Księga Jozuego 21:43 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu dochodzimy do końca całego opisu, w którym wszystko zostaje zebrane i ukazane w najjaśniejszym świetle. To, co Bóg obiecał, i to, co uczynił, wzajemnie się objaśniają. Spełnienie obietnicy pokazuje, że była prawdziwa, a sama obietnica świadczy o dobroci tego, co Bóg uczynił.

Bóg obiecał dać potomkom Abrahama ziemię Kanaan na własność i w końcu dotrzymał słowa (Księga Jozuego 21:43). Izraelici objęli tę ziemię w posiadanie i zamieszkali w niej. Choć często postępowali tak, że mogli utracić to błogosławieństwo, a Bóg długo zwlekał, ostatecznie pokonano każdą przeszkodę i Kanaan stał się ich własnością. Obietnica niebiańskiego Kanaanu jest równie pewna dla całego duchowego Izraela Boga, bo pochodzi od Boga, który nie może kłamać.

Bóg obiecał im także odpoczynek w tej ziemi i teraz zaznali pokoju ze wszystkich stron. Odpoczęli po długiej, wyczerpującej wędrówce przez pustynię, której trud mogli wciąż odczuwać w ciele. Ustały też wojny w Kanaanie i obelgi, którymi wcześniej obsypywali ich wrogowie. Mieszkali już nie tylko we własnych domach, ale w bezpiecznych i spokojnych siedzibach. Niektórzy Kananejczycy nadal pozostali w kraju, lecz nie mieli siły ani odwagi, by zaatakować Izraelitów, a nawet ich zaniepokoić. Pokój ten trwał, aż sami, przez grzech i nierozsądek, sprowadzili na siebie nieszczęście.

Bóg obiecał im także zwycięstwo i powodzenie w walce, i ta obietnica również się spełniła: nikt nie mógł im się oprzeć (Księga Jozuego 21:44). W każdej bitwie zdobywali przewagę, a dokądkolwiek wysyłali swoje wojska, odnosili powodzenie. To prawda, że w wielu częściach kraju nadal mieszkali Kananejczycy, a później niektórzy z nich nabrali sił i stali się zagrożeniem. Po pierwsze, ich obecność nie przeczyła obietnicy, ponieważ Bóg zapowiedział, że nie wypędzi ich wszystkich naraz, lecz stopniowo (Księga Wyjścia 23:30). Izraelici mieli już całą ziemię, którą mogli wówczas wykorzystać i zagospodarować, a Kananejczycy chronili niektóre słabiej rozwinięte obszary przed dzikimi zwierzętami, dopóki Izrael nie rozrósł się na tyle, by je zasiedlić. Po drugie, gdy Kananejczycy później nabrali sił, stało się tak z powodu słabości i opieszałości Izraela, a także kary Bożej za grzeszne pragnienie oddawania czci bożkom i popełniania innych złych czynów właściwych tym narodom, które Pan chciał wypędzić. Boży fundament nadal więc stoi niewzruszony.

Doświadczenie wierności Boga przez Izrael zostało tu zapisane dla wszystkich. Jest świadectwem, które sami złożyli na cześć Boga, obroną Jego obietnicy, w którą tak często wątpiono, i zachętą dla wszystkich wierzących aż do końca świata. Nie zawiodła żadna, nawet najmniejsza, z dobrych rzeczy, które Pan obiecał domowi Izraela, lecz wszystko spełniło się we właściwym czasie (Księga Jozuego 21:45). Jozue wypowiada tu to świadectwo w imieniu całego Izraela. Później to samo wyznał Salomon, a cały Izrael w istocie się z nim zgodził, mówiąc „Amen” (Pierwsza Księga Królewska 8:56). Wszyscy święci z radością świadczyli o niezachwianej prawdzie Boga i o tym, że w pełni dotrzymuje On swoich obietnic. A jeśli coś zdawało się nie spełnić, równie chętnie przyznawali, że wina leżała po ich stronie.