Księga Sędziów 13:24 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw narodziny Samsona. Kobieta, która przez długi czas była niepłodna, urodziła syna, tak jak obiecał Bóg, bo żadne Jego słowo nie pozostaje niespełnione. Czyż miałby coś powiedzieć, a nie spełnić?

Niektórzy wywodzą imię Samson od słowa „Szemesz”, oznaczającego słońce, i uznają je za jego zdrobniałą formę, czyli „małe słoneczko”. Być może nadano mu je dlatego, że miał zostać wybawcą, jak Mojżesz, a także dlatego, że zapewne był bardzo przystojny i miał twarz lśniącą jak małe słońce. Możliwe też, że rodzice nazwali go tak na pamiątkę jaśniejącego posłańca Bożego, który przyniósł im tę obietnicę. Nie znali jego imienia, ale kiedy jego słowa się spełniły, w ten sposób oddali mu cześć.

Samson był jak małe słońce, ponieważ od urodzenia był nazirejczykiem, człowiekiem poświęconym Bogu, a także ze względu na swoją wielką siłę. Słońce samo jest przyrównane do silnego człowieka (Księga Psalmów 19:5), więc dlaczego silnego człowieka nie można by porównać do słońca, gdy wschodzi w pełni swej mocy? Był też jak małe słońce, ponieważ stanowił światło i chlubę Izraela oraz zapowiadał Chrystusa, Słońce sprawiedliwości.

Następnie widzimy jego dzieciństwo. Rósł, stając się silniejszy i większy od innych dzieci, znacznie przewyższając chłopców w swoim wieku. Co więcej, było jasne, że Pan mu błogosławi i przygotowuje go, w ciele i umyśle, do czegoś wielkiego i niezwykłego. Dzieci dane dzięki obietnicy również otrzymują błogosławieństwo.

Potem nadeszła jego młodość. Gdy był jeszcze młody, Duch Pana zaczął go pobudzać (Księga Sędziów 13:25). Był to znak, że Pan mu błogosławi. Gdzie Bóg udziela błogosławieństwa, tam daje też swojego Ducha, by przygotować człowieka na jego przyjęcie. Naprawdę błogosławieni są ci, w których Duch łaski zaczyna działać wcześnie, już w dzieciństwie. Jeśli Duch zostanie wylany na nasze dzieci, wyrosną silne i przynoszące obfity owoc, jak wierzby nad strumieniami wód (Księga Izajasza 44:3–4).

Duch Boży poruszał Samsonem w obozie Dana, czyli pośród wyszkolonych mężczyzn z tego plemienia. Prawdopodobnie zebrali się oni w obozie między Soreą a Esztaol, niedaleko jego domu, by stawić opór Filistynom. Tam Samson, choć był jeszcze dzieckiem, pojawiał się wśród nich i dokonywał śmiałych czynów, przewyższając wszystkich w próbach siły. Zapewne odznaczał się też wyjątkowym zapałem w walce z wrogami swojego kraju i zaangażowaniem w sprawy wspólnoty, jakiego trudno byłoby oczekiwać od dziecka.

Duch poruszał nim tylko od czasu do czasu, a nie nieustannie, jak wiatr, który wieje tam, gdzie chce. Pokazywało to, że jego niezwykłe czyny nie wynikały z własnej siły, bo nie mógł dokonywać ich zawsze, kiedy tylko zechciał. Silni mężczyźni często sądzą, że wino dodaje im odwagi (Księga Psalmów 78:65), ale Samson nie pił wina, a mimo to odznaczał się siłą, odwagą i wszelkimi śmiałymi, szlachetnymi czynami, bo poruszał nim Duch Boży. Dlatego nie upijajcie się winem, lecz napełniajcie się Duchem.