Księga Jozuego 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd Kananejczycy przeważnie się bronili. To Izrael pierwszy zaatakował Jerycho i Aj, lecz teraz królowie Kanaanu zebrali się, by zaplanować natarcie na Izrael. Mieli nadzieję, że jeśli połączą siły, zdołają spowolnić pochód Izraelitów i powstrzymać zwycięską armię.

Zaskakuje, że nie zrobili tego wcześniej. Od dawna wiedzieli, że Izrael nadchodzi, a jego zamiar zdobycia Kanaanu nie był tajemnicą. Rozsądna troska o własne bezpieczeństwo powinna była skłonić ich do strzeżenia przeprawy przez Jordan albo do stawienia czoła Izraelitom, gdy tylko się przeprawili. Dziwne jest też, że nie próbowali przerwać oblężenia Jerycha ani przynajmniej połączyć sił z mieszkańcami Aj po tym, jak Izrael ich pokonał. Byli jednak głęboko zdezorientowani i nie potrafili jasno myśleć, czy to z powodu pychy, czy utraty nadziei. Wielu ludzi nie dostrzega, co mogłoby zapewnić im pokój, dopóki nie jest już za późno i możliwość ta nie znika im sprzed oczu.

Jeszcze bardziej zaskakuje, że podjęli takie działania właśnie teraz. Upadek Jerycha wyraźnie ukazał moc Boga, a klęska Aj — wojenne umiejętności Izraela. W tej sytuacji rozsądek podpowiadałby, by nie walczyć z Izraelem, lecz zabiegać o pokój i zawrzeć jak najkorzystniejsze dla siebie porozumienie (Ewangelia Łukasza 14:32). Ich umysły były jednak zaślepione, a serca zatwardziałe, co doprowadziło ich do zguby.

Warto zauważyć, co ostatecznie skłoniło ich do tego spotkania. Zebrali się, gdy „usłyszeli o tym” (Księga Jozuego 9:1), czyli nie tylko o zwycięstwach pod Jerychem i Aj, lecz także o zgromadzeniu przy górze Ebal, opisanym tuż wcześniej. Usłyszeli, że Jozue, jak gdyby już władał całą ziemią, zgromadził cały lud, odczytał mu prawo, według którego miał żyć, i przyjął od niego zobowiązanie do posłuszeństwa. Wtedy zrozumieli, że Izrael traktuje swoje zamiary poważnie, i uznali, że nadszedł czas działania.

Pobożne posłuszeństwo ludu Bożego i oddawanie czci Bogu może niekiedy gniewać jego wrogów bardziej niż cokolwiek innego. Zwróćmy też uwagę, jak zgodnie królowie podjęli decyzję. Choć byli władcami różnych ludów, takich jak Chetejczycy, Amorejczycy i Peryzyjczycy, i zapewne często się ze sobą nie zgadzali, teraz bez sprzeciwu zjednoczyli się przeciw Izraelowi. Dobrze byłoby, gdyby Izrael wyciągnął z tego lekcję od Kananejczyków: odłożył na bok własne interesy dla wspólnego dobra i porzucił spory, by wspólnie stawić czoła wspólnym wrogom królestwa Bożego na świecie.