Księga Jozuego 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Otrzymujemy tu krótki i prosty opis rozstąpienia się Jordanu i przejścia Izraela przez rzekę. Opowieść nie jest ozdobiona wyszukanym językiem, bo złota nie trzeba pozłacać. Podaje zwięźle same fakty.

1. O tej porze roku rzeka była szersza i głębsza niż zwykle (Księga Jozuego 3:15). Topniejący śnieg na górze Liban, niedaleko źródeł Jordanu, sprawiał, że w czasie żniw, podczas wiosennych żniw jęczmienia, rzeka występowała z brzegów. Powódź właśnie w tym momencie jeszcze wyraźniej ukazywała Bożą moc i dobroć wobec Izraela. Gdy przeszkody stojące przed ludem Bożym wydają się największe, Bóg wciąż może je pokonać. Choćby Jordan wezbrał aż po brzegi i wystąpił z koryta, Wszechmogącemu równie łatwo jest rozdzielić jego wody i osuszyć je, jak gdyby chodziło o mały strumień. Dla Pana nie ma to żadnej różnicy.

2. Gdy tylko stopy kapłanów dotknęły brzegu wody, nurt natychmiast się zatrzymał, jakby zamknięto bramę, która miała go powstrzymać (Księga Jozuego 3:15–16). Wody płynące z góry spiętrzyły się, stanęły w jednym miejscu i popłynęły wstecz. Wygląda na to, że nie rozlały się na boki, lecz utrzymały w skupieniu w sposób, którego nikt nie potrafił wyjaśnić. Ludzie mieszkający wiele kilometrów w górę rzeki musieli ze zdumieniem patrzeć, jak woda się podnosi, i długo pamiętali to niezwykłe zjawisko. Woda po drugiej stronie tej niewidzialnej bariery nadal spływała w dół, odsłaniając suche koryto aż do miejsca, gdzie wody się spiętrzyły. Kiedy Izrael przechodził przez Morze Czerwone, wody stały po obu stronach jak mur. Tutaj stały tylko po jednej stronie.

Bóg, który stworzył przyrodę, może zmienić jej bieg, kiedy zechce. Może odmienić zwykły porządek rzeczy, sprawić, że woda stanie się twarda, a skały popłyną jak woda (Księga Psalmów 114:5, 8). Czego Bóg nie może uczynić? Czego nie zrobi, by bezpiecznie doprowadzić swój lud do zbawienia? Czasem rozcina ziemię rzekami (Księga Habakuka 3:9), a innym razem, jak tutaj, rozdziela rzeki, nie potrzebując pod nimi lądu. Możemy sobie wyobrazić, że nagłe zatrzymanie silnego nurtu sprawiło, iż woda z hukiem kotłowała się i pieniła, tak że zdawało się, iż od wezbranych fal drżą nawet góry (Księga Psalmów 46:3). Wody podnosiły swój głos, lecz Pan na wysokościach okazał się potężniejszy niż szum wielu wód (Księga Psalmów 93:3–4).

Wobec tego prorok pyta, czy Pan gniewał się na rzeki i czy to na nie skierował swój gniew (Księga Habakuka 3:8). Odpowiedź brzmi: nie. Bóg wyruszył, by ocalić swój lud (Księga Jozuego 3:13). Podobnie Pismo Święte zapowiada, że w dniach ostatecznych Bóg dokona wielkich rzeczy dla Kościoła głoszącego Ewangelię. Wielka rzeka Eufrat ma wyschnąć, aby przygotować drogę królom ze wschodu (Apokalipsa św. Jana 16:12). Gdy nadejdzie czas wejścia Izraela do Ziemi Obiecanej, każda przeszkoda zostanie pokonana. Góry zamienią się w równinę (Księga Zachariasza 4:7), a rzeki wyschną, by odkupieni przez Pana mogli przez nie przejść.

Kiedy zakończy się nasza pielgrzymka przez tę pustynię, śmierć będzie jak ten Jordan, który oddziela nas od niebiańskiego Kanaanu. Jednak Arka Przymierza, znak Bożej obecności, już przygotowała przez nią drogę. Śmierć jest ostatnim wrogiem, który zostanie zniszczony.

3. Lud przeszedł na wysokości Jerycha. Pokazało to jego odwagę i było śmiałym wyzwaniem rzuconym wrogom. Jerycho należało do najpotężniejszych miast, a jednak Izrael stanął naprzeciw niego już na początku wejścia do tej ziemi. To dodało im też odwagi, by iść dalej przez Jordan, bo Jerycho było pięknym miastem, a otaczająca je ziemia bardzo urodzajna. Skoro ta ziemia miała należeć do Izraela, jaka trudność mogłaby powstrzymać lud przed jej zdobyciem? To niezwykłe wydarzenie musiało też napełnić wrogów strachem i zamętem, bo z pewnością uważnie obserwowali i widzieli cud na własne oczy.

4. Kapłani stali nieruchomo pośrodku Jordanu, podczas gdy cały lud przechodził na drugi brzeg (Księga Jozuego 3:17). Tam miała pozostać Arka, by pokazać, że ta sama moc, która rozdzieliła wody, utrzymywała je w rozdzieleniu tak długo, jak było to potrzebne. Gdyby obecność Boga, ukazana przez Arkę, ich nie chroniła, wody popłynęłyby z powrotem i ich pochłonęły. Kapłanom nakazano pozostać tam z dwóch powodów.

Po pierwsze, była to próba ich wiary. Czy potrafili pozostać w miejscu wyznaczonym przez Boga, mając nad sobą góry wody? Tak jak okazali odwagę, gdy jako pierwsi weszli do Jordanu, tak teraz wykazali się nią, pozostając tam najdłużej. Wiedzieli, że niosą ze sobą znak swojego ocalenia. W chwilach zagrożenia duszpasterze powinni dawać przykład odwagi i ufności w Bożą dobroć.

Po drugie, miało to umocnić wiarę ludu, by mógł z ufnością wejść do Kanaanu i nie bać się zła, nawet w tej dolinie cienia śmierci, którą stała się dla niego rozdzielona rzeka. Lud mógł ufać, że obecność Boga stoi między nim a największym niebezpieczeństwem, między nim a groźnymi wodami, które w przeciwnym razie by go pochłonęły. W największych niebezpieczeństwach święci znajdują pociechę w Jego lasce i kiju (Księga Psalmów 23:4).