Księga Sędziów 15:18 – znaczenie i zastosowanie

Oto, w jakiej trudnej sytuacji znalazł się Samson po tym wielkim zwycięstwie (Księga Sędziów 15:18). Bardzo chciało mu się pić. Było to naturalnym skutkiem upału, który znosił, i ciężkiej pracy, jaką wykonał. Zapał — ogromna energia, z jaką podjął się zadania — poniósł go tak daleko, że niemal zapomniał o własnych potrzebach. Kiedy wreszcie mógł się zatrzymać, był bliski omdlenia, bo nie miał wody.

Możliwe też, że była to szczególna interwencja Boga, podobnie jak zapewne całe to wydarzenie. Bóg mógł dopuścić tę sytuację, by Samson nie popadł w pychę z powodu swojej wielkiej siły i sukcesu oraz by pamiętał, że jest tylko człowiekiem i doświadcza tych samych trudności co inni. Józef Flawiusz twierdzi, że miało to skorygować Samsona za to, że w pieśni zwycięstwa pominął Boga i przypisał sobie zasługę, mówiąc, że zabił tysiąc ludzi. Teraz, gdy groziła mu śmierć z pragnienia, przekonał się, że własne ramię nie mogło go ocalić bez Bożej mocy. Samson skosztował krwi Filistynów, ale krew nigdy nie ugasi ludzkiego pragnienia.

Bóg sprawił, że w pobliżu nie było wody, a Samson był zbyt zmęczony, by szukać jej daleko. Mężczyźni z Judy powinni byli przywitać swojego wybawcę chlebem i winem, tak jak Melchizedek przywitał Abrama, i w ten sposób wynagrodzić mu krzywdę, którą mu wyrządzili. Zamiast tego tak mało się nim przejęli, że niemal umierał z braku choćby odrobiny wody. Wielcy słudzy Boga często spotykają się z wielkim zaniedbaniem. Nawet Chrystus na krzyżu powiedział: „Pragnę”.

Modlitwa Samsona w tej trudnej sytuacji jest dla nas dobrą lekcją. Ci, którzy po sukcesie nie dziękują Bogu, mogą zacząć się modlić, gdy przyjdzie na nich trudność. Kłopoty często skłaniają niewdzięcznych ludzi, by wrócili do Boga. W tej modlitwie Samson przedstawia Bogu dwie prośby.

Najpierw powołuje się na Bożą moc i dobroć, których doświadczył w niedawnym zwycięstwie: Bóg sprawił przez rękę swojego sługi wielkie wybawienie. Samson nazywa siebie sługą Boga w tym, co zrobił. Jakby mówił: „Panie, czy nie zatroszczysz się o swojego biednego sługę, który poświęcił się Twojej służbie? Należę do Ciebie, ratuj mnie”. Nazywa swoje zwycięstwo wielkim wybawieniem, bo bez Bożej pomocy nie tylko nie pokonałby Filistynów, lecz sam zostałby przez nich zgładzony. Teraz przyznaje, że zwycięstwo pochodziło od Boga, i koryguje swój wcześniejszy błąd, gdy zbyt wiele przypisał sobie.

To mocny wzór modlitwy. Wcześniejsze doświadczenia Bożej mocy i dobroci są dobrym powodem, by prosić o dalszą pomoc. „Panie, ocaliłeś mnie wcześniej. Czy nie ocalisz mnie i teraz? Rozpocząłeś dzieło. Czy go nie dokończysz? Dokonałeś rzeczy większej. Czy nie uczynisz tej mniejszej?”. Samson powołuje się też na to, że teraz jest narażony na wrogów: boi się, że wpadnie w ręce nieobrzezanych. Gdyby tak się stało, chełpiliby się tym i rozgłaszali to wszędzie, a Bóg zostałby zhańbiony, ponieważ Jego bohater stałby się dla nich łatwym łupem. Najmocniejsze argumenty w modlitwie to te, które wskazują na chwałę Boga.

Bóg w porę przyszedł Samsonowi z pomocą. Usłyszał jego modlitwę i dał mu wodę — albo z samej szczęki, albo z ziemi przez szczękę, jak podaje Księga Sędziów 15:19. Kość, której Samson użył jako narzędzia służby Bogu, Bóg wykorzystał, by zaspokoić jego pragnienie. Bardziej przekonuje mnie jednak wariant podany na marginesie, według którego Bóg rozłupał wydrążone miejsce w Lechi. Miejsce to już przed bitwą nosiło nazwę Lechi, pochodzącą od szczęki.

Na tym polu, wzgórzu albo równinie Bóg sprawił, że tuż obok Samsona nagle wytrysnęło źródło. Woda popłynęła obficie, a później źródło pozostało tam jako studnia. Samson napił się i odzyskał siły. Powinniśmy z większą wdzięcznością przyjmować dar wody, pamiętając, jak bezradni jesteśmy bez niej. Ten przykład zachęca nas, by ufać Bogu i szukać Go, bo kiedy zechce, może otworzyć rzeki na suchych terenach (Księga Izajasza 41:17, Księga Izajasza 41:18).

Samson upamiętnił tę łaskę, nadając źródłu nazwę En-Hakkore, czyli „studnia tego, który wołał”. Nazwa ta miała przypominać zarówno o jego cierpieniu, które skłoniło go do wołania, jak i o dobroci Boga, który odpowiedział. Bóg często otwiera przed swoim ludem źródła pociechy, które słusznie można nazwać studnią tego, kto wołał. Samson wcześniej nadał temu miejscu nazwę wskazującą na siłę i triumf: Ramath-Lechi, czyli „wzniesienie szczęki”. Teraz nadaje mu inną nazwę, która mówi o potrzebie i zależności od Boga.

Samson sprawował władzę także po tych wydarzeniach (Księga Sędziów 15:20). W końcu Izrael poddał się człowiekowi, którego wcześniej zdradził. Stało się jasne, że Bóg jest z Samsonem, więc wszyscy go zaakceptowali i szli za nim jako swoim sędzią. Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym.

Pokazuje to również, jak nisko upadł Izrael, skoro czas rządów Izraela liczono od dni Filistynów. Mimo to było łaską, że choć Izraelici znajdowali się pod władzą obcego wroga, mieli sędziego, który utrzymywał porządek i nie pozwalał im wyniszczać się nawzajem. Samson sprawował władzę przez dwadzieścia lat, co odpowiada zwyczajowej długości rządów sędziów. Nie znamy szczegółów tego okresu, poza początkiem jego rządów opisanym w tym rozdziale i ich końcem przedstawionym w następnym.