Księga Jozuego 4:10 – znaczenie i zastosowanie

Natchniony autor opisuje to wydarzenie z takim upodobaniem, że długo się nad nim zatrzymuje. Szczególnie podkreśla, jak dokładnie Jozue wykonywał Boże polecenia: nie działał inaczej niż zgodnie z Bożym wskazaniem i doprowadził do końca wszystko, co Pan kazał mu zrobić (Księga Jozuego 4:10). Opis mówi też, że postąpił tak, jak nakazał Mojżesz, choć nie czytamy o żadnym szczególnym poleceniu Mojżesza dotyczącym właśnie tego zadania. Chodzi o to, że Mojżesz ogólnie pouczył Jozuego, by szedł za Bożym wskazaniem, przekazywał ludowi to, co otrzymywał od Pana, i wykorzystywał każdą okazję, by przypominać ludziom o ich powinności wobec Boga.

Choć Mojżesz już nie żył, Jozue wciąż dobrze pamiętał jego wcześniejsze słowa i postępował zgodnie z nimi. To cenna lekcja także dla nas. Mądrze jest mieć pod ręką dobre wskazówki, z których można skorzystać, gdy będą potrzebne. Warto już teraz przyswajać sobie dobre nauczanie, by pamiętać o nim we właściwym czasie.

Lud przeprawiał się przez rzekę w pośpiechu (Księga Jozuego 4:10). Niektórzy sądzą, że chodzi o dwunastu mężczyzn niosących kamienie, ale bardziej prawdopodobne jest, że mowa o całym narodzie. Wcześniej już wspomniano, że lud przeprawił się na drugi brzeg, a powtórzenie tej informacji podkreśla, że stało się to szybko. Być może Jozue, za pośrednictwem przełożonych, polecił ludziom się pospieszyć, ponieważ mieli na to tylko jeden dzień i nie mogli niczego zostawić. A może sami ruszyli żwawo.

Niektórzy spieszyli się, bo nie ufali Bogu do końca. Obawiali się, że wody znowu na nich napłyną, świadomi własnej winy i niepewni Bożej mocy oraz dobroci. Inni przyspieszali kroku, bo nie chcieli wystawiać Boga na próbę, przedłużając cud ponad potrzebę, ani nadmiernie obciążać kapłanów niosących Arkę, świętą skrzynię symbolizującą obecność Boga. Jeszcze inni spieszyli się, bo z utęsknieniem czekali na Kanaan, ziemię obiecaną, i chcieli pokazać, jak bardzo pragną tam dotrzeć. Nawet ci, którzy najmniej o tym myśleli, spieszyli się, bo robili to inni. Człowiek wierzący nie wyprzedza Bożych planów, lecz chętnie i szybko je wypełnia (Księga Izajasza 28:16).

Na czele ruszyły dwa i pół pokolenia (Księga Jozuego 4:12–13). Obiecały to, gdy otrzymały swoje dziedzictwo po wschodniej stronie Jordanu (Księga Liczb 32:27), a Jozue niedawno przypomniał im o tej obietnicy (Księga Jozuego 1:12–15). Słusznie było, by ci, którzy jako pierwsi osiedlili się na swojej ziemi, jako pierwsi podjęli trud i ryzyko. Miało to szczególne znaczenie, ponieważ nie towarzyszyły im rodziny, tak jak pozostałym pokoleniom. Byli to wybrani mężczyźni, gotowi do walki i w pełni uzbrojeni. Boża opatrzność uczyniła z nich silną straż przednią, która mogła dodać odwagi pozostałym. Nie mieli powodu do narzekania, bo miejsce niebezpieczeństwa jest zarazem miejscem zaszczytu.

Gdy cały lud bezpiecznie przeprawił się na drugi brzeg, kapłani niosący Arkę wyszli z Jordanu. Można by sądzić, że odejdą sami, bo ich obecność nie była już tam potrzebna. Nie ruszyli jednak, dopóki Jozue im tego nie polecił, a on nie kazał im wyjść, zanim nie otrzymał wskazania od Boga (Księga Jozuego 4:15–17). Kapłani pilnie słuchali Jozuego, a Jozue pilnie słuchał Boga. Było to ich zaszczytem, ale też błogosławieństwem, ponieważ podlegali tak mądremu przewodnictwu.

