Księga Jozuego 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Rahab, opowiadając zwiadowcom, jak wyschło Morze Czerwone (Księga Jozuego 2:10), pokazała, że ta wiadomość przeraziła Kananejczyków bardziej niż cokolwiek innego. Sugeruje to również, że mieszkańcy ziemi po drugiej stronie Jordanu spodziewali się, iż rzeka ustąpi w podobny sposób. Nie wiemy, czy Izraelici tego oczekiwali, ale Bóg często czynił dla nich rzeczy, których się nie spodziewali (Księga Izajasza 64:3).

Czytamy, że przyszli nad Jordan i rozbili tam obóz (Księga Jozuego 3:1). Nie otrzymali jeszcze wskazówek, jak mają się przeprawić, i nie mieli zwyczajnego sposobu, by przedostać się na drugi brzeg. Mimo to szli naprzód z wiarą, bo wcześniej usłyszeli, że przeprawią się przez rzekę (Księga Jozuego 1:11). Także my powinniśmy iść drogą obowiązku, nawet gdy widzimy przed sobą trudności, ufając, że Bóg pomoże nam, gdy do nich dotrzemy. Idźmy tak daleko, jak możemy, a w tym, czego sami nie potrafimy zrobić, polegajmy na Bożej mocy.

Jozue prowadził lud w tej drodze. Zwraca uwagę, że wstał wcześnie, podobnie jak przy innych okazjach (Księga Jozuego 6:12; Księga Jozuego 7:16; Księga Jozuego 8:10). Pokazuje to, że nie szukał wygody, lecz troszczył się o swoją pracę i był gotów wkładać w nią wysiłek. Kto chce dokonać wielkich rzeczy, musi wcześnie wstawać. „Nie miłuj snu, abyś nie popadł w ubóstwo”. Jozue dał dobry przykład podległym mu dowódcom. Uczył ich wcześnie wstawać i wytrwale poświęcać uwagę swoim obowiązkom.

Lud otrzymał również polecenie, by podążać za Arką. Dowódcy przechodzili przez obóz i przekazywali te wskazówki (werset 2), aby każdy Izraelita wiedział zarówno, co ma robić, jak i komu ufać. Mieli zaufać Arce, która miała ich prowadzić, a to oznaczało zaufanie samemu Bogu, bo Arka była znakiem Jego obecności. Wygląda na to, że słup obłoku i ognia już zniknął, chyba że teraz unosił się nad Arką i wskazywał drogę w dwojaki sposób. Tak czy inaczej, Arkę otaczano czcią, a ta cześć była chroniona.

Nazwano ją Arką Przymierza Pana, ich Boga. Nic nie mogło dodać im większej otuchy niż świadomość, że Pan jest ich Bogiem i łączy Go z nimi przymierze. Była to Arka Przymierza, a jeśli Bóg jest nasz, nie musimy bać się żadnego zła. Był blisko nich, obecny pośród nich i szedł przed nimi. Nie mogło spotkać nic złego ludzi prowadzonych i strzeżonych w taki sposób. Wcześniej Arka znajdowała się pośrodku obozu, teraz jednak szła przed Izraelitami, by wyszukać im miejsce odpoczynku (Księga Liczb 10:33), a niejako także formalnie objąć w ich imieniu w posiadanie Ziemię Obiecaną.

W Arce znajdowały się tablice Prawa, a nad nią przebłagalnia. Pokazuje to, że Boże prawo i łaska panujące w sercu są najpewniejszymi znakami Jego obecności i przychylności. Ci, którzy pragną, by Bóg poprowadził ich do niebiańskiego Kanaanu, muszą przyjąć Jego prawo za przewodnika: „Jeśli chcesz wejść do życia, zachowuj przykazania”. Muszą też mieć przed oczami wielką ofiarę za grzech, czyli śmierć Chrystusa, która odwraca gniew, i oczekiwać miłosierdzia naszego Pana, Jezusa Chrystusa, ku życiu wiecznemu.

Izraelici mogli też polegać na kapłanach i Lewitach, plemieniu wyznaczonym do świętej służby, którym powierzono niesienie Arki na przedzie. Zadaniem osób pełniących posługę jest głosić słowo życia i troszczyć się o ustanowione przez Boga praktyki, które wskazują na Jego obecność i niosą Jego moc oraz łaskę. W tej służbie mają prowadzić lud Boży drogą do nieba.

Sami Izraelici mieli podążać za Arką: „Wyruszcie ze swojego miejsca i idźcie za nią”. Mieli to robić z mocnym postanowieniem, by nigdy jej nie opuścić. Gdzie są ustanowienia Boże, tam i my powinniśmy być. Gdy się przemieszczają, my także mamy za nimi podążać. Mieli iść za Arką z pełnym przekonaniem, że poprowadzi ich najlepszą drogą do najlepszego celu. Także my powinniśmy mówić: „Panie, pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”. Całą ich uwagę miało zajmować obserwowanie ruchów Arki i podążanie za nią z prostą ufnością. Podobnie my mamy we wszystkim postępować zgodnie z nauką Słowa i wskazaniami Ducha, a wtedy zaznamy pokoju, tak jak Izrael Boży. Mieli iść za kapłanami tylko tak długo, jak długo kapłani nieśli Arkę. My również powinniśmy podążać za duszpasterzami tylko wtedy, gdy oni sami idą za Chrystusem.

