Księga Jozuego 13:13 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Jozuego 13:13 czytamy: „Ale Izraelici nie wypędzili Geszurytów i Maakatytów, dlatego Geszuryci i Maakatyci utrzymali się wśród Izraela aż do dzisiaj.” Cały rozdział zaczyna się od Jozuego, który jest już stary, i od Pana, który mówi, że wciąż pozostaje do zdobycia znaczny kraj. Ta niedokończona sprawa towarzyszy więc tekstowi od pierwszych słów. Uderza spokojny ton tego opisu. Geszuryci i Maakatyci nie znikają z opowieści, lecz pozostają w pobliżu Izraela jako trwała część tego świata, przez kolejne pokolenia. Bywa, że to, czego nie dokończono, nie wybucha w jednym dniu, tylko osiada w codzienności i stopniowo staje się czymś zwyczajnym. Werset nie dopowiada, jak to wpływało na wiarę Izraela, i dobrze, że nie wyciąga z tego pochopnych wniosków. Najmocniej poruszają mnie słowa „aż do dzisiaj”. Pokazują, że autor pisze z perspektywy czasu, w którym ta historia wciąż ma skutki, a pamięć o niedokończonym pozostaje w tekście. Ten fragment nie przedstawia dziejów ludu jako pasma samych zwycięstw. Dzięki temu opowieść o wierze może być uczciwa wobec tego, co jeszcze nie zostało uporządkowane, a jednocześnie zachować nadzieję.

Księga Jozuego 13:13 odsłania różnicę między przydzieleniem ziemi a pełnym usunięciem jej dotychczasowych mieszkańców. Rozdział opisuje kraj, który pozostał do zdobycia, a zarazem przedstawia podział dziedzictwa między pokolenia Izraela. W tym kontekście zdanie o Geszurytach i Maakatytach nie jest drobną uwagą geograficzną: pokazuje, że granice dziedzictwa nie oznaczały, iż wszystkie ludy zamieszkujące te tereny zniknęły. Tekst mówi wprost, że Izraelici ich nie wypędzili, i odnotowuje skutek: oba ludy utrzymały się „wśród Izraela aż do dzisiaj”. Nie podaje tu przyczyn zaniechania ani nie opisuje późniejszych relacji, dlatego nie należy dopowiadać, czy chodziło o porażkę wojskową, układ czy inną okoliczność. „Do dzisiaj” odnosi się do czasu, z którego relacjonuje narrator, nie do współczesności. Werset zachowuje więc napięcie między otrzymanym dziedzictwem a nieukończonym zadaniem. Biblijny opis nie wygładza tej różnicy: Izrael otrzymał ziemię, lecz nie wszędzie zrealizował jej pełne objęcie. To konkretne przypomnienie, że opowieść o spełnieniu obietnicy obejmuje także niedokończone sprawy.

Ten werset jest krótki, a mimo to pokazuje coś bardzo praktycznego. Pan mówi do Jozuego, który jest już stary, że wciąż pozostaje znaczny kraj do zdobycia (Księga Jozuego 13:1). Najbardziej uderza zdanie: „Ale Izraelici nie wypędzili Geszurytów i Maakatytów, dlatego Geszuryci i Maakatyci utrzymali się wśród Izraela aż do dzisiaj”. Tekst nie podaje powodów tej decyzji, więc nie ma podstaw, by je zgadywać. Widać jednak skutek. Sprawa odłożona na później nie znika sama. Zostaje w pobliżu, na co dzień, i z czasem zaczyna wyglądać jak część krajobrazu. W zwykłym życiu dzieje się to bardzo cicho. Rozmowa, która od miesiąca czeka na swój moment, dług, który co miesiąc przypomina o sobie, albo nawyk, który wciąż jest „na jutro”, rzadko wywołują wielki kryzys. Po prostu pozostają, a ich obecność zaczyna wydawać się normalna. W Księdze Jozuego 13:13 nie ma zapowiedzi, że każda niedokończona sprawa stanie się wielką przeszkodą. Jest w niej coś spokojniejszego i poważniejszego zarazem: granica, której nie przesunięto, z czasem staje się częścią wspólnego życia.

Rozdział ten mówi o ziemi, którą Izrael miał otrzymać, a zarazem o tym, co pozostało niezdobyte. Wśród opisów granic pojawia się krótkie zdanie: Izraelici nie wypędzili Geszurytów i Maakatytów, którzy pozostali pośród nich „aż do dzisiaj”. To zapis konkretnej, niedokończonej sprawy, nie obietnica, że każda trudność zniknie z czasem. Werset nie wyjaśnia, dlaczego te ludy pozostały, dlatego nie należy dopisywać im motywów ani czynić z nich symbolu jednego określonego grzechu. Pokazuje jednak napięcie obecne w całym rozdziale: kraj jest przedmiotem Bożego daru, a jego objęcie nie zostało wszędzie doprowadzone do końca. Dar i niedopełnienie stoją obok siebie, bez łatwego rozwiązania. Można pomyśleć o mapie z zaznaczonymi granicami i obszarem, którego opis nie zamyka. Życie wiary także nie zawsze układa się w opowieść o szybkim zwycięstwie. Czasem wierność dojrzewa pośród spraw, które trwają dłużej, niż człowiek pragnąłby przyznać. „Aż do dzisiaj” zachowuje pamięć o tym, co pozostało. Biblia nie ukrywa niedokończonej historii; umieszcza ją w większej opowieści o Bożym prowadzeniu.