Księga Jozuego 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tutaj, jak Bóg okazuje Jozuemu szacunek. Przez wielkie dzieło, którego ma dokonać, chce pokazać Izraelowi, że to On jest jego władcą. Jozue z kolei oddaje cześć Bogu i stara się ukazać Izraelowi, że to Bóg jest jego Bogiem. Tych, którzy oddają Mu cześć, On sam otacza czcią. Dlatego ci, których wywyższył, powinni ze wszystkich sił starać się oddawać Mu cześć w miejscu, które im wyznaczył.

I. Bóg przemawia do Jozuego, by okazać mu cześć (wersety 7–8). Po pierwsze, wielkim wyróżnieniem było to, że Bóg przemówił do niego tak jak do Mojżesza, znad przebłagalni, zanim kapłani zabrali Arkę. Miało to dodać Jozuemu otuchy i ugruntować jego pozycję wśród ludu, bo Bóg zechciał rozmawiać z nim tak blisko i osobiście. Po drugie, Bóg chciał, by cały Izrael darzył go szacunkiem. Wcześniej zapewnił Jozuego, że będzie z nim (Księga Jozuego 1:5). Sama ta obietnica była dla Jozuego wystarczającym pocieszeniem, teraz jednak cały Izrael miał zobaczyć, że Bóg jest z nim, a to miało podnieść Jozuego w oczach ludu. Naprawdę wielcy są ci, z którymi jest Bóg i których wykorzystuje oraz darzy uznaniem w swojej służbie.

Bóg wywyższył Jozuego, ponieważ chciał, by lud darzył go szacunkiem. Wierni przywódcy powinni być cenieni jako dobrodziejstwo dla całej społeczności, a im wyraźniej dostrzegamy, że Bóg jest z nimi, tym większym powinniśmy ich darzyć szacunkiem. Rozdzielenie Morza Czerwonego przekonało Izraelitów, że Bóg był z Mojżeszem, gdy wyprowadzał ich z Egiptu. Dlatego Paweł mówi, że zostali ochrzczeni w Mojżesza w morzu (Pierwszy List do Koryntian 10:2), a wtedy uwierzyli Mojżeszowi (Księga Wyjścia 14:31). Teraz, gdy Jordan miał zostać rozdzielony, mieli się przekonać, że Bóg jest z Jozuem, gdy wprowadza ich do Kanaanu. Bóg już wcześniej na różne sposoby okazywał Jozuemu uznanie, teraz jednak zaczął go wyróżniać jako następcę Mojżesza i przywódcę narodu.

Niektórzy zwracają uwagę, że Bóg zaczął wywyższać Jozuego nad brzegiem Jordanu. W tym samym miejscu po raz pierwszy publicznie otoczono czcią także naszego Pana Jezusa, Pośrednika. Jan chrzcił w Betabarze, której nazwa znaczy „dom przeprawy”. Tam, gdy Jezus przyjął chrzest, rozległ się głos z nieba, który oznajmił, że jest On umiłowanym Synem Boga.

Po trzecie, Bóg dał Jozuemu władzę, by rozkazywał nawet kapłanom, choć bezpośrednio mu służyli (Księga Jozuego 3:8). Słowa „rozkaz kapłanom” znaczą: „Oznajmij im, co Bóg polecił w tej sprawie, i dopilnuj, by wykonali Jego polecenie: niech zatrzymają się nad brzegiem Jordanu, gdy wody zostaną rozdzielone”. W ten sposób stanie się jasne, że to obecność Pana, potężnego Boga Jakuba, odsunęła wody Jordanu (Księga Psalmów 114:5, 7). Bóg mógł rozdzielić rzekę bez udziału kapłanów, oni jednak nie mogliby niczego dokonać bez Niego.

Kapłani mieli dawać ludowi dobry przykład. Powinni pokazać, że w służbie Bogu trzeba robić wszystko, co w naszej mocy, a w potrzebie ufać Mu i czekać na pomoc. Jozue przemówił więc do ludu, a czyniąc to, oddał cześć Bogu.

