Księga Jozuego 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Możemy sobie łatwo wyobrazić zdumienie mieszkańców Kanaanu. Gdy patrzyli na to, co robi Izrael, musiało im się to wydawać bardzo dziwne. Żołnierze często sądzą, że obowiązki wojskowe zwalniają ich z obowiązków religijnych, bo czują, że mają zbyt mało czasu albo są zbyt rozproszeni. Tymczasem Jozue rozpoczął wyprawę od kolejnych aktów oddawania czci Bogu. O innym Jozuem powiedziano później słowa, które pasują także tutaj: „Posłuchaj więc, Jozue, ty i twoi towarzysze, którzy siedzą przed tobą. Są oni znakiem” (Księga Zachariasza 3:8). Jozue wybrał właściwą drogę, bo to, co zaczyna się od Boga, ma szansę dobrze się skończyć.

Po pierwsze, Izraelici uroczyście obchodzili Paschę w wyznaczonym przez Prawo terminie, czternastego dnia pierwszego miesiąca, w tym samym miejscu, gdzie zostali obrzezani (Księga Jozuego 5:10). Podczas wędrówki przez pustynię nie mogli przestrzegać tego obrzędu, co było kolejnym znakiem niezadowolenia Boga. Teraz jednak Bóg znów przyniósł im pocieszenie po czasie cierpienia, odpowiadając na modlitwę Mojżesza wypowiedzianą, gdy zapadł wyrok: „Obdarz nas radością na tyle dni, ile trwało nasze utrapienie” (Księga Psalmów 90:15). Radosne święto zostało więc przywrócone.

Po wejściu do Kanaanu szczególnie stosowne było przypomnienie sobie potężnych dzieł Boga, Jego mocy i dobroci, dzięki którym wyprowadził Izraelitów z Egiptu. Gdy błogosławieństwa się dopełniają, powinny przypominać nam, od czego się zaczęły. Gdy nastaje pełnia dnia, nie powinniśmy zapominać, jak bardzo wyczekiwaliśmy porannego światła po długim oczekiwaniu. Paschę obchodzono zaraz po obrzezaniu, podobnie jak ci, którzy przyjęli słowo, zostali ochrzczeni, a następnie od razu łamali chleb (Dzieje Apostolskie 2:41-42).

Obchodzili Paschę na równinach Jerycha, niemal jakby rzucali wyzwanie otaczającym ich Kananejczykom. Nieprzyjaciele byli rozgniewani, ale nie mogli im przeszkodzić. W ten sposób Bóg dał im już na początku dowód swojej obietnicy, że gdy będą udawać się na święta, nikt nie zapragnie ich ziemi (Księga Wyjścia 34:24). Zastawił dla nich stół na oczach ich wrogów (Księga Psalmów 23:5).

Po drugie, zaopatrzono obóz w zboże z tej ziemi, a potem przestała spadać manna (Księga Jozuego 5:11-12). Manna była niezwykłym darem, gdy jej potrzebowali, ale należała do życia na pustyni. Była pokarmem dla dzieci. Choć była „chlebem z nieba”, teraz woleli jeść zboże z tej ziemi.

Miejscowi schronili się w Jerychu, zostawiając swoje spichlerze i pola wraz z całym ich plonem, który teraz zaopatrzył tę wielką armię. Stało się to w bardzo odpowiednim momencie. Po Passze mieli obchodzić Święto Przaśników, czego nie dało się właściwie robić, jeśli jedynym pokarmem była manna. Być może dlatego nie obchodzono go na pustyni. Teraz jednak w spichlerzach Kananejczyków znajdowało się zeszłoroczne zboże, które mogło obficie ich wyżywić. W ten sposób majątek grzeszników zostaje zgromadzony dla sprawiedliwych, choć ci, którzy go gromadzili, rzadko myślą o tym, kto z niego skorzysta (zob. Księga Przysłów 13:22).

Nazajutrz po szabacie paschalnym mieli złożyć przed Panem kołysany snop z pierwocin (Księga Kapłańska 23:10-11). Otrzymali nakaz, by uczynić to po wejściu do ziemi, którą Bóg miał im dać. Teraz mieli już jej plony, które mogli złożyć w ofierze (Księga Jozuego 5:12). Zboże rosło i zaczynało dojrzewać. Mieli więc pod dostatkiem zarówno zeszłorocznego, jak i nowego ziarna, jak roztropni gospodarze (Ewangelia Mateusza 13:52). Gdy tylko plony dobrej ziemi znalazły się w ich rękach, mogli oddać nimi cześć Bogu i użyć ich w Jego służbie, zgodnie z Jego nakazem. Wszystko zostało dla nich przygotowane i uporządkowane.

Kalwin uważał, że Izraelici obchodzili Paschę co roku podczas wędrówki przez pustynię, choć nie ma o tym wzmianki, oraz że Bóg pozwalał nieobrzezanym składać inne ofiary. Niektórzy jednak sądzą na podstawie Księgi Amosa 5:25, że po wydaniu wyroku na tamto pokolenie nie składano żadnych ofiar aż do wejścia do Kanaanu, a zatem nie obchodzono też Paschy. Warto również zauważyć, że po wyroku opisanym w Księdze Liczb 14 przepisy dotyczące ofiar w Księdze Liczb 15 zaczynają się od słów: „Gdy wejdziecie do ziemi, w której będziecie mieszkać”.

Zwróćmy szczególną uwagę na to, że manna przestała spadać zaraz po tym, jak Izraelici zjedli zboże z tej ziemi. Pokazuje to, że nie pojawiała się przypadkiem ani dzięki zwykłemu biegowi rzeczy, jak śnieg czy grad, lecz dzięki szczególnej mądrości i dobroci Boga. Bóg dawał ją dokładnie wtedy, gdy była potrzebna, i tylko tak długo, jak długo była potrzebna. Uczy nas to również, by nie oczekiwać nadzwyczajnej pomocy, gdy dostępne są zwyczajne środki.

Gdyby Bóg postępował z Izraelem według tego, na co zasłużył, manna przestałaby spadać, kiedy nazwali ją „lichym pokarmem”. Bóg jednak wciąż ją dawał, dopóki jej potrzebowali, choć nią gardzili. A gdy przestała być potrzebna, zabrał ją, nawet jeśli niektórzy nadal jej pragnęli. Bóg jest mądrym Ojcem. Wie, czego Jego dzieci naprawdę potrzebują, i daje im to, zamiast kierować się ich zmiennymi nastrojami.

Słowo Boże i Boże ustanowienia są jak duchowa manna. Bóg karmi nimi swój lud podczas wędrówki przez tę pustynię. Choć często nie cenimy ich tak, jak powinniśmy, Bóg nadal nam je daje, dopóki tu jesteśmy. Gdy jednak dotrzemy do niebiańskiego Kanaanu, ta manna przestanie być potrzebna.