiście miał wnuka, który odszedł od Boga i pomógł ustanowić bałwochwalstwo, byłby to kolejny smutny przykład tego, jak daleko mogą odejść od dobra dzieci wielkich i prawych ludzi. Wnuki nie zawsze są radością starości.

Biskup Patrick uważa jednak, że ta rabiniczna teoria jest bezpodstawną spekulacją. Sądzi, że Jonatan należał do innej rodziny lewickiej. Końcowe wersety mówią, jak długo trwały te nieprawe praktyki. Potomkowie Jonatana pozostawali kapłanami tej rodziny Danitów w Laisz i okolicy aż do niewoli (Księga Sędziów 18:30). Po zabraniu posągu Micheasza rodzina ta nadal nosiła miano kapłanów, a mieszkańcy miasta darzyli ją z tego powodu szacunkiem. Bardzo możliwe, że Jeroboam miał ich na myśli, gdy później ustawił tam jednego ze swoich cielców, ponieważ mogli nadać temu kultowi pewną legitymizację, a kapłani Pana nie chcieliby mieć z nim nic wspólnego. Możliwe również, że członkowie tej rodziny służyli wśród kapłanów Jeroboama.

Dowiadujemy się też, że posągi przetrwały do czasów Samuela, gdy Arka Boża znajdowała się w Szilo. Możliwe, że za czasów Samuela podjęto skuteczne działania, by położyć kres temu bałwochwalstwu. Zobaczmy, jak niebezpieczne jest dopuszczanie do siebie grzechu: choroba duchowa nie ustępuje tak szybko, jak się pojawia.