List Judy 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Juda otwiera swój krótki list nie ostrzeżeniem, lecz życzeniem: „miłosierdzie wam i pokój, i miłość niech będą udzielone obficie!” Te słowa wypowiedziane zostają nad wspólnotą, która, jak autor napisze w czwartym wersie, ma powody do niepokoju, bo wkradli się w nią ludzie zagrażający wierze. Zanim padnie jakiekolwiek ostre zdanie, pojawia się pragnienie, by adresaci doświadczyli Bożej łaski w pełni. Warto zauważyć, że to życzenie, a nie warunek. Czasownik „niech będą udzielone” wyraża modlitewną nadzieję, a nie żądanie czegoś, co trzeba najpierw zasłużyć. Juda wcześniej wspomina, że adresaci są umiłowani w Bogu Ojcu i zachowani dla Jezusa Chrystusa, więc obfitość, o którą prosi, zakłada relację, która już istnieje. Miłosierdzie, pokój i miłość stoją tu razem, jak trzy dary, których autor pragnie w dużej ilości, a nie w skąpej dawce. Szczególnie uderza, że pierwszym słowem tego życzenia jest miłosierdzie. Ten początek pokazuje, że nawet w obliczu zagrożenia pierwszym głosem w liście jest życzenie dobra, a nie oskarżenie. Ostrzeżenia, które przyjdą później, czyta się więc w świetle tej troski.

Werset Judy 1:2 jest krótkim błogosławieństwem, ale jego trzy słowa nie są ozdobnym wstępem. Juda życzy adresatom, by miłosierdzie, pokój i miłość „były udzielone obficie”. To prośba o dar, nie obietnica łatwego życia ani opis warunków, które wspólnota już osiągnęła. Kontekst nadaje temu pozdrowieniu szczególną wagę. List kieruje się do ludzi „powołanych, umiłowanych w Bogu Ojcu i zachowanych dla Jezusa Chrystusa” (List Judy 1:1), a zaraz potem Juda mówi o konieczności obrony wspólnej wiary wobec osób, które ją wypaczają (List Judy 1:3–4). Miłosierdzie nie oznacza więc obojętności wobec zła, a pokój nie wymaga przemilczania fałszywej nauki. Są darami, które mają kształtować wierną wspólnotę także w napięciu. Liczba mnoga pokazuje, że błogosławieństwo obejmuje całą wspólnotę, nie tylko jednostkowe doświadczenie. Trzy słowa warto odróżnić, choć werset nie ustanawia między nimi kolejnych etapów. Miłosierdzie wskazuje na życzliwą pomoc Boga, pokój na dobrostan i pojednanie, a miłość na więź, która spaja wspólnotę. „Obficie” podkreśla ich obfitość, nie mechanizm zasługi. Początkowe błogosławieństwo ustawia ton listu: obrona wiary ma wyrastać z Bożych darów, a nie z pogardy czy lęku.

Ten werset jest życzeniem, które Juda kieruje do wspólnoty, zanim padnie choćby jedno ostrzeżenie. Łagodność otwiera tu list. Autor wymienia trzy dary: miłosierdzie, pokój i miłość. Przy miłości zaznacza, że ma być udzielona obficie. Słowo „udzielone” wskazuje, że ktoś daje, a wspólnota przyjmuje. Nie chodzi więc o to, by każdy wytwarzał te dobra sam z siły woli. W praktyce może to wyglądać tak. Pracownik, który przed trudną rozmową z kolegą prosi o miłosierdzie dla siebie i dla niego, zaczyna inaczej niż ktoś, kto chce tylko wygrać spór. Taki początek nie gwarantuje łatwego końca. Zmienia jednak sposób, w jaki wchodzi się w rozmowę. W Liście Judy 1:3 autor pisze o walce o wiarę, a ostrzeżenie przed fałszywymi nauczycielami pojawia się dopiero w Liście Judy 1:4. Dlatego ten werset działa jak fundament. Pokój i miłość nie są ozdobą wiary. Są warunkiem, by spór o prawdę nie zamienił się w zwykłe przeciwstawianie się sobie. Prawda i łagodność stoją tu obok siebie.

„Miłosierdzie wam i pokój, i miłość niech będą udzielone obficie!” — tak Juda zwraca się do tych, których nazywa powołanymi, umiłowanymi w Bogu Ojcu i zachowanymi dla Jezusa Chrystusa. Jego życzenie nie jest ozdobnym wstępem. Za chwilę przypomni o zagrożeniu dla wspólnej wiary i wezwie do jej obrony. W tym świetle obfitość miłosierdzia, pokoju i miłości staje się ważna właśnie pośród niepokoju o wierność. Pokój nie oznacza tu, że wspólnota nie napotka trudności, a miłosierdzie nie unieważnia powagi ostrzeżenia. Juda życzy adresatom darów, które pozwalają pozostać przy Bogu bez ulegania bezbożności i bez utraty miłości. Nie przedstawia jednak szczegółowej kolejności ani warunku, od którego zależałoby ich udzielenie. Obrazem tej nadziei może być dom, w którym światło pozostaje zapalone podczas burzy. Światło nie ucisza wiatru, lecz wskazuje, że dom nie został opuszczony. W Liście Judy 1:2 słowa o obfitości kierują wzrok ku Bogu, a zarazem ku temu, co wspólnota ma strzec. Wierność nie opiera się wyłącznie na ludzkiej czujności: wpisuje się w życie tych, którzy są umiłowani i zachowani dla Chrystusa.