Księga Jozuego 21:9 – znaczenie i zastosowanie

Oto szczegółowy opis miast, które różne plemiona przekazały plemieniu Lewiego. Lewici nie mieszkali w nich jedynie jako dzierżawcy pośród innych plemion. Ich prawo do tych miast było trwałe i pewne, a nie tymczasowe, jak w przypadku zwykłych najemców. Byli ich rzeczywistymi właścicielami, na takich samych prawach, na jakich inne plemiona posiadały swoje miasta i ziemie. Potwierdza to prawo, które nie pozwalało na bezpowrotną sprzedaż domów w miastach Lewitów: pozostawały one w cudzej własności tylko do roku jubileuszowego, kiedy wracały do swoich właścicieli (Księga Kapłańska 25:32–33). Możliwe jednak, że ponieważ Lewici posiadali jedynie miasta i przyległe pastwiska, a otaczająca je ziemia nadal należała do plemion, na których terenie leżały te miasta, mieszkańcy często wynajmowali od nich domy i dla wygody mieszkali wśród nich.

W tym opisie widać kilka rzeczy wykraczających poza to, co powiedziano już o nich w prawie (w 35. rozdziale Księgi Liczb). Po pierwsze, Lewici byli rozproszeni pośród wszystkich plemion i nie mogli zamieszkać razem w jednej części kraju. Dzięki temu byli aktywni i mogli służyć innym, bo słudzy Boży nie powinni pozostawać bezczynni ani żyć wyłącznie dla siebie czy tylko dla siebie nawzajem. Chrystus początkowo pozostawił Dwunastu uczniów razem, lecz później polecił im wyruszyć do ludzi i głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Mieszkając pośród innych plemion, Lewici podlegali też uważnej obserwacji całej społeczności, co powinno było pomagać im żyć rozważnie i postępować stosownie do świętej służby. Gdyby wszyscy mieszkali razem, mogliby przymykać oczy na swoje błędy i usprawiedliwiać niewłaściwe postępowanie. Tymczasem widział ich cały Izrael, dlatego musieli postępować tak, by nikt nie mógł mieć zastrzeżeń do ich służby ani przynieść ujmy ich powołaniu.

Po drugie, każde plemię Izraela, nawet te położone najdalej, zostało wyróżnione i skorzystało na tym, że otrzymało proporcjonalną do swojej wielkości część miast Lewitów. Wszyscy należeli do ludu Bożego, dlatego wszędzie pośród nich mieszkali Lewici. Mieli życzliwie przyjmować ludzi, zgodnie z Bożym poleceniem (Księga Powtórzonego Prawa 12:19; Księga Powtórzonego Prawa 14:29). Mieli także służyć radą i nauczaniem. Kto nie mógł udać się do przybytku, mógł przyjść do miasta Lewitów i dowiedzieć się więcej o Panu. W ten sposób Bóg umieścił lampę w każdej części swego domu, by oświetlała całą rodzinę. Kapłani pełniący służbę przy ołtarzu czuwali tam, żeby nie zaniedbano żadnego Bożego nakazu. Podobnie Lewici rozproszeni po kraju mieli pilnować, by nie przeniknęły do niego praktyki bałwochwalcze ani zabobonne, oraz troszczyć się o dusze ludu Bożego. Bóg mądrze i życzliwie zadbał, by religia wśród nich pozostała żywa, a Jego słowo było blisko ludzi. Jeszcze większym błogosławieństwem cieszymy się w czasach Ewangelii: mamy je jeszcze bliżej, bo słudzy Boży mieszkają nie tylko w każdym powiecie, lecz także w każdej parafii, gdzie nadal nauczają ludzi i prowadzą ich Bożymi drogami.

Po trzecie, trzynaście miast, w tym niektóre z najlepszych, wyznaczono dla kapłanów, potomków Aarona (Księga Jozuego 21:19). Aaronowi pozostało tylko dwóch synów, Eleazar i Itamar, a jednak jego ród zdążył już znacznie się rozrosnąć i było jasne, że będzie się dalej powiększał, aż zamieszka w tych miastach. Wielu kapłanów musiało jednak pozostać tam, gdzie znajdowały się Arka i ołtarz. O wielkiej liczbie kapłanów mówią oba Testamenty. Wydaje się też prawdopodobne, że żaden inny ród izraelski wywodzący się z tych, które wyszły z Egiptu, nie rozrósł się tak bardzo jak ród Aarona. Zgadza się to z późniejszą obietnicą daną domowi Aarona, że Bóg będzie go pomnażał, a wraz z nim jego potomstwo (Księga Psalmów 115:12–14). Bóg powołuje do służby lud, który będzie Mu służył.

Po czwarte, niektóre miasta Lewitów zasłynęły później z innych powodów. Hebron był miastem, w którym Dawid rozpoczął swoje panowanie, a w Machanaim, innym mieście Lewitów (Księga Jozuego 21:38), zatrzymał się i założył swoją siedzibę, gdy uciekał przed Absalomem. Sychem, również miasto Lewitów (Księga Jozuego 21:21), było miejscem, z którego rządził Abimelek, syn Gedeona i pierwszy Izraelita noszący tytuł króla.

Po piąte, liczba tych miast była większa niż liczba miast przydzielonych większości plemion, z wyjątkiem Judy, choć plemię Lewiego należało do mniejszych. Pokazuje to, jak hojny jest Bóg i jak hojni wobec Jego sług powinni być Jego ludzie. Różnica może wydawać się mniejsza, gdy pamiętamy, że Lewici otrzymali jedynie miasta i przyległe pastwiska, podczas gdy inne plemiona miały nie tylko miasta — zapewne znacznie liczniejsze niż te wymienione w tym opisie — lecz także miasta nieotoczone murami, wsie i domy na wsi.

Zadbano o to, by Lewici mogli żyć wygodnie i pożytecznie służyć innym. Każdy, komu Bóg zapewnił dobre warunki, niezależnie od tego, czy pełni służbę duszpasterską, czy nie, powinien traktować to jako wezwanie do czynienia dobra i służenia innym na miarę swoich możliwości i sposobności.