II. Jozue przemawia do ludu i zwraca jego uwagę na słowo Boga. Prosi, by Izraelici uważnie słuchali (Księga Jozuego 3:9). „Podejdźcie do mnie” — mówi do wszystkich, którzy mogą go usłyszeć — „zanim zobaczycie dzieło Boga, wysłuchajcie słów Pana, waszego Boga, abyście mogli je ze sobą porównać i pozwolić, by każde objaśniało drugie”. Wcześniej polecił im się uświęcić, teraz zaś wzywa ich, by słuchali słowa Boga, bo to właśnie przez nie Bóg zwykle uświęca ludzi (Ewangelia Jana 17:17).

Następnie jasno wyjaśnia, jak przeprawią się przez Jordan: jego wody zostaną zatrzymane (Księga Jozuego 3:13). „Wody Jordanu zostaną rozdzielone”. Bóg mógł w nagłym cudzie zamrozić powierzchnię rzeki, tak aby Izraelici przeszli po lodzie. W tamtej krainie zdarzało się to jednak niekiedy wskutek naturalnego mrozu (Księga Hioba 38:30). Taki cud nie przyniósłby dostatecznej chwały Bogu Izraela ani nie wzbudziłby strachu w jego wrogach. Musiało więc dojść do czegoś, co nie miało precedensu poza rozdzieleniem Morza Czerwonego.

Ten cud powtarza się tutaj, by pokazać, że Bóg ma taką samą moc, by dokończyć zbawienie swojego ludu, jaką miał, by je rozpocząć. Jest Alfą i Omegą, początkiem i końcem. Pokazuje też, że słowo Pana — jak głosi przekład chaldejski w Księdze Jozuego 3:7, samo odwieczne Słowo — było z Jozuem tak samo, jak wcześniej było z Mojżeszem. Rozdzielając wody i sprawiając, że tam, gdzie była woda, ukazał się suchy ląd, Bóg przypomniał Izraelitom również to, czego Mojżesz nauczał ich o stworzeniu świata na podstawie objawienia (Księga Rodzaju 1:6, 9). To, co teraz zobaczyli, miało umocnić ich w tym, co przeczytali. Mieli zrozumieć, że Bóg, któremu oddają cześć, jest tym samym Bogiem, który stworzył świat.

Ta sama moc działała na ich rzecz.

Izraelici wcześniej otrzymali polecenie, by iść za Arką, a teraz słyszą, że Arka pójdzie przed nimi do Jordanu (Księga Jozuego 3:11). To Arka Przymierza miała ich prowadzić. Za czasów Mojżesza prowadził ich obłok, za czasów Jozuego zaś Arka. Oba te znaki w widzialny sposób ukazywały obecność i władzę Boga. Jednak za Mojżesza łaska Boga była jakby ukryta pod obłokiem i zasłonięta. W Chrystusie, naszym Jozuem, została objawiona w Arce Przymierza bez zasłony.

Arka zostaje nazwana Arką Przymierza Pana całej ziemi. „Ten, który jest waszym Bogiem” (Księga Jozuego 3:9), Ten, który zawarł z wami przymierze, jest Panem całej ziemi. Ma pełne prawo i władzę, by rozkazywać wszystkim narodom i stworzeniom, kierować nimi, posługiwać się nimi i rozporządzać nimi. Jako Pan całej ziemi nie potrzebuje was, a wy nie możecie niczego Mu dodać. Dlatego to zarówno wasz zaszczyt, jak i radość, że zawarł z wami przymierze. Jeśli należy do was, wszystkie stworzenia są do waszej dyspozycji i gdy zechce, posłuży się nimi dla waszego dobra.

Kiedy wielbimy Boga jako Boga Izraela i naszego Boga przez Chrystusa, musimy pamiętać, że jest On Panem całej ziemi. Powinniśmy więc odpowiednio Go czcić i Mu ufać. Niektórzy uważają, że w oryginale to określenie ma szczególny nacisk, jakby brzmiało: „Oto Arka Przymierza, sama Arka Pana, samego Przymierza Pana całej ziemi”.

