Księga Jozuego 19:49 – znaczenie i zastosowanie

Zanim relacja o podziale ziemi dobiega końca, ostatni werset pokazuje, że wszystko odbyło się ku zadowoleniu wszystkich. Dowiadujemy się w nim o szczególnym dziedzictwie, które otrzymał Jozue.

1. Jozue otrzymał swój przydział jako ostatni, choć był najstarszym i najbardziej szanowanym człowiekiem w Izraelu. To on poprowadził podbój Kanaanu, więc mógł zażądać dla siebie i swojej rodziny pierwszej i najlepszej ziemi. Zamiast tego pokazał, że zależy mu na dobru swojego ludu, a nie na własnej korzyści. Potrafił czekać, aż wszyscy inni otrzymają swoje dziedzictwo. To ważny przykład dla wszystkich, którzy pełnią funkcje publiczne: powinni stawiać dobro wspólne ponad własną wygodę i najpierw służyć społeczeństwu.

2. Jozue otrzymał swój przydział zgodnie ze słowem Pana. Możliwe, że gdy Bóg powiedział Mojżeszowi, jakie dziedzictwo otrzyma Kaleb (Księga Jozuego 14:9), złożył podobną obietnicę także Jozuemu. Zapewne Jozue pamiętał o tej obietnicy, gdy wybierał swoją ziemię. Dzięki temu jego dziedzictwo było dla niego szczególnie cenne: otrzymał je nie tylko za sprawą zwykłej opatrzności, lecz także na mocy szczególnej obietnicy Boga.

3. Jozue wybrał ziemię w górach Efraima, na obszarze należącym do jego plemienia. Zamieszkał wśród swoich, choć jako przywódca mógł wybrać ziemię innego plemienia, na przykład Judy. Nie odcinał się od swojej rodziny ani swojego ludu. Awans ani zaszczyty nie powinny sprawiać, że ktoś wstydzi się swojego pochodzenia lub oddala się od tych, z których się wywodzi. Przybytek, święty namiot, w którym Izrael oddawał cześć Bogu, znajdował się na ziemiach Efraima, więc Jozue z pewnością chciał mieszkać w pobliżu.

4. W tekście czytamy, że Izraelici dali Jozuemu to miasto (Księga Jozuego 19:49). Pokazuje to jego pokorę: nie chciał wziąć go dla siebie bez zgody i uznania ludu. Choć przewyższał każdego pojedynczego człowieka, uważał się za mniejszego od całej wspólnoty. Nawet ziemię dla swojej rodziny, poddaną Bożej woli, przyjął z nadania ludu.

5. Było to miasto, które trzeba było najpierw zbudować, zanim można było w nim zamieszkać. Podczas gdy inni mieszkali w domach, których sami nie zbudowali, Jozue musiał wznieść własny dom. Dał tym przykład pracowitości i zadowolenia z prostych rzeczy. Musiał szybko postawić takie budynki, jakie zdołał, nie starając się o elegancję ani przepych. Podobnie postąpił nasz Pan Jezus: przyszedł i zamieszkał pośród nas nie w wielkości, lecz w ubóstwie. Przyniósł nam odpoczynek, a sam nie miał gdzie położyć głowy. Nawet Chrystus nie szukał własnej korzyści.