Księga Jozuego 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiada kobieta z miasta, które właśnie broni się przed Izraelitami, i mówi je z wyraźną znajomością tego, co wydarzyło się na drugim brzegu Jordanu. Rachab nie ukrywa strachu. Nazywa go wprost, mówiąc, że wasz postrach padł na nas, a wszyscy mieszkańcy kraju struchleli. Słowo „postrach” brzmi w jej ustach jak relacja o czymś, co przeszło przez rzekę i dotarło aż pod mury Jerycha. Wiedza o tym, że Pan dał Izraelitom ten kraj, nie usuwa tu lęku, bo w tym samym zdaniu obok siebie stoi strach mieszkańców. Tekst nie zatrzymuje się na tym, jak ludzie powinni się czuć, lecz opisuje to, co się z nimi naprawdę dzieje. Warto zauważyć, że w tym zdaniu podmiotem daru jest Pan, a nie siła wojska ani czyjś strach. Ta uwaga porządkuje całą scenę. Rachab rozpoznaje w wydarzeniach działanie Boga, zanim wypowie jakąkolwiek prośbę dla siebie i swojej rodziny. To wyznanie pada z ust kogoś, kto sam ma się czego bać, i ta kolejność nadaje jej słowom szczególną wagę.

Wypowiedź Rachab łączy rozpoznanie działania Boga z ryzykiem, które podejmuje wobec izraelskich zwiadowców. „Wiem, że Pan dał wam ten kraj” nie jest jej przypuszczeniem opartym wyłącznie na przewadze militarnej Izraela. W następnym zdaniu wyjaśnia, że mieszkańcy słyszeli o wydarzeniach związanych z wyjściem z Egiptu i zwycięstwach nad królami amoryckimi. Strach Jerycha staje się więc tłem dla jej wniosku o Bogu Izraela. Kluczowe jest jednak rozróżnienie między powszechną wieścią a osobistą odpowiedzią Rachab. Wszyscy mieszkańcy struchleli, lecz ona nie ogranicza się do lęku: ukrywa zwiadowców i prosi o ochronę swojej rodziny. Jej działanie wyrasta z przekonania, że Pan rzeczywiście dał Izraelowi kraj, choć dalszy los miasta pozostaje dla niej zagrożeniem. Tekst nie przedstawia jej jako osoby znającej wszystkie zamiary Boga ani nie obiecuje, że każdy, kto usłyszy o Jego dziełach, zareaguje tak samo. Pokazuje natomiast, że wieść o Bożym działaniu może prowadzić do uznania Jego władzy i do konkretnej decyzji. W Księdze Jozuego 2:9 wiara Rachab ujawnia się pośród niepewności: rozpoznaje, komu należy się zaufanie, zanim zna wynik własnej prośby.

Rachab wyznaje w tych słowach, że Pan dał Izraelitom ziemię: „Wiem, że Pan dał wam ten kraj”. Nie opiera się przy tym na pogłoskach o sile wojska. Mówi o tym, co dotarło do niej wcześniej: o wysuszeniu wód Morza Czerwonego i o losie dwóch królów amoryckich. Jej wiara zaczyna się od usłyszanego słowa o czynach Boga. Warto pamiętać, że wypowiada to do obcych wywiadowców, a nie do własnego ludu. To wyznanie nie zostaje jednak w sferze samego przekonania. W następnych wersetach kobieta prosi o przysięgę na Pana i o znak, że jej rodzina zostanie oszczędzona. Wiedza o działaniu Boga prowadzi ją do konkretnej prośby o miłosierdzie wobec bliskich. W Księdze Jozuego 2:9 uderza też szczerość. Rachab nie ukrywa, że mieszkańców kraju ogarnął lęk, i mówi o tym wprost: „wasz postrach padł na nas”. Strach, który wcześniej dotknął jej narodu, staje się dla niej wyraźnym znakiem obecności Boga wśród Izraela. Prawda o Bogu może przemienić lęk w coś, co otwiera drogę do rozmowy i do ratunku dla innych.

Rachab mówi do izraelskich wywiadowców: „Wiem, że Pan dał wam ten kraj”. Jej słowa padają w chwili zagrożenia. Wysłańcy króla szukają ukrytych gości, a ona już wcześniej skryła ich na dachu. Rozpoznanie działania Boga nie usuwa więc niebezpieczeństwa ani nie daje jej pełnej wiedzy o tym, co nastąpi. Jest jednak odważnym wyznaniem wypowiedzianym pośród niepewności. W Księdze Jozuego 2:9 lęk mieszkańców Jerycha jest znakiem, że wieść o Bogu Izraela dotarła do miasta. Rachab łączy ten lęk z przekonaniem, że Pan przekazuje kraj Izraelitom. W następnym zdaniu mówi, że Bóg jest władcą nieba i ziemi. Jej słowa wykraczają zatem poza ocenę siły przybyszów: wskazują na Boga, którego działanie zmienia miarę ludzkiej potęgi. W tej scenie wiara nie przypomina pewnego gruntu, na którym nie ma już zagrożenia. Bardziej przypomina małe światło w domu otoczonym murami miasta: nie rozprasza całej ciemności, lecz pozwala rozpoznać, komu można zaufać. Historia Rachab przypomina, że Boże działanie może zostać dostrzeżone także przez kogoś stojącego poza Izraelem, a jej wyznanie staje się początkiem prośby o ocalenie rodziny.