Księga Jozuego 4:20 – znaczenie i zastosowanie

Dwanaście kamieni ustawionych w Gilgal (Księga Jozuego 4:8) opisano teraz jako wzniesione — być może ułożono je jeden na drugim tak, by nadal można było policzyć każdy z nich, a może ustawiono je obok siebie w rzędach. Gdy znalazły się na swoim miejscu, nie nazywano ich już stosem kamieni, lecz po prostu „tymi kamieniami”.

Zakładano, że późniejsze pokolenia będą pytać o ich znaczenie, bo miały być pomnikiem upamiętniającym to wydarzenie: „Wasze dzieci będą pytać swoich ojców” — bo kogóż innego miałyby zapytać? Kto chce być mądry w starszym wieku, powinien już w młodości zadawać pytania. Pan Jezus, choć sam posiadał pełną wiedzę, swoim przykładem pokazał dzieciom i młodym ludziom, że warto słuchać i zadawać pytania (Ewangelia Łukasza 2:46). Być może Jan, gdy chrzcił w Jordanie w Betabarze, w miejscu przeprawy, wskazał na te właśnie kamienie, mówiąc: „Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi” (Ewangelia Mateusza 3:9). Kamienie przypominały o cudzie, a pytanie dzieci stwarzało okazję, by o nim opowiedzieć. Jezus powiedział jednak: „Gdyby ci umilkli, kamienie natychmiast by zawołały” (Ewangelia Łukasza 19:40), bo Pan zostanie uwielbiony za swoje potężne dzieła w taki czy inny sposób.

Następnie rodzicom wyjaśniono, jak mają odpowiedzieć na to pytanie (Księga Jozuego 4:22): powinni przekazać dzieciom to, czego sami nauczyli się z zapisanego Słowa Bożego i od swoich ojców. Rodzice mają obowiązek od najmłodszych lat zaznajamiać dzieci ze Słowem Bożym i Jego dziełami, aby mogły wzrastać, podążając właściwą drogą.

Mieli opowiadać dzieciom, że Jordan rozstąpił się przed Izraelem i że lud przeszedł w tym miejscu po suchej ziemi. Dzieci mogły zobaczyć, jak głęboka i wartka jest rzeka, a jednak Bóg ją zatrzymał, choć występowała z brzegów — i uczynił to dla ludzi, którzy mieli żyć wiele lat później. Miłosierdzie, które Bóg okazał naszym przodkom, jest także miłosierdziem wobec nas. Powinniśmy więc korzystać z każdej okazji, by odświeżać pamięć o wielkich dziełach, których Bóg dokonał dawno temu dla naszych ojców. To wybrane miejsce miało im przypominać: „Izrael przeszedł przez ten Jordan”. Pomnik upamiętniający wydarzenie w konkretnym miejscu pomagał zachować pamięć o tym, co się tam stało. Kamienie mieli oglądać i poznawać ich znaczenie nie tylko mieszkańcy tej ziemi, lecz także obcy i podróżni. Wielu, widząc te kamienie, sięgnęłoby po swoje Biblie i przeczytało opis tego wielkiego dzieła. Być może niektórzy najpierw usłyszeliby o nim lub przeczytali, a potem przebyli długą drogę, by zobaczyć kamienie na własne oczy.

Mieli też wykorzystać tę chwilę, by opowiedzieć dzieciom o wyschnięciu Morza Czerwonego czterdzieści lat wcześniej: „Tak jak Pan, wasz Bóg, uczynił z Morzem Czerwonym”. Uczy nas to dwóch rzeczy. Po pierwsze, późniejsze przejawy Bożego miłosierdzia zyskują na znaczeniu, gdy porównujemy je z wcześniejszymi, bo takie porównanie pokazuje, że Bóg jest ten sam wczoraj, dziś i na wieki. Po drugie, późniejsze przejawy miłosierdzia powinny przywoływać w pamięci te wcześniejsze i odnawiać naszą wdzięczność za nie.

Mieli również uczyć dzieci, jak korzystać z pamięci o tych potężnych dziełach, których opowieść została im starannie przekazana (Księga Jozuego 4:24). Po pierwsze, wyraźnie ukazała się moc Boga. Cały świat był lub mógł zostać przekonany, że ręka Pana jest potężna, że dla Boga nie ma nic zbyt trudnego i że nawet siły natury nie mogą przeszkodzić Mu w dokonaniu tego, co zamierzył. Wybawienie Jego ludu uczy wszystkich ludzi i ostrzega, by nie występowali przeciw Wszechmogącemu.

Po drugie, lud Boży miał nabrać odwagi, by nadal Mu służyć: „abyście bali się Pana, waszego Boga”, to znaczy oddawali Mu cześć, byli Mu posłuszni i wypełniali wobec Niego swoje obowiązki — „po wszystkie dni”, przez całe życie i w kolejnych pokoleniach. Pamięć o tym wielkim dziele miała powstrzymać ich od oddawania czci innym bogom, zachęcać do wierności i pobudzać do coraz gorliwszej służby własnemu Bogu. We wszystkim, czego rodzice uczą dzieci i jak je wychowują, głównym celem powinno być wpajanie im, by zawsze żyły w bojaźni Bożej. Prawdziwa pobożność jest najlepszym wychowaniem.