Izraelici słyszą też, że Arka pójdzie przed nimi do Jordanu. Bóg nie prowadziłby ich nigdzie, sam nie idąc przed nimi i nie będąc z nimi. Mogli bezpiecznie wejść nawet do Jordanu, jeśli drogę wskazywała im Arka Przymierza. Jeśli za regułę obierzemy przykazania Boga, Jego obietnice będą dla nas oparciem, a Jego opatrzność wskaże nam drogę, nie musimy lękać się największych trudności, które napotykamy, wypełniając swoje obowiązki. Obietnica dana całemu potomstwu jest pewna: „Gdy będziesz przechodzić przez wody, będę z tobą, a rzeki cię nie zatopią” (Księga Izajasza 43:2).

Na podstawie tego, co Bóg miał teraz dla nich uczynić, Jozue nabiera pewności co do tego, co Bóg uczyni później. Mówi o tym najpierw, bo jego myśli były mocno skupione na tym, a ta pewność napełniała go głębokim zadowoleniem.

„Po tym poznacie, że pośród was jest Bóg żywy” (Księga Jozuego 3:10) — mówi Jozue. Bóg żywy to Bóg prawdziwy, pełen mocy, a nie jeden z martwych bogów, którym oddają cześć okoliczne narody. Jest pośród nich, choć nie mogą Go zobaczyć ani sporządzić Jego wizerunku. Jest tam, by dawać im swoje prawo, strzec ich dobra i przyjmować ich cześć. Jest także z nimi w wielkim zadaniu, które przed nimi stoi. Dlatego z pewnością wypędzi przed nimi Kananejczyków.

Przeprawa przez Jordan miała więc dać Izraelowi dwie jasne lekcje. Po pierwsze, była pewnym znakiem, że Bóg jest z nimi. Nie mogli szczerze wątpić, że Bóg jest pośród nich, chyba że ich niewiara byłaby równie uparta jak niewiara ich ojców, którzy widzieli rozdzielone Morze Czerwone, a mimo to pytali: „Czy Pan jest pośród nas, czy nie?” (Księga Wyjścia 17:7). Po drugie, przeprawa była pewną obietnicą, że Kanaan zostanie zdobyty. Jeśli jest z nimi Bóg żywy, wypędzi Kananejczyków. Uczyni to na pewno i do końca. Cóż mogłoby Mu stanąć na drodze, skoro rozdziela rzeki i osusza ich koryta?

Przełamanie rzecznych umocnień było wyraźnym znakiem, że cała siła wroga upadnie. Jak Kananejczycy mieliby się ostać, skoro Jordan sam ustąpił? Jeśli nie potrafili stawić czoła przeprawie przez tę rzekę i drżeli przed potężnym Bogiem Jakuba (Księga Psalmów 114:7), jaką walkę mogliby podjąć później? Pewność Jozuego była tak silna, że mogła dodać odwagi jednemu Izraelicie, by ścigał tysiąc wrogów, a dwóm — by zmusili do ucieczki dziesięć tysięcy. Odpowiadała też pieśni Mojżesza, wypowiedzianej czterdzieści lat wcześniej, która zapowiadała już rozdzielenie Jordanu i jego wpływ na wypędzenie Kananejczyków (Księga Wyjścia 15:15–17). Przedstawia ona mieszkańców Kanaanu jako tych, którzy tracą siły i nieruchomieją jak kamień, aż lud Boga przejdzie przez ich ziemię. Potem Bóg wprowadza swój lud do kraju i osadza go tam.

Powinniśmy wyciągnąć z tego naukę: kiedy Bóg okazuje moc w obronie swojego ludu, powinniśmy umacniać tymi dziełami naszą wiarę i nadzieję na przyszłość. Jak głosi znane powiedzenie, dzieło Boga jest doskonałe. Jeśli wezbrane wody Jordanu nie mogą powstrzymać Izraela przed wejściem do Kanaanu, potęga Kanaanu nie zdoła go stamtąd wypędzić.

Jozue poleca następnie przygotować dwunastu mężczyzn, po jednym z każdego pokolenia, którzy będą gotowi wykonać każde polecenie, jakie później im wyda (Księga Jozuego 3:12). Nie wydaje się, by mieli oni pozostać przy kapłanach i iść obok nich, gdy będą nieśli Arkę, aby od razu być świadkami cudów dokonanych za jej pośrednictwem, jak sądzą niektórzy. Raczej mieli być w pobliżu i gotowi do służby, do której zostaną później wezwani (Księga Jozuego 4:4).