Nawet jeśli Bóg dopuszcza, by Jego kapłani lub lud znaleźli się w bardzo trudnym położeniu, powinni cierpliwie czekać, aż Jego opatrzność wskaże im drogę wyjścia. Nie powinni tracić sił, dopóki towarzyszą im znaki Bożej obecności, nawet w największym ucisku. Arka przymierza wciąż znajdowała się tam z kapłanami i to wystarczało, by czekać.

Gdy tylko kapłani z Arką wyszli z Jordanu, rzeka znów popłynęła i wróciła do swojego zwykłego koryta (Księga Jozuego 4:18). Jeszcze wyraźniej pokazuje to, że ustanie nurtu nie miało żadnej ukrytej, naturalnej przyczyny. Stało się tak wyłącznie dzięki mocy Bożej obecności i ze względu na Izraela. Kiedy Izrael wykonał swoje zadanie, a znak Bożej obecności został zabrany, woda natychmiast wróciła do zwykłego biegu. Odpowiedź na pytanie, dlaczego Jordan zawrócił, jest taka: stało się to na rozkaz Boga Izraela, z miłości do Jego ludu. Nie ma nikogo takiego jak Bóg Jeszuruna i szczęśliwy jest Izrael, lud należący do Niego.

Niektórzy wyciągnęli z tego taką naukę: gdy Arka i niosący ją kapłani opuszczają jakieś miejsce, otwierają się śluzy i nadchodzi powódź. Miejsce to traci swoją ochronę, a sąd może wkrótce na nie przyjść. Ci, którzy tracą obecność i osłonę Kościoła, wkrótce upadają. Gdy Arka zostaje zabrana, odchodzi chwała.

W tym wydarzeniu wspomniano także o zaszczycie, jaki spotkał Jozuego (Księga Jozuego 4:14). Tego dnia Pan bardzo go wywyższył: obdarzył go bliską więzią z sobą, przemawiał do niego, gdy było to potrzebne, i pozwalał mu szukać u Niego wskazówek. Potwierdził też jego władzę nad kapłanami i ludem. Bóg uczci tych, którzy Go czczą. Kiedy postanawia kogoś wywyższyć, tak jak obiecał Jozuemu (Księga Jozuego 3:7), czyni to w pełni i skutecznie.

Jozue został wywyższony nie tylko dla własnego dobra, lecz także po to, by mógł jeszcze lepiej służyć Izraelowi. Odtąd lud darzył go takim szacunkiem jak Mojżesza. To pokazuje, jak najlepiej zdobywać szacunek innych. Nie przez surowe słowa, groźby ani wyniosłe i stanowcze zachowanie, lecz przez świętość, miłość oraz wyraźną troskę o dobro ludzi i chwałę Boga. Ludzie słusznie darzą kogoś głębokim szacunkiem, gdy widać, że Bóg jest z nim i że ma Boga przed oczami. Ci, którzy zostali uświęceni, są naprawdę godni szacunku i zasługują na szczególne uznanie. Tych, którym sprzyja Niebo, należy otaczać czcią.

Podano również datę tego wielkiego wydarzenia (Księga Jozuego 4:19). Stało się ono dziesiątego dnia pierwszego miesiąca, dokładnie czterdzieści lat bez pięciu dni po wyjściu Izraela z Egiptu. Bóg zapowiedział w gniewie, że lud będzie wędrował po pustyni przez czterdzieści lat. Aby ten okres liczył pełne czterdzieści lat, trzeba uwzględnić pierwszy rok, który już minął i był rokiem radości z uwolnienia z Egiptu, a także ostatni rok, który również był rokiem triumfu po drugiej stronie Jordanu. Nie wszystkie te czterdzieści lat były więc czasem smutku.

Ostatecznie Bóg wprowadził Izraelitów do Kanaanu pięć dni przed upływem czterdziestu lat. Pokazuje to, jak niewielką przyjemność sprawia Bogu karanie, jak szybko jest gotów okazać miłosierdzie oraz że ze względu na wybranych skraca dni utrapienia (Ewangelia Mateusza 24:22).

Bóg tak pokierował wydarzeniami, że Izraelici weszli do Kanaanu cztery dni przed dorocznym świętem Paschy, w samym dniu, gdy miały rozpocząć się przygotowania do niego (Księga Wyjścia 12:3). Chciał, by wejście do Kanaanu zostało uczczone i uświęcone tym świętem. Pragnął też, by w tym czasie lud pamiętał o swoim wybawieniu z Egiptu. Porównując te dwa wielkie dzieła, Izraelici mogli zobaczyć, że Bóg jest Alfą i Omegą, początkiem i końcem całego ich szczęścia.