Księga Jozuego 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto prośba Lewitów przedstawiona zgromadzeniu wszystkich plemion, które zebrały się już w Szilo (Księga Jozuego 21:1–2). Warto najpierw zauważyć, że Lewici otrzymali swój udział dopiero wtedy, gdy o niego poprosili. Dziedzictwo jest przygotowane dla wszystkich świętych, dla królewskiego kapłaństwa, ale wciąż muszą oni o nie prosić. Jezus powiedział: „Proście, a będzie wam dane”. Jozue zachęcał pozostałe plemiona, które zwlekały z objęciem swojej ziemi, lecz Lewici prawdopodobnie lepiej niż inni rozumieli zarówno swoje obowiązki, jak i własny interes. Gdy więc przyszła ich kolej, wystąpili z prośbą bez potrzeby ponaglania.

Oparli swoją prośbę na mocnej podstawie: nie na własnej wartości ani zasługach, lecz na Bożym nakazie. Powiedzieli w istocie: „Pan nakazał przez Mojżesza, aby dano nam miasta”, a ten nakaz skierowany do przywódców oznaczał zarazem, że Lewici powinni o nie poprosić. Pokazuje to, że troska o utrzymanie sług Bożych nie zależy wyłącznie od dobrej woli ludzi, którzy mogliby, gdyby zechcieli, pozostawić ich bez wsparcia. Bóg Izraela nakazał zapewnić utrzymanie Lewitom. Pan Jezus, Król chrześcijańskiego Kościoła, również ustanowił trwałą zasadę, że ci, którzy głoszą Ewangelię, mają żyć z Ewangelii (Pierwszy List do Koryntian 9:14) i mieć zapewnione godziwe utrzymanie.

Lewici zaczekali, aż wszystkie pozostałe plemiona otrzymają swoje dziedzictwo, a potem od razu poprosili o swój udział. Miało to praktyczne uzasadnienie, ponieważ każde plemię musiało wiedzieć, co mu pozostało, zanim mogło przekazać coś Lewitom. Pokazywało to jednak również ich pokorę, skromność i cierpliwość, a słudzy Boży powinni być przykładem tych cnót. Zgodzili się, by zaspokojono ich potrzeby na końcu, i nie ponieśli z tego powodu szkody. Niech słudzy Boga nie skarżą się, jeśli ludzie czasem stawiają ich potrzeby na dalszym miejscu. Niech będą pewni Bożej przychylności i czci, która od Niego pochodzi, a wtedy zniosą zaniedbanie ze strony ludzi.

Prośba została od razu spełniona, bez żadnego sporu. Być może przywódcy Izraela wstydzili się, że sami nie poruszyli tej sprawy albo że trzeba im było o niej przypomnieć. Mowa jest o tym, że synowie Izraela dali Lewitom miasta. Bóg wcześniej ustalił ich liczbę: miało ich być łącznie czterdzieści osiem. Prawdopodobnie Jozue i przywódcy, po rozważeniu wielkości i wartości dziedzictwa każdego plemienia, postanowili, ile miast ma przekazać każde z nich. Następnie przywódcy plemion uzgodnili, które miasta oddadzą, i w ten sposób miasta zostały złożone Panu w ofierze, zgodnie z Jego nakazem (Księga Liczb 35:8). Bóg wystawił ich hojność na próbę, a ta okazała się godna pochwały. Miasta przekazane Lewitom należały na ogół do najlepszych i najważniejszych w każdym plemieniu. Wygląda też na to, że wybrano je starannie, tak aby Lewici byli rozproszeni po całym kraju i by żadna jego część nie znajdowała się zbyt daleko od jednego z ich miast.

Izraelici przekazali miasta w posłuszeństwie nakazowi Pana, a to posłuszeństwo uświęciło dar. Oddali pełną liczbę miast, której Bóg zażądał. Było to mądre, bo dzięki temu Lewici nie prosili o więcej, a Izraelici nie dawali mniej. Przekazali im również pastwiska wokół miast, czyli teren poza murami, tak jak nakazał Bóg (Księga Liczb 35:4–5). Nie próbowali uszczuplić ich udziału.

Po wybraniu czterdziestu ośmiu miast podzielono je na cztery grupy i przydzielono losem czterem rodom Lewiego. Gdy Izraelici oddali te miasta Bogu, On sam zarządził, jak mają zostać rozdzielone między Jego sług. Ród Aarona, czyli sami kapłani, otrzymał trzynaście miast od plemion Judy, Symeona i Beniamina (Księga Jozuego 21:4). Bóg rozporządził tym mądrze. Sama Jerozolima nie należała jeszcze do nich, ponieważ wciąż była w rękach Jebusytów. Hojne plemiona nie chciały obrazić Lewitów, którzy mieli inne zadania, przekazując im miasto, które najpierw trzeba było zdobyć w walce, by móc z niego korzystać. Miasta przydzielone rodowi Aarona leżały jednak najbliżej Jerozolimy, która z czasem miała stać się miastem świętym i głównym miejscem ich służby.

Lewici z rodu Kehata, wśród których byli potomkowie Mojżesza, choć nie wyróżniono ich tutaj osobno, otrzymali miasta na ziemi Dana, graniczącej z Judą, oraz na ziemiach Efraima i połowy plemienia Manassesa, sąsiadujących z Beniaminem. W ten sposób potomkowie ojca Aarona znaleźli się najbliżej synów Aarona. Gerszon, najstarszy syn Lewiego, miał pierwszeństwo przed drugim rodem, Merarytami, choć młodsza linia Kehata została uprzywilejowana względem jego rodu. Jego potomkowie otrzymali miasta jako następni (Księga Jozuego 21:6). Meraryci, najmłodsza gałąź, otrzymali swój udział na końcu, w najdalej położonych miejscach (Księga Jozuego 21:7).

Pozostali synowie Jakuba otrzymali po jednym dziedzictwie dla swojego plemienia, lecz plemię Lewiego, należące do Boga, otrzymało osobny udział dla każdego ze swoich rodów. Pokazuje to szczególną troskę Boga o to, gdzie osiedlają się i przemieszczają Jego słudzy, oraz o wyznaczanie miejsc zamieszkania tym, którzy mają być światłem dla świata.