Księga Jozuego 14:1 – znaczenie i zastosowanie

Historyk właśnie opowiedział, jak podzielono ziemię położoną na wschód od Jordanu. Teraz przechodzi do samej ziemi Kanaan. Nie podbito jej po to, by pozostała pusta, zamieszkana jedynie przez dzikie zwierzęta i pokryta ruinami (Księga Izajasza 34:13). Bóg nie stworzył ziemi na próżno, lecz po to, by była zamieszkana (Księga Izajasza 45:18), dlatego Kanaan również należało zasiedlić.

Izraelici, którzy dotąd obozowali razem jako wielka wspólnota, musieli teraz rozproszyć się po nowej ziemi i ją zaludnić. Większość z nich nie znała innego sposobu życia, ale teraz miała osiąść jako plemiona na przydzielonych sobie terenach. Nikt jednak nie mógł po prostu wybrać sobie miejsca. Ziemię podzielono w uporządkowany sposób między synów Jakuba, podobnie jak niegdyś świat podzielono między synów Noego (Księga Rodzaju 10:25, 32). Bóg wcześniej przekazał Mojżeszowi wskazówki dotyczące tego podziału, a teraz skrupulatnie ich przestrzegano (Księga Liczb 26:53).

Tym ważnym zadaniem zajęli się Jozue, główny przywódca, Eleazar, najwyższy kapłan, oraz dziesięciu naczelników, po jednym z każdego plemienia, które miało otrzymać ziemię. Bóg wyznaczył tych ludzi już kilka lat wcześniej (Księga Liczb 34:17 i następne wersety). Wygląda na to, że wszyscy nadal żyli i uczestniczyli w podziale. Dzięki temu każde plemię mogło uznać, że podział jest sprawiedliwy, ponieważ miało przy nim swojego przedstawiciela.

Ziemię podzielono między dziewięć i pół plemienia. Nie obejmowała ona terenów dwóch i pół plemienia, które osiedliły się już na wschód od Jordanu (Księga Jozuego 14:3). Niektórzy z nich mogli później żałować, że nie wybrali dziedzictwa razem ze swoimi braćmi w Kanaanie, bo teraz widzieli, jak dobra jest ta ziemia. Dokonali jednak już wyboru i musieli się z nim pogodzić.

W tym podziale pominięto również plemię Lewiego. Jego dziedzictwo miało zostać uregulowane inaczej. Bóg wyodrębnił Lewitów i obdarzył ich szczególną godnością. Nie mieli osiedlać się tak jak pozostałe plemiona, bo wciągnęłoby ich to w zwyczajne życie i odciągnęło od świętej służby. Józefa liczono natomiast jako dwa plemiona, Manassesa i Efraima, ponieważ Jakub przyjął jego dwóch synów za swoich. Dzięki temu liczba plemion pozostała równa dwunastu, mimo że Lewi nie otrzymał osobnej części ziemi (Księga Jozuego 14:4).

Podziału dokonano przez losowanie (Księga Jozuego 14:2). W ten sposób powierzono wynik Panu, bo los pozostaje pod Jego władzą (Księga Przysłów 16:33). Była to właściwa metoda w tak ważnej sprawie, w której trudno byłoby zadowolić wszystkich w inny sposób. Losowano uroczyście, w religijnym duchu, wspólnie odwołując się do Boga.

Losowanie wyrażało dwie rzeczy. Po pierwsze, Izraelici powierzali decyzję Bogu i ufali Jego mądrości oraz władzy, wierząc, że lepiej niż oni wie, co powinno przypaść każdemu plemieniu (Księga Psalmów 47:4). Po drugie, przyjmowali wynik, zanim go poznali, i zobowiązywali się zadowolić tym, co im przypadnie. Podobnie o wierzących mówi się, że otrzymują dziedzictwo w Chrystusie (List do Efezjan 1:11), ponieważ to Bóg z własnej woli im je daje. Chrystus, nasz Jozue, daje życie wieczne wszystkim, których Ojciec Mu powierzył (Ewangelia Jana 17:2).