Księga Sędziów 12:8 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu krótką relację o trzech kolejnych sędziach Izraela. Pierwszy sprawował władzę przez siedem lat, drugi przez dziesięć, a trzeci przez osiem. Gdy kraj grzeszy, często w krótkim czasie następuje po sobie wielu władców (Księga Przysłów 28:2). Pobożni ludzie często odchodzą właśnie wtedy, gdy stają się najbardziej użyteczni albo dopiero dobrze zadomawiają się w swojej pracy.

Pierwszym z nich był Ibsan z Betlejem, najprawdopodobniej z Betlejem judzkiego, miasta Dawida. Nie chodzi o Betlejem w pokoleniu Zabulona, wspomniane tylko raz (Księga Jozuego 19:15). Ibsan sprawował władzę zaledwie przez siedem lat, ale liczne potomstwo i to, że wydał za mąż wszystkie swoje córki oraz znalazł żony dla synów, wskazują, że żył długo. Duża rodzina i liczne związki małżeńskie mogły też pomóc mu zyskać wybór ludu, jak stało się w przypadku Jeftego, albo bezpośrednie powołanie Boga, jak w przypadku Gedeona, by przewodzić Izraelowi i podtrzymywać wśród niego dzieło Boże.

Warto zwrócić uwagę na trzy rzeczy dotyczące Ibsana. Po pierwsze, miał łącznie sześćdziesięcioro dzieci, jak pełny kołczan strzał. Betlejem już wcześniej słynęło z licznego potomstwa. Było też miastem, w którym miał się narodzić Ten, którego duchowa rodzina miała być liczna jak gwiazdy na niebie. Po drugie, Ibsan miał trzydziestu synów i trzydzieści córek. Taka liczba dzieci obu płci w jednej rodzinie nie jest częsta, a jednak mądra opatrzność Boga sprawia, że obie płcie są na świecie w dostatecznie zrównoważonych proporcjach, by ludzkie życie mogło trwać.

Po trzecie, zadbał o to, by wszystkie jego dzieci zawarły małżeństwa. Córki wydał za mąż, a dla synów sprowadził trzydzieści żon. Żydzi mówią, że każdy ojciec ma wobec syna trzy obowiązki: nauczyć go Prawa, zapewnić mu zawód i znaleźć mu żonę. Jak bardzo dom Ibsana różnił się od domu Jeftego, jego bezpośredniego poprzednika! Ibsan miał sześćdziesięcioro dzieci i wszystkie zawarły małżeństwa, Jefte zaś miał tylko jedno dziecko, córkę, która umarła albo pozostała niezamężna. Jedne rodziny się rozrastają, inne zostają uszczuplone. Jedne i drugie pozostają w ręku Pana.

Następny był Elon z pokolenia Zabulona. Pochodził z północy Kanaanu i został powołany, by kierować sprawami publicznymi, wymierzać sprawiedliwość i korygować nadużycia. Przez dziesięć lat był błogosławieństwem dla Izraela, po czym umarł (Księga Sędziów 12:11; Księga Sędziów 12:12). Dr Lightfoot uważa, że czterdziestoletni ucisk ze strony Filistynów rozpoczął się na początku jego rządów (Księga Sędziów 13:1) i że właśnie wtedy urodził się Samson. Ponieważ Elon mieszkał na północy, Filistyni, którzy zajmowali południowe rejony Kanaanu, prawdopodobnie wykorzystali tę sytuację i najeżdżali te ziemie.

Potem pojawił się Abdon z pokolenia Efraima. Dzięki niemu to słynne pokolenie zaczęło odzyskiwać część dawnej godności, ponieważ od czasów Jozuego nie wydało żadnego znaczącego przywódcy. Abimelech z Sychem przyniósł temu pokoleniu raczej hańbę niż zaszczyt. Abdon był znany z licznego potomstwa. Miał czterdziestu synów i trzydziestu wnuków, a dożył chwili, gdy wszyscy dorośli. Jeździli na siedemdziesięciu młodych osłach, być może pełniąc funkcje sędziów i urzędników, a być może po prostu jako ludzie znaczący i szanowani.

Widok dzieci i wnuków musiał być dla Abdona źródłem radości. Prawdopodobnie jednak nie doczekał pokoju w Izraelu, bo Filistyni zaczęli już wtedy wdzierać się do kraju. Wspomniano też, gdzie pochowano tych sędziów (Księga Sędziów 12:7; Księga Sędziów 12:10; Księga Sędziów 12:12; Księga Sędziów 12:15). Być może napisy na ich grobach, sporządzane w dawnych czasach (2 Księga Królewska 23:17), mogły potwierdzać i uzupełniać historię ich życia, a każdy zainteresowany mógł je sprawdzić. Piotr, mówiąc o Dawidzie, przypomina, że jego grób znajduje się pośród nich aż do dziś (Dzieje Apostolskie 2:29). Wzmianka o grobach mogła też po prostu oddawać cześć miejscom ich spoczynku. Uczy nas jednak również, by nie przywiązywać zbyt wielkiej wagi do ziemskiej wielkości, bo śmierć i grób odbierają blask ludzkiej pysze.

Za życia ci sędziowie byli dla Izraela niemal jak bogowie, a jednak umierali jak zwykli ludzie i cała ich chwała obracała się w proch.

Zastanawia, że w całej historii tych sędziów, z których działalności część opisano szczegółowo, nie ma ani jednej wzmianki o udziale arcykapłana ani żadnego innego kapłana czy lewity w publicznych naradach lub działaniach — od Pinechasa (Księga Sędziów 20:28) aż do Helego. Okres ten mógł trwać około 250 lat. Zachowały się jedynie imiona arcykapłanów z tamtych czasów (1 Księga Kronik 6:4–7; Księga Ezdrasza 7:3–5). Jak tę długą ciszę wokół kapłaństwa, pojawiającą się tak niedługo po jego ustanowieniu, pogodzić z wielką wspaniałością jego początków i ważnym miejscem, jakie zajmuje w Prawie Mojżesza?

Z pewnością wskazuje to, że instytucja kapłaństwa miała przede wszystkim zapowiadać coś większego. Wielkie błogosławieństwa, które zdawała się obiecywać, miały się w pełni objawić w jej prawdziwym sensie — w wiecznym kapłaństwie naszego Pana, Jezusa. Wobec Jego większej chwały tamto kapłaństwo nie miało żadnej chwały (2 List do Koryntian 3:10).