Księga Jozuego 24:29 – znaczenie i zastosowanie

Księga ta zaczyna się od zwycięstwa, a kończy pogrzebami. Przypomina nam to, że wszelka ludzka chwała przemija. Rozdział kończy się opisem pochówku Józefa, Jozuego i Eleazara oraz krótką relacją o sytuacji Izraela w tamtym czasie.

Józef zmarł w Egipcie około dwustu lat wcześniej, ale polecił, by jego kości nie zaznały spoczynku, dopóki Izrael nie zazna spoczynku w Ziemi Obiecanej (Księga Rodzaju 50:25). Dlatego Izraelici zabrali jego trumnę z kośćmi z Egiptu i nieśli ją przez pustynię. Prawdopodobnie szczególną pieczę nad nią sprawowały pokolenia Efraima i Manassesa, potomków Józefa. Trzymano ją w obozie, aż Kanaan został w pełni zdobyty, a potem pochowano Józefa na skrawku ziemi niedaleko Sychem, który jego ojciec mu podarował (Księga Rodzaju 48:22). Być może właśnie z tego powodu Jozue zgromadził cały Izrael w Sychem, tak że spotkanie służyło zarówno pochówkowi Józefa, jak i pożegnaniu Jozuego. Jeśli wydarzyło się to w ostatnim roku jego życia, mogło mu też przypominać, że jego własna śmierć jest bliska. Zbliżał się do wieku, w którym zmarł Józef — stu dziesięciu lat (Księga Jozuego 24:29; Księga Rodzaju 50:26).

Odnotowano tu również śmierć i pochówek samego Jozuego (Księga Jozuego 24:29–30). Nie wiemy, ile lat przeżył od wejścia Izraela do Kanaanu. Niektórzy sądzą, że około siedemnastu, natomiast żydowscy autorzy zazwyczaj podają dwadzieścia siedem lub dwadzieścia osiem lat. Jozue został nazwany sługą Pana — tak samo jak Mojżesz, gdy wspomniano o jego śmierci (Księga Jozuego 1:1). Pod pewnymi względami Jozue nie dorównywał wielkością Mojżeszowi, ale w tym byli sobie równi: wiernie służył Bogu w powierzonym mu zadaniu. Sługa, który wykorzystał dwa talenty, otrzymał taką samą pochwałę jak ten, który pomnożył pięć: „Dobrze, sługo dobry i wierny”.

Jozuego pochowano na północnym zboczu góry Gaasz, czyli „drżącej góry”. Żydowscy autorzy twierdzą, że nazwano ją tak, ponieważ zadrżała podczas pogrzebu Jozuego, jakby w ten sposób ganiła Izrael za to, że nie opłakiwał tak wielkiego i dobrego człowieka z należytą żałobą. Gdy umierał Chrystus, nasz Jozue, ziemia również się zatrzęsła. Biskup Patrick zauważa, że w przeciwieństwie do Mojżesza i Aarona Jozuego nie opłakiwano przez określony czas. Niektórzy ojcowie Kościoła dostrzegali w tym pewne znaczenie. Pod Prawem, zanim życie wieczne i nieśmiertelność zostały tak wyraźnie ukazane, ludzie mieli powód, by głęboko opłakiwać śmierć bliskich. Teraz jednak, gdy Jezus, nasz Jozue, otworzył królestwo niebieskie, możemy raczej się radować.

Mniej więcej w tym samym czasie zmarł też Eleazar, arcykapłan — podobnie jak Aaron, który umarł w tym samym roku co Mojżesz (Księga Jozuego 24:33). Żydzi podają, że na krótko przed śmiercią Eleazar zgromadził starszych i przekazał im ostatnie pouczenia, tak jak wcześniej uczynił to Jozue. Pochowano go na wzgórzu należącym do jego syna Pinchasa. Wzgórze to nie mogło przypaść Pinchasowi w spadku po ojcu, bo wtedy najpierw należałoby do Eleazara, a kapłani nie mieli miast w górach Efraima. Być może, jak sądzą Żydzi, otrzymał je w związku z małżeństwem albo podarował mu je z własnej woli pobożny Izraelita, który darzył szacunkiem kapłaństwo. Tekst mówi, że wzgórze zostało mu podarowane. Tam pochował ukochanego ojca.

Ten fragment daje krótki obraz Izraela w tamtym czasie (Księga Jozuego 24:31). Za życia Jozuego jego troska i wpływ podtrzymywały wśród ludu życie religijne. Po jego śmierci i odejściu jego pokolenia zaczęło ono słabnąć. Często jeden silny przywódca przez jakiś czas spaja wszystko. Jak dobrze, że Chrystus, nasz Jozue, pozostaje ze swoim Kościołem przez Ducha i będzie z nim zawsze, aż do końca świata.