Podążając za Arką, Izraelici mieli również zachować od niej odstęp (werset 4). Nikt nie mógł podejść bliżej niż na około 900 metrów. Miało to wyrażać głęboki szacunek dla znaku Bożej obecności i chronić przed tym, by bliskość nie prowadziła do braku czci. Nakaz zachowania dystansu pasował do tamtego czasu ciemności, niewoli i lęku. Teraz jednak przez Chrystusa zbliżamy się do Boga z ufnością.

Pokazywało to również, że Arka potrafiła sama się obronić. Nie potrzebowała uzbrojonych strażników, lecz sama strzegła ludzi, którzy za nią podążali. Jak śmiałym wyzwaniem rzuconym wrogowi było pozostawienie wszystkich swoich sprzymierzeńców w odległości około 800 metrów, z wyjątkiem nieuzbrojonych kapłanów, którzy nieśli Arkę. A jednak mogła w pełni ochronić zarówno siebie, jak i tych, którzy za nią szli.

Ten odstęp ułatwiał również dostrzeżenie Arki tym, których miała prowadzić, aby mogli zobaczyć drogę, którą powinni iść, jak gdyby była wytyczona przed nimi. Gdyby pozwolono im stłoczyć się wokół niej, zasłoniliby ją, a widzieliby ją tylko ci, którzy znaleźliby się najbliżej. Gdy Arka szła przed nimi, wszyscy mogli ją dostrzec i nabrać otuchy na jej widok. Był ku temu dobry powód: „nie szliście tą drogą nigdy wcześniej”. Dotyczyło to całej wędrówki Izraelitów przez pustynię, ale szczególnie drogi, którą mieli teraz przejść nad Jordanem.

Dopóki jesteśmy na tym świecie, powinniśmy liczyć się z niezwykłymi wydarzeniami i przygotowywać na drogi, którymi nigdy wcześniej nie szliśmy. Jeszcze bardziej dotyczy to chwili, gdy opuszczamy to życie. Droga przez dolinę cienia śmierci jest nam nieznana, a przez to budzi większy lęk. Jeśli jednak Bóg jest z nami, nie musimy się bać. Jego obecność da nam siłę do wykonania zadań, z którymi nigdy wcześniej się nie mierzyliśmy.

Izraelitom polecono także się poświęcić i przygotować na oczekiwanie przy Arce. Był ku temu dobry powód: „Jutro Pan dokona wśród was cudów” (werset 5). Jozue mówi o Bożych dziełach z wielkim uznaniem. Bóg czyni cuda, dlatego należy Go czcić, podziwiać i Mu ufać. Jozue zdaje się też dobrze znać Boże zamiary, skoro potrafił z wyprzedzeniem powiedzieć, co Bóg uczyni i kiedy to nastąpi.

Pokazuje to, jak mamy się przygotować, jeśli pragniemy doświadczyć Bożej chwały i otrzymać dary Jego łaski. Musimy się uświęcić, czyli oddzielić dla Boga i oczyścić z grzechu. Powinniśmy to robić, gdy mamy przystąpić do Arki i gdy Bóg zamierza dokonać wśród nas cudów. Musimy odłożyć na bok inne troski, poświęcić się Bożej czci i oczyścić z wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Izrael wchodził teraz do Ziemi Świętej, dlatego lud miał się uświęcić.

Bóg miał dać Izraelitom niezwykłe znaki swojej przychylności. Powinni więc przygotować serca przez rozmyślanie i modlitwę oraz uważnie obserwować Jego działanie. Dzięki temu mogli oddać Bogu chwałę, a zarazem znaleźć pociechę w Jego dziele.

Kapłanom polecono podnieść Arkę i nieść ją przed ludem (Księga Jozuego 3:6). Zwykle było to zadanie Lewitów, plemienia wyznaczonego do szczególnej służby religijnej (Księga Liczb 4:15). Przy tej wielkiej okazji nakazano je jednak wykonać samym kapłanom. Natychmiast usłuchali i nie czuli się poniżeni tym zadaniem. Szli przed ludem i nie myśleli o tym, że narażają się na niebezpieczeństwo. Niesiona przez nich Arka była zarazem ich zaszczytem i ochroną.

Możemy przywołać modlitwę Mojżesza wypowiadaną, gdy Arka wyruszała: „Powstań, Panie, a Twoi wrogowie niech się rozproszą” (Księga Liczb 10:35). Uczy to również rządzących, by wspierali duchownych w ich pracy i wykorzystywali swój autorytet do wspierania prawdziwej religii. Z kolei osoby pełniące posługę powinny uczyć się prowadzić innych drogą Boga i nie cofać się, gdy zbliża się niebezpieczeństwo. Powinny liczyć się z najgwałtowniejszymi atakami, ufając jednak Temu, któremu zawierzyły.